verdrietig meisje

Zwart

Ruim een maand geleden

Het is zwart in m’n hoofd. Het monster dat depressie heet, zuigt keihard aan me. Ik dacht dat ik dit monster had overwonnen, maar het komt keihard terug. Officieel is mijn depressie in remissie, maar die remissie is nu in remissie volgens mij. Ik voel me telkens somber en zie niets zitten.

Met de somberheid komen ook de zelfhaat en de suïcidale gedachtes terug. De laatste dagen denk ik telkens ‘ik haat je, ik haat je, ik haat je’ en ‘ik haat mijn leven, ik haat mijn leven, ik haat mijn leven’. Het monster is terug.

Elke dag worstel ik door, maar elke dag lijkt te lang te duren. Het is zo’n opgave om ’s morgens uit bed te komen, dus snooze ik de wekker totdat het echt niet meer kan. Als ik aan het werk ben (gelukkig mag ik nog werken), voelt alles zo ellendig en ben ik me constant bewust dat ik alles verkeerd doe en niet goed in m’n werk ben. Als ik met een vriend of vriendin ga bellen, zie ik daar enorm tegenop en heb ik daar helemaal geen zin in. Het liefst zou ik het afzeggen. Ook als we aan het bellen zijn, wil ik het liefste stoppen. Laat het maar weer voorbij zijn. Ik heb geen energie om sociaal te doen of zijn. Maaltijden doe ik vooral werktuigelijk en daar heb ik vaak helemaal geen zin in. Zoetigheid daarentegen eet ik achter elkaar weg (en dat voelt ontzettend fout).

Naast dat de dagelijkse dingen een opgave zijn, is het ook steeds een strijd in mijn hoofd. Ik zit telkens klem in m’n hoofd. Telkens is er wel iets wat een conflict geeft. Dan zijn er twee dingen die conflicteren met elkaar en die ik allebei niet wil. Maar wat ik dan wel moet doen, dat weet ik niet. Dit klem zitten in m’n hoofd kost veel energie.

Het is geen leven, het is overleven. En daarmee komen de suïcidale gedachtes terug. ‘Ik wil dood. Het is beter als ik dood ben. De dood zorgt ervoor dat het zwart ophoudt’. Het voelt alsof de dood een oplossing is voor het zwart. Rationeel weet ik dat de dood geen oplossing is, dat het dan niet beter wordt. 

Nee. Nee. NEE. Ik wil niet toegeven aan het zwarte monster. Ik wil blijven vechten. Ik ga strijden. Vechten voor herstel. Het wordt een zware strijd, nee, het is een zware strijd. Maar ik ga ‘m winnen. Ik wil trots op mezelf kunnen zijn. Ik wil het winnen van het zwart.

Nu

Het gaat nu iets beter met me. De suïcidaliteit is minder. Het zwart is iets minder zwart. Soms is er een lichtpuntje. Echter, nog steeds is het enorm hard vechten om het hoofd boven water te houden. Het zwart zuigt nog steeds. Maar toch… ik wil sterker zijn. Ik wil het zwart niet laten winnen.

Ken jij het zwart?

Heb je ook last van suïcidale gedachten en wil je daar met iemand over praten? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie.

Lees ook:

  • “hoe gaat het met je?”

    Misschien ken je het wel. Je hebt een niet zo heel fijne dag. Eigenlijk zit je er best wel een beetje doorheen. Juist op die dag krijg je regelmatig de vraag: "hoe gaat het met je?".  Wat doe je? Zelf…

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.