zwanger dsmmeisje

Normaal schrijven we hier over onze belevingen als dsmmeisje (of jongen).
Dit keer schrijf ik hier vooral met een vraag.
Wel 1001 vragen om precies te zijn.
Want niet alleen ben ik een dsmmeisje.
Ik ben een zwanger dsmmeisje.

Hierover ben ik al een beetje aan het schrijven op mijn persoonlijke blog.
Ik hoop door open te zijn over psychische kwetsbaarheden en zwanger zijn een zooi taboes te doorbreken, iets van herkenbaarheid onder de lezers te vinden,
en het allemaal een beetje helder voor mezelf krijgen.
Schrijven geeft me altijd wel een soort van perspectief.
Soms zelfs antwoorden op vragen waarvan ik niet altijd wist dat ik ze had.

Op dit moment gaat het goed met me.
Vrij weinig te klagen al ben ik wel een hormoonbommetje op pootjes.
Maar als ik soms hoor wat anderen voor hun kiezen krijgen weet ik dat ik niet moet klagen.
Bij mij is het vooral de bekende roze pluizige “ik ben zo blij” wolk.
Een paar momenten later wil ik  een willekeurig iemand in mekaar slaan en chocolade eten.

Ik ben dus overduidelijk zwanger.
Begin zelfs al een leuk bollig buikje te krijgen ookal ben ik pas 14 weken.
Was eerst bang om enorm angstig en misschien depressief te worden.
Of iets heel engs uit het lijstje van watvoor enge dingen kan je krijgen als je zwanger bent.
Google is niet altijd de beste adviseur, behalve als je je rotter gaan wil voelen.

Verrassend genoeg zijn mijn psychische problemen juist minder geworden.
Of misschien gewoon beter te hanteren.
Ik ben ineens behoorlijk assertief.
De mening van anderen kan me een stuk minder schelen.
Heb minder snel een paniekaanval en kom er sneller weer uit als het wel gebeurt.
Voel me minder vaak/lang somber.
Geef grenzen duidelijker aan.
En zo zijn er vast meer voorbeelden te noemen.

Toch kan ik aardig in paniek raken als ik aan de toekomst denk.
Kan ik wel omgaan met de bevallingspijn.
Zal ik een postnatale depressie krijgen.
Doe ik het allemaal wel goed.

Het is nogal een grote verandering.
Het kindje is enorm gewenst.
Wat verwonderlijk dat je lichaam zoiets kan maken.
En daar weer van kan herstellen.
Het laat je inzien hoe flexibel lichaam en geest zijn.

Maar ik had een vraag.
Een vraag voor de dsmmeisjes die al kindje(s) hebben.
Ik ben heel erg benieuwd naar jullie ervaringen.
Liever niet de horrorverhalen want dan maak ik mezelf helemaal gek.
Ik heb voor mezelf gemerkt dat in het heden leven en alles nemen zoals het komt het beste werkt.
Nu nog leren het toekomstgepieker uit te zetten.

Hoe is het om papa of mama te zijn en in het dsmvakje te passen.
Och 1001 vragen.
Maar zoveel ga ik er hier niet noteren.
Ik wil me vooral richten op de positieve dingen.
Wat heeft je geholpen?
Welke handvaten gebruik je nogsteeds?
Wat zijn de meest bijzondere momenten?

Ik ben aan het ervaren hoe het is om een zwanger dsmmeisje te zijn.
Zoveel vrouwen zijn me voorgegaan.
Wat een bijzondere ervaring!

Lees ook:

  • Ik kan het wel/niet alleen

    (doorhalen wat niet van toepassing is) Ik ben niet zo goed in om hulp vragen. Ik denk het altijd wel alleen te kunnen, mezelf te kunnen redden. Maar afgelopen vrijdag was ik soort van in paniek. Ik zat vast in…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer