dsmmeisjes
“zwaar” gefaald

“Zwaar” gefaald

“Zwaar” gefaald, zo voelt het, zo dwaalt het in mijn hoofd. Al weken nu.
Een aantal weken terug heb ik een opname gevraagd om aan te sterken. Puur omdat het in mijn hoofd en lijf even niet meer gaat. Ik faal op het gebied om mezelf een schop onder mijn kont te geven en te vechten iedere dag weer. Trek me terug in mijn eigen veilige wereldje. Met mijn gewoontes, planningen, doelen van de dag, rondjes, handige trucjes, weetjes en feitjes. Kortom: ik maak er een potje van.

Mijn lijf geeft aan dat het niet meer kan. Ik wilde daar een streep onder zetten. Na maanden bikkelen en een welles-nietesspelletje in mijn hoofd was ik eruit. Laat ik een intake voor opname inplannen, dan kan ik aftasten of een opname geschikt voor me is. 

Zo gezegd, zo gedaan. Mijn behandelaar meldde me aan en het was weken wachten tot ik terecht kon voor een intake. Op die dag zelf was ik vrij relaxt, tot ik in het ziekenhuis aan kwam. Ik heb niet zulke goede ervaringen met het ziekenhuis door mijn verleden en dit begon mij parten te spelen. We liepen door een lange gang. De gang leek maar langer en langer te worden en hoe langer de gang, hoe meer nare herinneringen er opkwamen, hoe zwaarder mijn benen werden, hoe minder stappen ik kon zetten. Eenmaal op de plek aangekomen, beefde ik van angst van alle nare herinneringen die waren boven gekomen. Ik voelde me misselijk van verdriet dat ik weg had gestopt.  Ik wilde schuilen, maar dat kon niet.

Ze kwamen me halen voor het gesprek. Het gesprek was zwaar, heftig, pittig, totaal wat ik er niet van verwachtte. Na het gesprek ging ik gelijk mijn bed in. Ik had “zwaar” gefaald, ik voelde mij niet geloofd, ik had ze niet overtuigd in mijn hoofd. Mijn lijf beefde, van angst, van boosheid (?) van verwardheid. Ik paste niet in hun plaatje, was als een vierkantje dat in een rondje moest.  Mijn hoofd was vol maar toch ook leeg. Ik zakte weg.

De dagen erna ging er niets anders door mijn hoofd dan ‘had ik nou maar….’, ‘wat als…’,  ‘ja maar…’ Uiteindelijk was ik eruit; de opname ging niet door. Mijn behandelaar sprak ik pas einde van die week en toen ik die gesproken had was er nog meer onrust. Tot ik het ziekenhuis gesproken had. Ik sprak ze en had mijn besluit genomen. Ik ga niet voor een eetstoornisopname.

Mijn keuze is gemaakt. Ik vecht door in mijn eentje, zonder opname. Mijn lijf is moe en mijn hoofd is moe. Maar de opname is niet de juiste keuze. 

One comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Privacy Voorkeuren

Spring naar toolbar