jongens

Zorgen voor mijn jongere ik

Ik zit op de bank en begin onrust in mijn lichaam te voelen die ik niet kan plaatsen. Ineens voel ik dat het te maken heeft met de jongere kant in mij en zie ik mijn (denkbeeldige) jongere ik wegduiken in een hoekje van mijn woonkamer. Hij is weer zo bang dat mensen hem wat aan gaan doen. Zoals dat vroeger zo vaak gebeurde. Niet veilig voor zijn vader die hem seksueel misbruikte, buurkinderen die hem bespuugden, klasgenoten die hem buitensloten, de directeur die losse handjes had en ga zo maar door.

Ik wil hem de helpende hand reiken, maar tegelijkertijd kan ik het niet. Als ik verbinding met hem maak, maak ik ook verbinding met de emoties die bij hem horen. Ik heb alleen de overtuiging dat ik zijn emoties niet aankan. Ondertussen zie ik hem zichzelf in een kast verstoppen met de deur op slot. Weg van alles. Schijnveilig, maar oh zo alleen. Nogmaals probeer ik mijn helpende hand te reiken om hem te kalmeren, maar het lukt mij wederom niet. Het voelt alsof dat kindje van vuur is. Het doet mij zo’n pijn om toenadering te zoeken. Dus keer ik mij van hem af, ook al heeft hij juist zoveel behoefte aan toenadering. Behoefte aan troostende woorden, een knuffel en geruststelling… Maar ik kan het niet. Ik besteed geen aandacht meer aan hem. Ik doe net alsof hij er niet is.

Na een paar uur verkramp ik en voel ik de onrust in mijn lichaam toenemen. Ik ga naar bed. Ik wil slapen en wegvluchten voor alles. Ondertussen lig ik een tijdje in bed in de hoop de slaap te vatten, maar begin ik weer contact te krijgen met mijn jongere ik. Hij schreeuwt in paniek en rent heen en weer door mijn slaapkamer. Hij maait wild met zijn armen en weet van geen ophouden. Hij is doodsbang en voelt zich ook verdrietig. Alleen en eenzaam. In het verleden werd er te weinig veiligheid, stabiliteit en geborgenheid aan hem gegeven… En nu, nu kan ik het hem zelf niet geven.

Ik denk en voel bij mezelf wat ik nu het beste kan doen. Ik voel dat ik een middenweg moet vinden tussen afstand en nabijheid. Ik zeg hem dat hij zich mag verstoppen in mijn kledingkast als hij dat wil. Daarna vraag ik aan hem of het goed is dat de kastdeur op een kier staat en het licht uit is, zodat ik wel de mogelijkheid heb om op een afstandje met hem te praten. Hij vindt het prima. Daardoor is het contact tussen mezelf en mijn jongere ik dragelijker. Op een afstandje zeg ik hem gedag en dat hij nu veilig is. Hij zegt dat hij in een hoekje van de kamer met knuffels wil spelen en naar de sterren wil kijken. Ik vraag of hij dat durft, maar eigenlijk durft hij nog niet zo goed. Hij voelt zichzelf dan nog te kwetsbaar. Dus zijn we het erover eens om dat binnenkort te proberen.

De angst wordt wat minder, waardoor er ruimte komt voor verdriet en hij moet ineens heel erg huilen. Dan herinner ik me mijn oud-behandelaar. Mijn oud-behandelaar die zo lief was voor mij en hem. Ik voel weer een beetje geborgenheid en ik visualiseer dat ze bij ons is. Dat ze lief praat en niet angstig, verdrietig of boos is. Maar juist kalm, meelevend, gemoedelijk. Ze straalt warmte en geborgenheid uit. Iets wat mijn jongere ik nodig heeft, maar wat ik hem niet kan geven. Dus lukt het mij om via de herinneringen van mijn oud-behandelaar mijn jongere ik toch een beetje te geven wat hij nodig heeft. Het raakt mij en hem, waardoor ik moet huilen van ontroering. Mijn ademhaling wordt rustiger en er komt weer wat meer ruimte voor mijn behoeftes, emoties en ontspanning. Hij, een deel van mij, is nu voldoende gerustgesteld. Uiteindelijk voel ik mij ontspannen genoeg om te gaan slapen.

Uitleg:
Door samen met mijn toenmalige behandelaar de dissociatieve stoornis nao (tegenwoordig: andere gespecificeerde dissociatieve stoornis) aan te pakken, leerde ik contact te krijgen met verschillende kanten in mij. Ik leerde te (h)erkennen waar de verschillende kanten behoefte aan hadden en hoe dat te vervullen.

Lees ook:

  • Meisjealleen

    Voor zover ik weet, zijn we met z'n achten in mijn hoofd. Alters, delen, persoonlijkheden - hoe je het ook wilt noemen, al heb ik de voorkeur voor de term 'delen'. Ik begin in therapie meer en meer te leren…

Meer informatie over dissociatie en DIS

E-book over dissociatieve identiteitsstoornis:

DIS mini uitgelicht

Misschien heb je net te horen gekregen dat je een dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) hebt, of ken je iemand die dit heeft. Maar wat is DIS eigenlijk precies en hoe kun je ermee omgaan? Wat zegt de wetenschap en welke therapieën zijn er? En… hoe is het eigenlijk om DIS te hebben, valt er een beetje mee te leven?

Aan de hand van wetenschappelijke artikelen, het psychiatrisch handboek DSM én ervaringsverhalen geeft Rivka Ruiter je in deze dsmmini antwoord op bovenstaande vragen. Een dsmmini is een klein e-bookje dat inzicht geeft in een stoornis uit de DSM. De ervaringsverhalen zijn van Daniëlle (31), Hannah (26) en Melissa (26), drie jonge vrouwen met DIS of AGDS (andere gespecificeerde dissociatieve stoornis).

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

6 reacties

  1. Hey Brian,

    ik slaag er kennelijk niet in te reageren met een account dat ik ooit eens aangemaakt heb. zelf vind ik jouw stoornis één van de boeiendste onderwerpen binnen de psychologie. mocht je niet willen antwoorden alle begrip maar vraag me af. als een zogenaamde alter iets doet wat jij achteraf niet meer weet dan doe je dat toch eigenlijk zelf? of hoe moet ik me zo’n alter nou eigenlijk voorstellen? begrijp je wat ik bedoel? bedoel ik voer ook weleens gesprekken in mn hoofd die nog moeten komen/al geweest zijn maar ik weet wel dat ik het ben.

    benieuwd naar je antwoord.

    groetjes, sofie

    1. Hey Sofie,
      Bedankt voor je reactie en vraag. Ikzelf heb geen DIS (dissociatieve identiteitsstoornis), maar wel een dissociatieve stoornis niet anderszins omschreven. Bij DIS heb je echt alters. Bij mij is daar geen sprake van, maar de samenhang tussen verschillende kanten in mij zijn wel dusdanig verstoord en niet in verbinding met elkaar, dat ik wel een dissociatieve stoornis heb.
      Daarom kan ik je vraag niet beantwoorden, omdat het niet op mij van toepassing is.
      Groetjes Brian

  2. Mooi verhaal, Brian. Dat ondanks dat gevoel van onveiligheid die kastdeur toch open gaat en dat er ruimte voor lucht, licht en liefde ontstaat…. en dat je zo weer tot rust kunt komen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.