Je zou me verlaten…

Beste Depressie,

Hoewel “Beste” geen passende aanhef is zal ik je maar vriendelijk toespreken. Boos op je worden werkt namelijk niet heb ik gemerkt.

Tijdens mijn laatste opname nam je me te grazen, depressie. Ik dacht dat je op volle toeren was. Ik dacht dat je je laatste restje benzine wel had verbruikt en dat ik genoeg krachten had om jou in de toekomst te verslaan. Jij was ijzersterk. Je bracht me van suïcidepoging naar eerstehulpverlening in het ziekenhuis naar voor de rechter voor een IBS. Mij. Hoe kon dit mij overkomen? Jij. Jij was degene die mij volgoot met gif.

Ik nam tegengif in de vorm van ijzersterke middelen. En ik dacht dat de hefboom werkte. Je zwaaide af en toe naar me en ik lachte je vierkant uit. Ik studeerde, ik liep stage, ik deed verschillende hobby’s, sloot me aan bij een politieke partij en was daar actief en inspireerde anderen. Je zwaaide en ik zwaaide terug en zodra je wegkeek stak ik mijn middelvinger op. Karma is a bitch, depressie.

Maar nu ben je terug. Ik was voor het “gemak” vergeten dat ik gediagnosticeerd ben met een recidiverende depressie. Je zal dus altijd blijven zwaaien en mij weer de diepte insleuren. Mijn tegengif. Is niet sterk genoeg. Jij rijdt als Max Verstappen en ik fiets tegen de wind in. Op het moment dat ik kwetsbaar ben haal jij me in. Moeilijk? Nee, niet voor jou.

Voor mij begint het hele schaakspel weer opnieuw. Hopend dat ik overeind blijf. Hopend dat de weinige mensen uit mijn omgeving die weten hoe ze met mij om moeten gaan overeind blijven.

Ik leer elke keer opnieuw wat van elke depressie. Maar welke les moet je leren als je weet dat je je hele leven depressies zult hebben? En om het feest compleet te maken, als ik geen depressie heb dan ben ik alsnog niet blij want ik heb ook een dysthyme stoornis, tel daarbij complexe ptss en anorexia en ADHD op en het is een recept voor geluk.

Kan ik wel gelukkig worden? Ik vraag het me af. Ik lijk voor de buitenwereld zo gelukkig, met alles op orde. Een signaal dat het bijvoorbeeld al niet goed gaat is mijn slaapkamer. Als ik depressief ben verandert het in een slagveld terwijl ik normaal gesproken dwangmatig alles opruim en orden.

Depressie, kon je maar praten. Kon je maar vertellen wat je kwam doen in mijn leven. Ik heb jou namelijk echt niet nodig. Zonder jou heb ik al genoeg ellende. Ik ben je dankbaar voor de lessen die ik heb geleerd maar dat zijn er genoeg. Het tegengif is op, jij rijdt als Max Verstappen dus je speelt gewoon vals! Je maakt me boos en verdrietig en wanhopig omdat ik weet, dat als ik uit dit zwarte gat ben geklommen, je wel weer wat nieuws verzint om mij te verrassen.

Wanhopig gegroet,

Een doodnormaal meisje

3 Comments

  1. Lieve Anna, het is november. Ik ben niet terug, je ziet mijn schaduw afgetekend in het winterse weer. Trap lekker verder, luister even en negeer me weer. Het komt goed. Max Verstappen is niet meer.

    liefs,

    (de schaduw van) je depressie.

    PS. ik zeg maar wat en ik hoop dat het waar is. Sterkte lieve Anna, x. We zijn er.
    Anne onlangs geplaatst…dsmmeisjeMy Profile

  2. pien de visser

    Hey Anne! Mijn naam is Pien de Visser, ik werk voor een nieuw tvprogramma voor de NTR over jongeren tussen de 25 en 25 met anorexia. In dit tvprogramma volgen we gedurende een aantal maanden 6 jongeren die vol in t leven staan of willen staan, maar ook keihard werken aan hun herstel. Zou dit iets voor jou kunnen zijn?

    Ik hoor heel graag van je, groeten Pien de Visser. Bereikbaar via 0621590425 of pien.devisser@skyhightv.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.