meisje zorgt voor paard

Zes maanden vrijwilligerswerk in Spanje

Zoals jullie in één van mijn vorige blogs hebben kunnen lezen, heb ik drie weken lang vrijwilligerswerk gedaan in Spanje bij een paardenopvang. De eerste week vond ik enorm zwaar. Ik wilde graag terug naar Nederland, want ik miste mijn familie, vrienden en begeleiding. Gewoon de vastigheid aan mensen die ik in Nederland had en de mensen waar ik wekelijks mee afsprak.

Gelukkig ontbrak er qua structuur niks in Spanje. Vaste werkdagen, één vrije dag per week en twee vrije avonden. Niks te klagen, zou je denken. Toen de eerste week om was ben ik teruggevallen in zelfbeschadiging, omdat ik vond dat ik niet het recht had om in Spanje te mogen helpen met het verzorgen van alle dieren hier. Ook het sociale contact wat hier in één keer bijna verplicht was, maakte het moeilijk. In Nederland was ik namelijk altijd een meisje dat enorm graag op zichzelf was en zo min mogelijk mensen om zich heen had.

Toen de eerste twee weken om waren, kreeg ik een klap in mijn gezicht. Het besef dat ik binnen zeven dagen terug naar Nederland moest, was enorm zwaar. Ik werd bang van mezelf, omdat ik mezelf ken en wist dat ik terug zou vallen in het zelfbeschadiging. Dit wilde ik graag voor zijn. Ik had weinig contact met mijn vader en met mijn moeder had ik in de tijd hier helemaal geen contact. Dit maakte het nog extra lastig. Ik wilde enorm graag mijn ouders vertellen hoe mijn dagen hier waren en hoe het er allemaal aan toe ging, maar dat kon niet.

Ik ben in gesprek gegaan met de oprichter van de stichting en die bood mij aan om in eerste instantie met mijn vader te gaan bellen. Ik keurde dit goed. Zo kwam er een gesprek via de telefoon met mijn vader, mijn begeleider/de oprichter en mij samen. In dit gesprek bood ze hem aan dat ze mij graag verder zou willen begeleiden en dat ze hier wel langer de tijd voor nodig had. Ze stelde meteen zes maanden voor.

Je wilt niet weten hoe gelukkig ik was, maar het gaf ook zoveel stress. Hoe kon ik nou weer zes maanden in Spanje blijven als ik geen inkomen heb en een huis en begeleiding in Nederland? Daarnaast zou ik in augustus weer naar school zou gaan na twee jaar. Jullie willen niet weten hoeveel paniekaanvallen ik heb gehad en de gedachten dat het beter zou zijn als ik er niet meer zou zijn. Dan was ook alle stress voor deze keuze er niet en het feit dat ik dan alles maar ook echt alles op zou moeten gaan geven in Nederland.

Ik kan jullie zeggen dat ik in een enorme struggle belandde, waar ik regelmatig nog steeds in zit. Ik ben een aantal vrienden verloren, doordat ik de keuze maakte om wel een keer voor mezelf te kiezen en niet naar andere te luisteren. Dit werd niet helemaal gewaardeerd door veel mensen. Ze vonden het impulsief en ondoordacht. Hoe kan je nou als meisje dat een heel leven in Nederland heeft opgebouwd van het ene op het andere moment besluiten om naar Spanje te verhuizen? Alles maar ook echt alles op te geven om dus wat voor de maatschappij te gaan doen en alle dieren?

Nou, ik had voor mezelf de keuze gemaakt en zou hoe dan ook voor zes maanden terug naar Spanje gaan. Zo snel mogelijk. De enige drempel was het geld en het feit dat ik dus alles op moest gaan zeggen en afscheid moest gaan nemen van een aantal mensen. Ik ben oprecht nog nooit zo vaak in één week in tranen uitgebarsten. Ik ben op dinsdag thuis in Nederland aangekomen en had precies één week om mijn huis leeg te trekken en alle afspraken in te plannen. Het ene afscheid kwam harder aan dan het andere afscheid. Zo vond ik het niet lastig om van een hoop vrienden afscheid te nemen. Van mijn beste vrienden wist ik toch wel dat ze er ook nog zouden zijn als ik terug ben in Nederland. 

Het lastigste afscheid vond ik het afscheid van mijn begeleidsters. Twee mensen die altijd voor me klaar stonden en me hielpen in hoeverre ze dit voor me konden doen. Twee mensen die me altijd een veilig gevoel gaven en waar ik alles mee kon delen, wat me zo goed deed. Ze waren er voor me als ik terug viel in zelfbeschadiging of in mijn suïcidale gedachten. Keer op keer wisten ze precies wat ik nodig had. Na een tijd durfde ik me open te stellen en steeds meer te zeggen wat me dwars zat.

Ik kan jullie zeggen dat ik deze mensen en de organisatie nog steeds enorm mis. Regelmatig hoop ik dat ik in een droom zit in Spanje en bij thuiskomst gewoon weer terug bij hen kom. Ik weet niet waar het schip gaat stranden. Ik weet dat ik contact met ze kan zoeken op het moment dat ik hen nodig heb om me bij te sturen of om mijn ei even kwijt te kunnen. Het liefst doe ik dit niet meer, omdat ik ze niet lastig wil vallen met alles waar ik tegen aan loop. Ze hoeven eigenlijk niks meer met mij te maken te hebben, aangezien ik er voor gekozen heb om een andere weg in te slaan.

Als meisje met een hechtingsstoornis kan ik jullie zeggen dat het me vaak enorm zwaar valt om in Spanje te zijn en te wonen. Ondanks dat ik hier echt mijn extra familie gevonden heb en een plek heb die voelt als thuis, mis ik mijn echte thuis nog enorm vaak. De mensen die me door en door hebben leren kennen, mis ik enorm. Ergens ben ik nog steeds enorm benieuwd naar hoe mijn leven er momenteel uit gezien had als ik wel in Nederland was gebleven met mijn begeleiding.

Ik wil jullie meegeven dat je dankbaar mag zijn met de mensen om je heen die er voor je zijn. Kies soms voor jezelf, denk wel goed na over de keuzes die je maakt en handel niet te snel.

Lees ook:

  • Er is verdriet. Pijn van het verleden. Van dat pubermeisje, gebroken en vol zelfhaat. Zij voelde zich duister en mentaal gebroken van alle pijn en verdriet waar ze doorheen moest. En soms is het alsof ik haar weer even word.…

    Pijn van het verleden

3 reacties

  1. Ik vind dat mensen van jou kunnen leren. Soms is het juist zo stoer en dapper om een keuze te maken die misschien niet voor de hand ligt. Heel tof! Oh en ik zou gewoon af en toe contact blijven houden met je begeleiding, dikke kans dat die het vooral ontzettend leuk vinden om wat van je te horen! 🙂 Die hebben zich ongetwijfeld ook een beetje aan jou gehecht! Succes daar topper! x

    1. Awh zo’n mooi compliment. Ik hoop dat mensen de positieve dingen uit mijn blogs kunnen halen.

      Contact met mijn begeleiding is er ook zeker nog wel. Het afscheid van hun was van beide kanten ook enorm zwaar

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.