Ogen

Zie mij als mens

Zie mij, als mens. Kijk naar mij, als mens. Heb mij lief, als mens. En vertel me alsjeblieft dat het oké is, dat ik oké ben. Dat ik er mag zijn, precies zoals ik ben. Zeg me dat het niet uitmaakt hoe veel ik weeg, of ik ondergewicht heb of overgewicht. Vertel me dat je nog net zo veel om mij geeft als ik aankom of afval. Zie mij, alsjeblieft, en zie mijn pijn en verdriet. Het maakt niet uit wat ik eet, of welke diagnose ik heb. Ik ben geen diagnose, ik ben geen eetstoornis. Zie mij en help mij. Als mens. 

Help me, help me om mijn pad te ontdekken en mij weg te bewandelen. Blijf mij zien. Geef mij niet op, als ik mezelf opgegeven heb. Blijf geloven in mij. Alsjeblieft, ga niet weg, heb geen medelijden, maar wees er. Als mens.

Ik vraag eerlijkheid, openheid en transparantie. Ik vraag je niet om mij te vertellen wat ik moet doen, want dan word ik opstandig en ga ik in de weerstand. Dan ga ik liegen en bedriegen en manipuleren. Ook al wil ik dat eigenlijk niet. Mijn eetstoornis neemt me over, de angst neemt het over en paniek regeert. En daarom vraag ik je, sta naast mij, sta achter mij. Help mij, zie mij, heb mij lief. Als mens.

Durf verder te kijken dan mijn masker, dan mijn lach. Ik heb het jaren zorgvuldig kunnen opbouwen, dat kan ik niet zomaar loslaten. Maar ik beloof je, als je verder kijkt, dan zul je zien dat ik meer ben dan eten en gewicht. Dat mijn hoofd niet enkel bestaat uit gedachten aan calorieën en vetten. Mijn macro-nutriënten nemen misschien alle ruimte in mijn hoofd in, maar eigenlijk is het slechts een façade. Ik bén geen eetstoornis. Ik héb een eetstoornis.

Alsjeblieft, ga niet mee in dat waar ik over praat. Laat je niet verleiden om met mij mee te praten. Ga niet op in de wereld van gewicht, eten en calorieën, want geloof me, ik weet daar meer van dan jij. Ik bedoel dit niet arrogant, maar ik heb me al zo veel jaren beziggehouden ermee, dat ik mezelf voorzichtig een expert durf te noemen. Ik weet er zo veel over, omdat ik het leven te ingewikkeld en beangstigend vind. Alles wat ik vroeger meegemaakt heb, probeer ik weg te maken met gedachten aan eten, gewicht en calorieën. Sla me alsjeblieft niet om de oren met een voedingsadvies, ik heb dat al zo veel gehad.

Help me mijn zelfvertrouwen op te bouwen, help me mezelf weer te zien als een volwaardig mens. Zie me voor vol aan en help me alsjeblieft mezelf voor vol aan te zien. Ik kan het niet. Alles wat ik meegemaakt heb, maakt dat ik mezelf niet durf aan te kijken in de spiegel. De woorden die ik vroeger zo vaak gehoord heb, blijven door mijn hoofd zingen. Ik voel de handen op mijn lichaam en alles wat ik wil, is verdwijnen. Dun zijn, niet bestaan. Ik ben bang. Bang voor het leven, bang om te groeien.

Sta naast me en laat me voelen dat ik er mag zijn, alsjeblieft. Vertel me niet over je kennis uit de boeken en collegebanken. Overspoel me niet met feitjes die je ooit geleerd heb tijdens je studie. Ik zoek naar levenskennis, kennis die jij opgedaan hebt in het leven, want dat is wat ik ook wil. De theorieën en de boeken, die heb ik ook gelezen. Je hoeft me niet te vertellen wat daar staat. De kennis die jij daaruit hebt gehaald, die kennis heb ik ook. Sta naast me en vertel me wat je leerde in het leven. Als mens.

Durf te zijn, zodat ik ook mezelf weer kan gaan zien. En zie mij, kijk naar mij, heb mij lief, want dat is wat ik het allerliefste ook weer wil. En als dat gelukt is, blijf dan alsjeblieft nog net iets langer. Gun me de tijd om eigen benen te leren staan. Sta naast me en zie mij. Als volwaardig mens. 

Lees ook:

  • Deze blog gaat in op een ernstige vorm van anorexia en bevat mogelijk triggers. Zorg voor jezelf! Anorexia nervosa, dat is toch iets voor jonge meisjes die aandacht willen? En het heeft toch alles te maken met het slankheidsideaal, de…

    Lichter leven, zweven

9 reacties

  1. Wauw, recht in mijn hart, dankjewel! Ik schreef er pas ook al over en ik zei vanmorgen nog, toen ik in totale paniek contact had met een hulpverlener: ‘Ik ben niet mijn sticker. Ik ben een mens.’ Volgens mij voor hulpverleners heel belangrijk om dat te blijven zien. Niet de algemene sticker. De mens die ‘m heeft. Want die is altijd anders.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: De regeltjes

        1. Ik weet niet of Melissa daar heeft gewerkt, maar ik snap niet waarom dit relevant is. dsmmeisjes heeft veel meer blogs over dit onderwerp, we hebben er zelfs een boek over uitgebracht, en ik kan me voorstellen dat veel andere sites dit ook belangrijk vinden.

          Ik denk dat we allemaal hetzelfde willen en dat er niet vaak genoeg gezegd kan worden dat er naar het mens achter de labels gekeken moet worden. Hopelijk worden we gehoord.

        2. Of ik dat wel of niet gedaan heb, is in deze idd niet relevant. Ik schreef dit stuk recht vanuit mijn hart, omdat ik zo vaak anders meegemaakt hebt, maar ook omdat ik nu de mensen om me heen heb die dit ook doen. Voor en door die mensen heb ik het geschreven, omdat de hulpverleners die al zo werken deze erkenning verdienen.

  2. Hoi Melissa,
    Dank je voor je reactie. Ik moet eerlijk zeggen dat ik een beetje spijt heb van mijn reactie over Proud. Jullie hebben gelijk, het is niet relevant. En dit thema leeft idd breed. Ik was alleen verbaasd…En een beetje impulsief. Sorry.
    Het is een mooie blog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.