meisje met haar handen voor haar ogen

Zo kende ik mezelf nog niet

Acht weken lang heb ik in gesloten opname gezeten. Het maakte mij eigenlijk weinig uit waar ik was. Het bood mij wel wat veiligheid, met name richting mezelf. Ik heb mezelf gezien op een manier die ik nog niet kende. Agressie die ik nooit tot uiting bracht en nu opeens om één klein foutje. Een opmerking die verkeerd valt en ik ben verdwenen in mijn hoofd.

De eerste keer in deze opname dat dit gebeurde, heb ik hete koffie gegooid naar een verpleegkundige en een boek. Ik schrok daar zo van dat ik met dikke tranen er bij weg liep en dacht ‘ik moet iets anders voelen’. Ze hebben er toen zo snel mogelijk een dienstdoende arts bij gehaald. Een aantal verpleegkundigen daar ken ik al tien jaar. Niemand, inclusief ikzelf, heeft mij ooit zo meegemaakt.

Helaas was dit niet de laatste keer dat dit behoorlijk mis ging. De controle lijkt weg. Iedere keer dat het flink fout was gegaan, zat ik letterlijk met wonden, van het ‘vechten’ met de verpleging tot het vechten tegen mezelf? En kreeg ik achteraf van medepatiënten te horen wat er gebeurd was. Dat ik, kennelijk, in een soort ‘oerkracht’ zit in die momenten.

Tijdens deze opname ben ik lichamelijk ook nog behoorlijk ziek geweest. Ik werd eigenlijk steeds zieker, omdat ik hulp niet durfde toe te staan. Als de verpleging of artsen erover begonnen, klapte ik dicht. Ik had een nare verstopping in mijn darmen, waardoor ik niks kon binnenhouden. Uiteindelijk stopte ik met eten, want waarom eten als het er weer gelijk uit wil? Alleen drinken en vloeibaar eten was een optie. De laatste vier dagen was ik daar zo ziek van dat ik door de pijn al niet meer dan vijf kleine stapjes kon lopen, met rollator.

Die dagen vielen net in een weekeinde. Maandag ochtend hebben ze gelijk de somatische dienst erbij gehaald. Het was eigenlijk dat ik niet echt meer een andere keus had, want dan zou het levensbedreigend geworden zijn. Dus ik kreeg een canule. Op zich viel dat aan de ene kant mee en de andere kant niet. Ik kreeg trauma-flashbacks. Ik maakte me schuldig maken aan mijn trauma’s, juist doordat het meeviel, in mijn hoofd dan. Mijn lichamelijke gezondheid is al minder goed dan gemiddeld. Maar ik moet hier nog steeds van aansterken. Het heeft mij zo veel energie gekost.

Tijdens de opname trof ik voor mij net de verkeerde psychiater. En daar ging veel in mis. Ik vroeg hem naar mij te luisteren. Naar wat ik te vertellen heb, naar wat ik denk dat er mis gaat en wat er waarschijnlijk nodig is. Hij luisterde niet en trok hele vreemde conclusies.

Ik ben er niet beter uit gekomen. Desondanks leef ik nog wel. Ik ben de eerste echte dag thuis met mijn eigen psychiater in gesprek geweest. We proberen pillen om de storm in mijn hoofd wat te dempen. Maar omdat er zo veel tegelijk aan de hand is, zal dit voor het volledige problemenpakket maar een stukje zijn en niet voldoende op een kans voor een beter leven.

De euthanasieweg zal hoogstwaarschijnlijk weer geopend worden. Mijn arts ziet mijn lijden en zal mij ondersteunen. Ik heb nog geen idee wat dit mij gaat brengen. Ik ben aan het overleven, terwijl ik 90% van de tijd niet eens wil leven. De nieuwe medicatie lijkt wel wat demping te geven in die storm in mijn hoofd, vooral qua geluid. Maar mijn somberheid lijkt toe te nemen, ik wist niet eens dat dit nog kon. Somber zijn zonder die mega grote onrust in mijn hoofd is eng. Ik ben bang voor mezelf. 

Thuis sta ik er min of meer alleen voor. Ik woon alleen, heb geen familie in de buurt en weinig vrienden. Ik ben me staande aan het houden. Probeer mijn energie weer op een beter niveau te krijgen en mijn wonden te laten helen. Vorige week hield ik het al niet vol om drie potjes yahtzee te spelen met mijn begeleiding. De concentratie en het vermogen om ongeveer een kwartier rechtop te zitten was er nog niet. Ik doe mijn best te blijven staan en bekijk het per moment. Het ene moment gaat beter dat het andere. 

Heb je ook gedachten aan de dood en wil je daar met iemand over praten? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie.

Lees ook:

  • blij geslaagd meisje

    In deze blog gaat het over suïcidaliteit. Heb je zelf last van suïcidale gedachten en wil je daar met iemand over praten? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie. Wie had dat gedacht; ik heb mijn MBO 4-diploma op zak sinds…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.