Ziek door eenzaamheid?

Ziek worden door eenzaamheid, zou dat echt kunnen? Ik roep al sinds het begin van de coronamaatregelen dat eenzaamheid grotere gevolgen kent dan men denkt. En eigenlijk mag ik niet eens klagen. Ik ben de periode tot nog toe, ondanks alle sociale beperkingen, goed doorgekomen. Veel mensen in mijn netwerk wilden me blijven ontvangen, zonder per se heel krampachtig te letten op die letterlijke afstand in het contact. Een letterlijke afstand die voor veel mensen ook voelt als een indirecte afstand. Ik heb mensen in mijn netwerk die hebben gezegd dat ik gewoon even tot hun huishouden behoorde als ik bij ze was. Wat heb ik dat gewaardeerd!

Toch was er ook vaak het gemis van een arm om mij heen als ik het weer even moeilijk had. Mensen die mij normaal gesproken wel eens even een hug gaven of even een bemoedigend schouderklopje, deden dat niet meer (op een enkeling na). Ik durfde niet meer te zeggen dat ik even behoefte had aan een korte omhelzing als ik ergens binnenkwam, waar ik dat normaliter wel had kunnen doen. Maar ja, dat was nu uit den boze.

Ik heb nog lang op kantoor mogen werken, wat was ik daar blij mee. Structuur en mensen om mij heen zijn belangrijk voor mij. Maar na de verregaande maatregelen half december, moest ik er toch ook aan geloven. Dat was precies de periode dat de feestdagen er aan kwamen. Thuiswerken en minder digitaal contact met collega’s vanwege de vakantie zorgden ervoor dat ik dagen had waarop ik alleen maar binnenzat, de hele dag geen mens zag en zonder mijn eigen stem gehoord te hebben weer naar bed ging.

Toen ik op nieuwjaarsdag ineens een hele dag vrij was, mijn hele lichaam pijn deed, ik geen hap door mijn keel kreeg (eh, nee, geen coronaklachten) en dat zo ongeveer het hele weekend duurde, bedacht ik mij ineens: zou je echt ziek kunnen worden van eenzaamheid? En nee, ik heb geen gebrek aan mensen om mij heen, het is dan ook geen relationele eenzaamheid. Ik las laatst wel een verhaal van iemand die sprak over emotionele eenzaamheid. Dat was wel erg herkenbaar.

Terugkijkend naar de opbouw van veel meer alleen zijn dan normaal en het gemis van soms even wat meer aanraking voor emotionele ondersteuning, lieten mij wat puzzelstukjes op zijn plaats vallen. Ik geloof dat je echt ziek kunt worden van eenzaamheid.

Een beetje eng is het wel om zo openlijk te vertellen over eenzaamheid als jonge vrouw van 30. Want ‘ouderen zijn toch vooral eenzaam?’ Toch niet. En als jij er iemand bent die zich herkent in dit verhaal, weet dan dat je niet de enige bent. Ik geloof dat er met mij duizenden anderen zijn die zich zouden kunnen herkennen in dit verhaal. Ik denk alleen al aan al die cliënten van de zorgorganisatie waar ik werkzaam ben binnen HR. Maar je hoeft niet in zorg te zitten, om eenzaamheid te kennen. In deze rare coronaperiode al helemaal niet. Tijd om dat taboe te doorbreken!

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!