Zie ik het? Zien anderen het ook?

Sinds ik weet dat ik uit huis ga lijk ik meer last te hebben van de hechtingsstoornis. Ik ben mij meer bewust welke manieren en gedragingen ervoor hebben gezorgd dat ik deze stoornis heb. Ik zie meer de patronen, hoe de stoornis in stand wordt gehouden. Hoe ik nu op eieren loop om niemand voor het hoofd te stoten maar dit toch doe, gewoon door er te zijn. Ik ben mij bewust van de herinneringen waar liefde en het tonen van affectie ver te zoeken waren. Sinds ik bijna wegga lijkt het alsof ik dubbel moet betalen. De opmerkingen worden vaker, niet alleen naar mij ook naar mijn vriend. Hij kan nog een stootje hebben, voor mij is na 21 jaar de emmer meer dan vol.

Het warme weer is een trigger en doet mij denken aan mijn jeugd. De warme zomers waarin wij met ons gezin niet op vakantie gingen. Een dagje weg in de naar een pretpark of de dierentuin was er ook niet bij. Terwijl alle kinderen uit de straat op vakantie waren, gingen wij nooit. Niet omdat het geld er niet was maar omdat mijn ouders het niet belangrijk vonden of liever het geld aan hun huis uitgaven. Zelfs in de hitte mocht er bij ons geen opblaaszwembad op in de tuin, dan zou het gras doodgaan en dat was zonde. Dit is een voorbeeld uit vele, waarin ik nu ik ouder ben zie dat zij veel aan zichzelf dachten. Ik kreeg wel spullen, maar geen plezierervaringen. Vaak na het geven van iets volgde een ruzie, ‘ik had de buit weer binnen’ was het gezegde en er werd mij een schuldgevoel aangepraat.

Het is moeilijk om hierover te praten in therapie, ik was vaak de enige getuige hiervan. Ik heb het nog erg lastig om mezelf echt serieus te nemen. Het voelt soms oneerlijk om echt boos te zijn doordat het vaak gecompenseerd werd met dingen geven. Mede door mijn borderlinediagnose weet ik dat ik heftig kan reageren en vraag mij af of ik wel eerlijk ben, ook in deze situaties.

3 Comments

  1. Wat ontzettend naar dat jij juist die kleine dingen, die zo belangrijk zijn, niet mocht en dus een stuk liefde mistte, als ik het zo mag noemen? je was jong en wilt zo graag ook na de schoolvakantie kunnen vertellen wat voor leuke dingen jij hebt gedaan.
    Snap dat dit een erg pijnlijke en lastigere ervaring is geweest uit je jeugd. Ik hoop dat er een moment komt voor jou waarin je hier open over kant praten in therapie. Succes en veel sterkte.

  2. Op dsmmeisjes kijken we naar onszelf en wijzen we niet naar een ander. Ook schrijven we niet over mensen met een dsmlabel dat we zelf niet hebben. Dat geldt voor onze schrijvers, maar ook voor de mensen die reageren.

    Ik heb daarom helaas de laatste drie reacties moeten verwijderen op deze blog.
    Anne onlangs geplaatst…OaseMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.