zwanger dsmmeisje

Normaal schrijven we hier over onze belevingen als dsmmeisje (of jongen).
Dit keer schrijf ik hier vooral met een vraag.
Wel 1001 vragen om precies te zijn.
Want niet alleen ben ik een dsmmeisje.
Ik ben een zwanger dsmmeisje.

Hierover ben ik al een beetje aan het schrijven op mijn persoonlijke blog.
Ik hoop door open te zijn over psychische kwetsbaarheden en zwanger zijn een zooi taboes te doorbreken, iets van herkenbaarheid onder de lezers te vinden,
en het allemaal een beetje helder voor mezelf krijgen.
Schrijven geeft me altijd wel een soort van perspectief.
Soms zelfs antwoorden op vragen waarvan ik niet altijd wist dat ik ze had.

Op dit moment gaat het goed met me.
Vrij weinig te klagen al ben ik wel een hormoonbommetje op pootjes.
Maar als ik soms hoor wat anderen voor hun kiezen krijgen weet ik dat ik niet moet klagen.
Bij mij is het vooral de bekende roze pluizige “ik ben zo blij” wolk.
Een paar momenten later wil ik  een willekeurig iemand in mekaar slaan en chocolade eten.

Ik ben dus overduidelijk zwanger.
Begin zelfs al een leuk bollig buikje te krijgen ookal ben ik pas 14 weken.
Was eerst bang om enorm angstig en misschien depressief te worden.
Of iets heel engs uit het lijstje van watvoor enge dingen kan je krijgen als je zwanger bent.
Google is niet altijd de beste adviseur, behalve als je je rotter gaan wil voelen.

Verrassend genoeg zijn mijn psychische problemen juist minder geworden.
Of misschien gewoon beter te hanteren.
Ik ben ineens behoorlijk assertief.
De mening van anderen kan me een stuk minder schelen.
Heb minder snel een paniekaanval en kom er sneller weer uit als het wel gebeurt.
Voel me minder vaak/lang somber.
Geef grenzen duidelijker aan.
En zo zijn er vast meer voorbeelden te noemen.

Toch kan ik aardig in paniek raken als ik aan de toekomst denk.
Kan ik wel omgaan met de bevallingspijn.
Zal ik een postnatale depressie krijgen.
Doe ik het allemaal wel goed.

Het is nogal een grote verandering.
Het kindje is enorm gewenst.
Wat verwonderlijk dat je lichaam zoiets kan maken.
En daar weer van kan herstellen.
Het laat je inzien hoe flexibel lichaam en geest zijn.

Maar ik had een vraag.
Een vraag voor de dsmmeisjes die al kindje(s) hebben.
Ik ben heel erg benieuwd naar jullie ervaringen.
Liever niet de horrorverhalen want dan maak ik mezelf helemaal gek.
Ik heb voor mezelf gemerkt dat in het heden leven en alles nemen zoals het komt het beste werkt.
Nu nog leren het toekomstgepieker uit te zetten.

Hoe is het om papa of mama te zijn en in het dsmvakje te passen.
Och 1001 vragen.
Maar zoveel ga ik er hier niet noteren.
Ik wil me vooral richten op de positieve dingen.
Wat heeft je geholpen?
Welke handvaten gebruik je nogsteeds?
Wat zijn de meest bijzondere momenten?

Ik ben aan het ervaren hoe het is om een zwanger dsmmeisje te zijn.
Zoveel vrouwen zijn me voorgegaan.
Wat een bijzondere ervaring!

6 Comments

  1. Hoi! Ik ben een moeder van n jongetje van 2,5. Geen zwangersschapservaring want mijn vrouw droeg hem. Wel evt veel te vertellen over hetoedersschap. Js mag me toevoegen als vriend. Zelf ook wel bezig met het idee van een tweede. Ik kan daar enorm over twijfelen (ik ga t tweede kindje dragen) mdt mijn dsm achtergrond. Nog even wachten op t juiste moment. X en gefeliciteerd!!

  2. Gefeliciteerd!

    Ik heb geen idee hoe het is om dsm-ouder te zijn en hoe je met je angsten en verwachtingen en mogelijke problemen om moet gaan.

    Eerlijk gezegd lijkt het mij zwaar, maar er zijn zoveel vrouwen je voorgegaan die nog niet wisten dat ze ergens mee worstelden, laat staan waarmee. Wat dat betreft heb je een streepje voor.

    Ik heb dus geen ervaring met kinderen, maar ben wel kind geweest. Ik ben blij dat je kind zo gewenst is. Geniet er vooral heel veel van. Geef hem of haar of het of watdanook alle liefde die een kind verdient. Dat betekent vooral ook heel veel voor jezelf zorgen.

    Als dsmmeisje kan het ook betekenen dat je al vroeg moet uitleggen dat er soms wat dwars zit en dat dat nooit, nooit, nooit, zijn of haar of het schuld is. Dat je er altijd bent en dat wat kleine m/v/x ook doet, goed is. Of in ieder geval, dat het kind goed is, dat niets van jou ooit aan het kind te wijten valt.

    Gesproken vanuit een kind die veel te vroeg al dacht dat de wereld op haar schouders rustte: kinderen snappen alles. Wat jij ook doormaakt, je partner, wat er ook mis gaat of wringt, ze weten het. Betrek ze bij je worsteling alsof het niet aan hen is om te helpen en niet aan hen om schuld te dragen. En geef ze de liefde die we allemaal in ons hebben.

    Dan denk ik dat de dsmmeisjeskinderen het daadwerkelijk beter hebben dan het gemiddelde kind.

    Voor jouzelf heb ik niet veel tips of trucs. Maar ik denk, als ik je zo hoor, dat je je weg wel vindt. En zo niet dan zijn we er voor je.

  3. Hee Struikuiltje,
    Ik sluit me helemaal aan bij Anne. Het belangrijkste is denk ik dat je weet dat kinderen alles voelen. Je hoeft geen perfectie na te streven, perfecte ouders bestaan niet namelijk. Ik zou vooral ook goed voor jezelf zorgen, zodat je het zo goed mogelijk aankan. Dus durf je kind af en toe even over te laten aan iemand anders, zodat jij even op kan laden. Als kind is er een vrouw geweest die vaak op mij gepast heeft en met haar heb ik nog steeds een hele mooie band, dus dat is super waardevol. Ik wens je vooral heel veel liefde toe en goede moed en blijdschap en vertrouwen dat je stiekem heel goed voelt wat je moet doen. Liefs

  4. Gefeliciteerd met je zwangerschap Struikuiltje! Ik ben een moeder van 4 kinderen en ik kan je alleen maar adviseren gewoon je eigen intuïtie te volgen en je door niemand gek te laten maken. Je weet zelf het beste wat goed is voor je kindje. Ik sluit me helemaal aan bij Anne en Rivka, kinderen voelen veel aan en perfectie is echt niet nodig. Je bent er gewoon voor je kindje als hij/zij je nodig heeft en geniet van de vele mooie momenten. En ook minder mooie momenten horen daarbij. De liefde van kinderen is echt onvoorwaardelijk. Als ik het nog een keer over zou mogen doen, zou ik het wat minder krampachtig en geforceerd aanpakken. Ik heb me in hun jonge jaren veel aangetrokken van commentaar van anderen, maar toen wist ik nog niet dat ik een DSM-meisje was, laat staan dat ik toen ooit therapie had gehad. Alles kwam veel harder binnen door mijn ontwijkende persoonlijkheids-stoornis, waar ik me toen nog niet bewust van was. Toen mijn oudste 10 was en de jongste 3, kreeg ik mijn diagnose en wat ik nu gebruik als handvat is gewoon wat ik geleerd heb bij schematherapie. En vooral: wees lief voor jezelf. Jij weet het beste wat goed is voor je kindje en jij bent zijn/haar allerliefste moeder. Geniet zoveel mogelijk van het proces. Liefs, Alice x

  5. HK

    Gefeliciteerd!! Ik ben sinds negen weken moeder van een prachtig lief meisje. Ik heb paniekaanvallen en depriessies gehad voor de zwangerschap. Toen ik zwanger was, werd ik heel ziek, eerst misselijkheid, een week in het ziekenhuis met uitdroging en vanaf week 24 door onverklaarbare redenen alleen nog vloeibaar kunnen ‘eten’. Ik was dolgelukkig met de zwangerschap en het maakte me allemaal niet uit, de kleine meid was hartstikke gezond, maar iedereen bleef zich maar druk maken om die depressie en dat dat terug zou komen. Ik ben nu mama en dolgelukkig en zo nu en dan hartstikke bezorgd, maar dat hoort erbij. Ik heb blijkbaar een navelbreuk en dus alleen maar pijn, maar daar kan ik me niet druk om maken, want ik heb een prachtige dochter die me nodig heeft. Wat me heeft geholpen? Mijn kleintje, vanaf. Zeventien weken voelde ik elke beweging en dat was geweldig! Nu nog geniet ik van elk moment met mijn kleintje, dat geeft houvast. Wat je misschien kan helpen om als voorbereiding op de bevalling is zwangerschapshaptonomie, daar leer je ook al ‘spelen’ met het wondertje in je buik en omgaan met pijn (die heel erg meeviel!). Gewoon lekker dag voor dag leven en genieten van je wonder!

  6. Madelief

    Ik ben benieuwd hoe het nu met je gaat, Stuikuiltje, aangezien we 9 maanden verder zijn.
    Ik ben moeder van 2 kinderen. En ook ik sluit me volledig aan bij Anne en Rivka.
    Zorg dat je soms even helemaal je handen vrij hebt, vertrouw op je intuïtie, google niet maar observeer je kleintje. Een moederhart weet meer dan 1.000 boeken. Dat je je diagnose hebt en weet dat je soms hulp moet vragen is al super waardevol! Mijn diagnoses kwamen later. Waardevolle lessen heb ik geleerd van beide bevallingen en kraamperioden. Ik had veel ervan graag eerder geleerd, maar shit kom je altijd tegen in het leven. Zo lang je verantwoording neemt en ermee aan de slag gaat geef je altijd het goede voorbeeld. Want ook dat is een kind nodig, een voorbeeld hoe je het aan pakt als het niet loopt als gehoopt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.