meisje kijkt naar meer

Zo kwam ik van mijn eetstoornis af

Op mijn vijftiende had ik een depressie achter de rug en stond ik onzeker in het leven. Ik at ongezond en zonderde mij steeds meer af. Ik verloor de grip op mijn leven. Ik besloot gezonder te willen leven en vond al snel iets waar ik wel grip op kreeg: afvallen. Ik bleek er razend goed in te zijn. 

Al snel liep het uit de hand. Minder eten werd maaltijden overslaan en sporten werd steeds vaker compenseren totdat ik zeker wist dat ik m’n eten echt helemaal verbrand had. Na een half jaar intensief sporten en ‘gezond’ eten ging het steeds slechter met mij. Het lukte niet meer om te sporten in de sportschool. Alleen al van de fietstocht ernaartoe werd ik doodmoe. Nergens had ik meer energie voor en het werd steeds lastiger om mijn dagen door te komen. 

Mijn eetprobleem werd over het hoofd gezien

Op een gegeven moment belandde ik bij de huisarts. Ik zag nog niet in dat ik ongezond bezig was. Ik kwam dan ook aan met de vraag wat er precies aan de hand was. Ik woog nog maar weinig en bleef maar afvallen. Ook had ik het de hele tijd heel koud en had ik overal pijn. De huisarts liet in eerste instantie bloed prikken, maar vond niks. Hij besloot al snel om me door te sturen naar het ziekenhuis. 

In het ziekenhuis kreeg ik vele testen maar mijn arts vond steeds niets. De artsen in het ziekenhuis waren op de hoogte van mijn eet- en sportgewoontes. Dat vonden ze niet slim, maar nog nergens gingen er alarmbellen rinkelen. 

Na nog een tijdje ben ik eens kritisch gaan kijken naar mijn ‘gezonde’ levensstijl en schrok enorm. Ik telde wel calorieën per maaltijd, maar nooit goed wat ik per dag binnenkreeg. Ik ging namelijk altijd standaard voor een zo laag mogelijk aantal calorieën. Ik kreeg veel te weinig voeding binnen.

Het kwartje viel al snel: ik heb een eetstoornis. Ik raakte in paniek en besloot mijn moeder om hulp te vragen. Toen gebeurde iets wat ik niet zag aankomen: Ik had een eetprobleem, maar mijn moeder zag het probleem niet en de artsen ook niet. Wat nu?

Ik moest het zelf maar oplossen

Dat hield dan maar in dat ik het zelf moest oplossen, besloot ik. Eerst moest ik het probleem in kaart brengen. Wat was er precies aan de hand? Hetgeen me het meest opviel was dat ik at volgens een vast schema. Altijd nam ik bijvoorbeeld een stukje appel om 4 uur ‘s middags. At ik eerder of later? Dan raakte ik in blinde paniek. Daar moest ik dus vanaf. Stapje voor stapje ben ik eetmomenten gaan opschuiven, zodat het steeds meer afweek van mijn vaste schema. Dat was eng, maar het lukte wel. Na lang oefenen kon ik weer eten, zonder paniek, op de momenten dat ik dat wilde. 

Tijd voor de volgende stap. Ik berekende altijd hoeveel calorieën er in mijn maaltijden zaten. De gedachten hierover beheersten m’n leven. Ik ben hierdoor wel heel goed in hoofdrekenen geworden, maar het was ongezond gedrag, dus daar moest wat aan worden gedaan. De voedingsinformatie op verpakkingen werd ‘verboden gebied’ en ik stopte met ernaar te kijken. Lastig als dit lange tijd je houvast is, maar het bleek na een tijdje wel haalbaar. Met tellen ben ik ook gestopt en ik kwam erachter dat ik met wat gezond verstand er ook wel achter kan komen hoe gezond of ongezond een maaltijd is. Zo ging het dwangmatige er steeds meer af.

Een logische volgende stap was de weegschaal te bombarderen tot verboden terrein. De tijd ervoor stond ik regelmatig op de weegschaal en maakte ik er een sport van om het getal op de weegschaal zo laag mogelijk te krijgen. Dit getal op de weegschaal triggerde mijn gedrag altijd erg. Door er niet meer op te staan, maakte ik het voor mezelf stukken makkelijker.

De volgende stap ging vooral over het denken aan eten in het algemeen. Ik keek op een gegeven moment alleen maar heel raar naar eten. Een appel zag ik bijvoorbeeld niet meer als een appel, maar puur als koolhydraten, suikers en water. Je begrijpt het idee. Langzaam oefende ik met eten weer als normaal te zien. Dat deed ik vooral door mijn mening aan voedsel te koppelen ( bijvoorbeeld: appel = lekker ) en het eten steeds meer te beschouwen als nodige brandstof. Voeding is op de eerste plaats gewoon iets wat je lichaam nodig heeft. Ik leerde dat eten niet iets is wat je moet verdienen, maar iets wat je lichaam keihard nodig heeft om zichzelf draaiende te houden. 

Ook had ik last van nog een ander soort van dwangmatig denken. Ik dacht altijd de hele dag door aan eten en aan wat en hoe ik ging eten. Mijn hele dag draaide om eten en wel zoveel dat er geen ruimte was voor andere gedachten. Elke keer als ik merkte dat ik aan eten dacht, ben ik mezelf gaan afleiden. Gewoon door erg mijn best te doen aan iets anders te denken. Dat lukte steeds beter. Ondertussen, na jaren oefenen, merk ik dat ik als ik weer dwangmatig aan eten denk, mijn gedachten automatisch naar een andere gedachte ‘schieten’. Dat gaat nu dus vanzelf.

Geen probleem meer met eten

Op eigen kracht ben ik binnen anderhalf jaar van mijn eetstoornis afgekomen. Ik heb door mijn eigen methode geen enkel probleem meer met eten of gedachten die met de eetstoornis te maken hebben. Soms heb ik een milde terugval maar die kan ik, met de hierboven beschreven stappen, prima aan. Wel heb ik nog niets gedaan aan mijn sporten. Daar ben ik destijds wel cold turkey mee gestopt, omdat ik geen rem heb. Nu, 7 jaar sinds mijn eetstoornis, heb ik al die tijd niet gesport. Maar binnenkort ga ik onder begeleiding van een therapeut het sporten weer oppakken. Spannend natuurlijk, maar als ik in m’n eentje al zover kan komen, dan komt het met dat sporten ook wel goed.

Professionele hulp is een must

Let op: ik heb het uiteindelijk in mijn eentje gered om van mijn eetstoornis af te komen en ben daar natuurlijk erg trots op, maar een eetstoornis is verraderlijk en gevaarlijk. Professionele hulp zoeken is echt een must als je geholpen wilt worden!

Redactionele noot: Er zijn altijd verhalen van mensen die zelf in staat bleken te leren omgaan met hun psychische klachten. Houd er rekening mee dat dit uitzonderingen zijn; het is heel lastig om in je eentje te herstellen van psychische problematiek en het is absoluut geen schande om hier hulp voor te zoeken, zoals Linda zelf ook al aangeeft. Je hoeft het niet alleen te doen, hulp zoeken kan óók heel sterk zijn!

Lees ook:

  • Het gaat niet over eten, over gewicht, uiterlijk. Het gaat niet om de calorieën of het eindeloze sporten. Het gaat niet over de weegschaal of het meetlint. Het gaat niet over mooi gevonden worden, er leuker uitzien. Het gaat niet…

    Sluipmoordenaar

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.