Zo gaat het toch altijd?

Terwijl de tranen van de intense innerlijke pijn nog over mijn wangen stromen, veeg ik ze snel weg. Ik zet een film aan en begroet mijn huisgenoten met een vrolijk ‘goedemiddag’. Hopelijk blijven ze ALSJEBLIEFT niet te lang in de woonkamer want ik kan niet meer stoppen met huilen. Nog even, nog even doen alsof ik normaal ben.

Het besef. De puzzelstukjes vallen op hun plek. Waar ik eerst dacht van mijn 5e tot 10e misbruikt te zijn en daarna mezelf als hoer te hebben laten behandelen, kwam opeens het besef dat dat óók misbruik was. En dat dat pas anderhalf jaar geleden gestopt is. Mijn wereld die niet meer de mijne voelt. Alles voelt fake. Ik voel me schuldig. Schuldig omdat ik mezelf heb getraumatiseerd.

Ik denk dat de meeste van mijn stoornissen rond die periode zijn ontstaan. Ik werd extreem angstig, ging van alles controleren, kreeg een eetstoornis en omdat ik niet kon puberen deed ik dat maar op school. Ik was daar een rotkind. Ik schold leraren uit en heb sommigen zelfs weggepest.Ik werd soms geschorst en bijna elke dag wel de les uitgezet. Ik schaam me tegenover hen als ik daaraan terugdenk.

Tranen blijven komen. Ik krijg het woord loverboy niet mijn strot uit. Dat is toch voor naïeve meisjes?! Ik was dat allesbehalve. Ik word heen en weer geslingerd door gevoelens die ik niet ken. Een muur die eerst een stevig fundament had, is nu afgebrokkeld. Ik val. En niemand vangt. Ik deed het immers toch zelf?

Lees ook:

  • meisje in het bos

    Ik had weer een zware dag, mijn depressie zorgde ervoor dat ik al dagen lang niet mijn huis uit was gekomen. Alle moed had ik bij elkaar verzameld om naar de supermarkt te gaan om boodschappen te doen. En daar…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer