Zonnestralen en donderwolken

Deze blog gaat in op automutilatie en suïcidewens. Denk aan jezelf en lees deze blog niet als je weet dat dit niet goed voor je is. Zoek je iemand om mee te praten? Neem dan contact op met de vrijwilligers van Sensoor

Wanneer ik bang ben, plaats ik mijn vertrouwen in u¨ Psalm 56:3

Toen ik een klein meisje was kende ik geen schaamte. Ik kon doen wat ik wilde, gekke bekken trekken en niemand keek me raar aan. Gek dansen want dat was normaal. Ik maakte me niet druk over hoe ik eruit zag, dik, klein, dun, blond of donker. Ik kon mezelf zijn.  Naarmate ik ouder werd ging ik kritischer naar mezelf kijken. Ik lette alleen nog op de dingen die minder zijn. Imperfecties dus. Ik wast niet meer dat kleine onschuldige meisje die alles kon doen zonder dat ze raar aangekeken werd. We leven nu eenmaal in de keiharde realiteit.

In groep 8 werd ik heel erg gepest, ze vonden me dik en lelijk. Elke dag werd dat wel gezegd. ¨Gabriella je moet afvallen.¨ Het stomste was dat ik het ook ging geloven. Dus ging ik meer sporten dan dat ik al deed. Maaltijden overslaan kon ook wel, dacht ik. Lunch kon ik ook wel overslaan want dat had ik niet nodig zei ik  tegen mezelf. Ook voelde ik voor het eerst twijfels over mijn geaardheid.

Ik ging naar de eerste klas van de middelbare school en dat maakte me onzeker, maar ook blij. Een nieuwe school, een nieuwe start en nieuwe mensen. Misschien ook wel een nieuwe ik! Helaas, het ging alleen maar bergafwaarts. Ik lette streng op wat ik at, lunch en ontbijt sloeg ik over, avondeten moest wel, maar soms verzon ik smoesjes; dat ik al bij mijn beste vriendin gegeten had of dat ik verkouden was.

Als ik toch iets at moest ik mezelf straffen, ik begon met automutilatie. Het gaf me een gevoel van controle. Ik begon me ook somber te voelen, meer onzeker over mezelf, wie ik ben, waar ik voor sta en wat ik hier eigenlijk doe. Ik zakte steeds dieper en dieper in het zwart, ik zei afspraken met vriendinnen af, ik zonderde me af. Na school ging ik meteen ¨huiswerk¨ maken. Ik speelde goed weer want ik wilde niemand lastig vallen met mijn problemen. 

In zomer van 2014 kwam ik uit de kast bij mijn familie. Helaas pakten ze het niet goed op. Dat was voor mij een trap in de grond. Ik probeerde mezelf te veranderen, een relatie met een jongen te nemen, alles te doen wat mijn familie gelukkig maakte. Ik bad elke avond tot God om me ¨normaal¨ te maken. Mijn geloof was alles wat ik had. Inmiddels geloof ik dat God houdt van iedereen en dat iedereen perfect is in zijn ogen.

Halverwege de tweede klas begon ik gedachtes te krijgen over de dood. ‘Iedereen zal beter af zijn zonder mij’, dacht ik. Ik deed meer steeds meer aan zelfbeschadiging, zodat ik de pijn van binnen niet voelde. Mijn familie wil geen lesbische dochter. Dan kan ik net zo goed gaan toch? En de bom barstte….

Ik vertelde aan een vriend op school dat ik zelfmoordplannen had. Diezelfde dag werd er hulp ingeschakeld en kon ik bij een psycholoog terecht. Maar ik wilde geen hulp, ik dacht dat hulp voor zwakkelingen was. Ik moest dit alleen doen.  We praatten veel over mijn verleden, mijn thuissituatie, waarom ik niks meer in het leven zag. We deden testen, onderzoeken. Het ging soms goed en soms ook weer niet.

Uiteindelijk kwam mijn labeltje: een bipolaire stoornis. Extreme neerslachtigheid, dan weer ontzettend opgewekt. Dat is een deel van mijn leven, die veel mensen niet snappen. Mensen zeggen vaak dat ik me aanstel, ¨Gabriella je moet is wat positiever doen!¨ Maar ze weten niet hoe het is, ze kunnen niet in mijn hoofd kijken.

En hoe gaat het nu? Ik ben inmiddels 17 jaar. Ik probeer er mee te leven. Nog steeds ben ik onzeker over hoe mijn lichaam er uitziet, over hoe ik eruit zie. En nog steeds voel ik me soms intens verdrietig en dan weer extreem blij alsof ik de loterij heb gewonnen. Ik kijk nog steeds elke dag in de spiegel, en dan noem ik de dingen die minder goed zijn aan mezelf. Het eten gaat soms goed en soms ook ontzettend slecht.

Maar ik kan niet verwachten dat alles in een keer goed zal gaan. 

6 Comments

  1. Hoi Gabrielle,

    Ik vind dat je al een heftig levensverhaal hebt op je 17de. Ik hoop dat door het labeltje dat je hebt gekregen, je de hulp krijgt die je nodig hebt. Want ook jij bent het waard om te leven, net zoals iedereen.

    Liefs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.