Zonnige Zondag

Het is een super zonnige zondag. De gordijnen zitten stijf dicht om het zonlicht buiten te sluiten. Op de grote weg aan de andere kant van de gordijnen hoor ik bijna non-stop motorrijders langs scheuren. Mooi weer-rijders. Mijn brein roept nog maar eens dat het prachtig weer is en dat ik naar buiten zou moeten gaan. Vandaag niet. De wereld aan de andere kant van de gordijnen is gewoon te kleurig, te scherp, te blij en te fel. En die langsrazende motoren maken te veel herrie.

De lente is er. Zo ongeveer iedereen die ik ken is daar blij mee. Behalve dus de moppersmurf in mijn brein. Die háát lente. Die háát motoren en die háát fel zonlicht. Vandaag in ieder geval dan.

Wanneer iedereen blij door de buitenwereld huppelt om van de eerste zonnestralen te genieten, verlang ik terug naar de winter. Met vroeg donker en veel kaarsjes aan in huis. Met lekker korte dagen die snel voorbij gaan. Lange nachten met genoeg donker voor wanneer Klaas Vaak op zich laat wachten. Dikke truien, sjaals en mutsen om me in te verstoppen. Met warme sokken en pyjama ingegraven onder de dekens, ligt mijn bed in de winter veel lekkerder dan in de zomer.

Ik hou van het donker wat de winter met zich meebrengt. Het donker is als een veilige cocon. Een omhulsel waardoor je de buitenwereld niet meer zo ziet. En andersom. Door het omhullende van het donker ziet de buitenwereld mij ook niet zo. Ook de kleuren van de natuur zijn donker. Alles is kaal en heeft vijftig tinten bruin of grijs. Het daglicht is zacht en minder intens. Mijn depressiemonster past veel beter in die winter wereld. Sombere gedachten en gevoelens sluiten ’s winters naadloos aan op de buitenwereld. De wereld en mijn depressiemonster lijken met elkaar gesynchroniseerd tot een soort winterbalans.

 

Dit schrijfsel vond zijn begin afgelopen zondag. Alles was die dag te veel en verkeerd. Inmiddels is het dinsdagavond en het gaat weer wat beter met mij en de moppersmurf in mijn brein. Gewapend met een grote divazonnebril ben ik vandaag via een extra lus door het park naar de supermarkt gelopen. Het werd weer eens tijd na 3 dagen in de kluizenaarsstand.

En weet je wat? Het was okay. Er waren te veel mensen, overal, wat angst en lichte paniek triggerde. Veel drukte en kinderen met veel geluid en beweging. Maar ik heb doorgezet, ik ben ze allemaal gepasseerd en niet uit de weg gegaan. De boodschappen zijn weer binnen en ik ben niet in paniek geraakt. Ondertussen heb ik ook nog een beetje kunnen genieten van de schoonheid van het park in de zon. En zo wen ik langzaam wel weer aan alle prikkels van de lente. Morgen weer een dag.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.