Zoals ik dat altijd heb gedaan

Een gesprek met mijn psycholoog heeft me aan het denken gezet. Ze vertelde me dat ik over bepaalde dingen nogal overtuigd kan zijn. Zó overtuigd, dat ik eigenlijk niet meer verder wil kijken dan dat wat ik zo zeker weet. Althans, verder kijken wil ik wel, maar ik wil niet overwegen het anders te doen, dus heeft het voor mijn gevoel weinig zin.

Ik wil het niet anders doen, omdat ik het gevolg daarvan al denk te weten. Ik ken de gevolgen van mijn acties. Ik ken haar goed genoeg om te weten hoe zij zou reageren, en mezelf goed genoeg om te weten wat dat dan vervolgens weer voor effect gaat hebben op mij. Ik trek een conclusie gebaseerd op pure ratio, al gaat het dwars tegen alles wat ik voel in. Ik druk het weg.

Ik druk het weg, omdat als ik zou handelen naar wat ik voel, het haar zal raken. En als het haar raakt, dan zal ze intens verdrietig zijn, en als ze intens verdrietig is kan ik daar niet mee omgaan en zal ik alles weer terugdraaien, en dan is het drama dat ik in eerste instantie heb veroorzaakt, compleet en totaal voor niets geweest. Zo denk ik vooruit en kom ik tot de conclusie dat ik het moet blijven doen, zoals ik het altijd al doe. Het kan niet anders, want ‘anders’ maakt de situatie er niet bepaald beter op.

En tóch, toch laat ik alle woorden van mijn therapeut nog eens langskomen. Het is waar. Ik zet mijn gevoelens aan de kant, om haar maar niet te raken. Ik mag haar van mezelf niet raken om miljoenen redenen. Ik ben me bewust van het oude patroon, waar ik me aan vast blijf houden. Niet omdat ik dat graag wil, maar omdat ik in heel mijn wezen voel dat er geen andere mogelijkheid is.

Het patroon is dat ik voor jou moet zorgen, omdat ik dat altijd heb gedaan. Het patroon heeft jou mijn kind gemaakt, in plaats van andersom. En omdat je ook haast aanvoelt als een kind, zegt mijn moederlijk instinct dat ik je wil beschermen van wat ik voel. Dat ik je niet mag kwetsen. Dat ik kapot zou gaan aan het schuldgevoel, als jij door mijn boosheid, intens verdrietig bent. Ik cijfer me voor je weg, omdat je aanvoelt als klein en kwetsbaar.

Jij bent klein en kwetsbaar, en ik ben groot en sterk. Zo is het altijd al geweest. Ik kan het wel verdragen om mijn boosheid bij me te houden. Ik kan het in mezelf houden en blijven staan. Jij zal mijn boosheid niet kunnen verdragen. Jij zal omvallen, zoals je dat altijd al deed. Dus ik draag het wel, zonder dat jij er iets van merkt. Jij zal niets van mijn boosheid horen in mijn stem. Jij zal niets voelen van wat ik voel. Ik bescherm ten koste van mezelf, omdat ik ondanks mijn zelfopoffering, weet dat ik kan blijven staan.

2 Comments

  1. Herkenbaar het patroon wat je beschrijft! Ik snap ook waar het vandaan komt, uit je woorden en uit ervaring. Het kan wel veranderen, zonder boos te worden. De tijd zal het je leren. Je mag er zijn. Succes en heel veel sterkte!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.