Zo gaat het toch altijd?

Zo gaat het toch altijd?

Terwijl de tranen van de intense innerlijke pijn nog over mijn wangen stromen, veeg ik ze snel weg. Ik zet een film aan en begroet mijn huisgenoten met een vrolijk ‘goedemiddag’. Hopelijk blijven ze ALSJEBLIEFT niet te lang in de woonkamer want ik kan niet meer stoppen met huilen. Nog even, nog even doen alsof ik normaal ben.

Het besef. De puzzelstukjes vallen op hun plek. Waar ik eerst dacht van mijn 5e tot 10e misbruikt te zijn en daarna mezelf als hoer te hebben laten behandelen, kwam opeens het besef dat dat óók misbruik was. En dat dat pas anderhalf jaar geleden gestopt is. Mijn wereld die niet meer de mijne voelt. Alles voelt fake. Ik voel me schuldig. Schuldig omdat ik mezelf heb getraumatiseerd.

Ik denk dat de meeste van mijn stoornissen rond die periode zijn ontstaan. Ik werd extreem angstig, ging van alles controleren, kreeg een eetstoornis en omdat ik niet kon puberen deed ik dat maar op school. Ik was daar een rotkind. Ik schold leraren uit en heb sommigen zelfs weggepest.Ik werd soms geschorst en bijna elke dag wel de les uitgezet. Ik schaam me tegenover hen als ik daaraan terugdenk.

Tranen blijven komen. Ik krijg het woord loverboy niet mijn strot uit. Dat is toch voor naïeve meisjes?! Ik was dat allesbehalve. Ik word heen en weer geslingerd door gevoelens die ik niet ken. Een muur die eerst een stevig fundament had, is nu afgebrokkeld. Ik val. En niemand vangt. Ik deed het immers toch zelf?

Lees ook:

  • Zoals ik dat altijd heb gedaan

    Een gesprek met mijn psycholoog heeft me aan het denken gezet. Ze vertelde me dat ik over bepaalde dingen nogal overtuigd kan zijn. Zó overtuigd, dat ik eigenlijk niet meer verder wil kijken dan dat…

  • Vrouw in een zonovergoten veld

    Ik word wakker. Benauwd, zwetend, trillend en bang. "Het is niet goed" is het eerste wat ik denk. De beelden uit mijn nachtmerrie duwen me verder het verleden in. Ik probeer orde te krijgen in de…

  • Vrouw staat voor meer haren in de ondergaande zon

    Door het runnen van deze website en het tot stand laten komen van ons boek ben ik gewend van een afstandje naar psychische problematiek te kunnen kijken. Ik ben daar zodanig druk mee dat ik…

1 reactie

  1. Het kleine meisje in jou had dit ongetwijfeld nooit gewild. Copinggedrag doet rare dingen met mensen. En zo te lezen had je meer dan genoeg pijn die op de een of andere manier weggestopt moest worden. Heel veel sterkte bij het vinden van jezelf!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.