Ogen

Zie het, want ik kan het niet zeggen

Ik krijg het niet over m’n lippen om te vertellen wat ik eigenlijk al heel lang wil zeggen. Het lukt me niet om dat kleine zinnetje uit te spreken tegenover degenen die mij zouden kunnen helpen of op dat moment iets voor mij zouden kunnen betekenen.

Hoe vaak moet ik nog huilend voor je staan? Hoeveel signalen moet ik nog afgeven, moet ik nog laten zien? Wanneer ga jij beseffen dat ik niet meer kan? Dat ik op ben? Mijn lichaam, mijn geest het is leeg. Maar ook zo vol anderzijds. Alleen kan ik het je niet kwalijk nemen, want zo duidelijk ben ik ook niet. Ik zou willen dat jij de vraag aan mij stelde: ‘Gaat het eigenlijk nog wel? Denk je weleens aan het einde?’ Maar hoe kan je van een ander verlangen dat deze woorden uitgesproken worden?

Mag ik niet opgeven?

Telkens sta ik ik weer bij je voor de deur voor kleine onbenullige dingen. Tranen die naar beneden vallen. Ik durf je niet aan te kijken. Ik wil alleen maar dat je ziet dat het me niet meer lukt. Dat ik op wil geven en heel graag en heel snel. Zelfs als ik denk aan de gevolgen doet het me niks meer. Ik ben het niet waard en ik kan wel blijven, want anderen pijn geven is niet nodig, maar waarom moet ik dan zelf wel die pijn voelen? Mag ik het niet gewoon opgeven? Ik weet, er is genoeg om voor te leven, maar deze pijn trek ik soms echt niet meer.

Maar ik wil niet dood. Ik wil deze pijn alleen niet meer voelen. Ik wil je kunnen vertellen dat mijn lichaam en geest op en leeg zijn. Ik heb alleen niet de juiste woorden en ook wil ik je niet opzadelen met mij en mijn ‘verlangen naar de dood’ Ik zadel je al teveel op met andere problemen, maar eigenlijk in de hoop dat je ziet hoe leeg ik ben. Zie het. Want ik kan het niet zeggen.