#zelfzorg

#zelfzorg

Zelfzorg, pas jij het toe? Heb jij geleerd om lief te zijn voor jezelf en voor jezelf te zorgen?

Gebruik je deze hastags wel eens? Ik best vaak, maar onlangs liet mijn psycholoog me ergens bewust van worden. Namelijk dat ik door mijn jeugd/verleden eigenlijk helemaal niet heb geleerd/ meegekregen hoe ik lief moet zijn voor mezelf. En dit zette me aan het denken en gaf me een nieuw inzicht wat betreft zelfzorg.

Ik was al lange tijd in therapie en de kernproblematiek begon wat helderder te worden. Ik had de steun van mijn ouders hard nodig, maar ik stond voor een dichte deur. Ze konden en wilden mij niet helpen. Een lang verhaal, maar dit zorgde voor een enorm gevoel van afwijzing. Inmiddels ben ik erachter dat het onkunde is vanuit in ieder geval mijn moeder. Ik weet dat zij mij niet kan bieden wat ik nodig heb. Dit is erg pijnlijk. Kindpijn doet vreselijk veel pijn.

Mijn psycholoog vatte vervolgens mijn gevoel perfect samen in de vraag: ‘Hoe moet je van jezelf houden als zelfs je ouders, van wie je eigenlijk onvoorwaardelijke liefde verwacht, je afwijzen?’ ‘Geen idee,’ zei ik, want ik doe maar wat.

MAAR, vervolgens zei ze: ‘De overlevingsmechanismen die je in je jeugd heb aangeleerd, mag je weer gaan afleren,. De de situatie van toen is er nu niet meer.’ En daar heeft ze een punt. Alleen je overlevingsgedrag doorbreken is zo onwijs zwaar en moeilijk, omdat je nooit anders geleerd hebt. En dat heb ik inmiddels ondervonden.

Ik kwam mezelf hier pas nog in tegen. Ik had al bijna 2 weken een behoorlijke verkoudheid te pakken. Mijn hoesten was al dagen niet om aan te horen. Toch ging ik door en door en nog weer door. Toen ging ik uiteindelijk op nadrukkelijk advies van mijn PMT-therapeute en bedrijfsarts toch maar langs de huisarts. Wat bleek, ik had een acute bronchitis en hoge koorts. Kort daarna moest ik zelfs midden in de nacht naar de huisartsenpost en bleek ik een zware longontsteking te hebben.

Nee ik was niet ECHT ziek, hield ik me al die tijd voor, want ik voelde me niet zo slecht dat ik in bed moest gaan liggen. Herkenbaar?

De reactie van mijn moeder toen ze hoorde dat ik een zware longontsteking had? ‘Jij hebt ook altijd wat.’ Bam, die kwam binnen en versterkte even mijn kindpijn. Hoewel het mijn eigen negatieve gedachte ook was, was het pijnlijk om te horen. Ik ben er uit zelfbescherming maar niet op in gegaan. Dit valt wel onder #zelfzorg toch?

Maar goed, ik had weer niet geluisterd naar mijn lichaam, maar wel naar mijn negatieve gedachten (‘het valt wel mee, ‘je stelt je aan’, ‘je bent net nog ziek geweest’).

Toen ik maandag tegen mijn psycholoog zei dat ik me pas echt goed ziek voelde toen ik me eraan overgaf, zei ze: ‘Zelfs overduidelijke lichamelijke signalen weet je onbewust door je destructieve gedachten te onderdrukken.’ En hier had ze een punt.

Het feit dat ik me nu bewust ben dat het me ontbreekt aan zelfliefde, maakt wel dat ik de keuze kan maken om hier actief mee aan de slag te gaan. EN dat doe ik door intensieve therapie te volgen, mezelf deze therapie te gunnen en dus alle therapie met beide handen aan te pakken. Ik heb hier nog een lange weg in te gaan, maar ik heb wel het vertrouwen dat ik ooit weer van mezelf zal gaan houden en mezelf de moeite waard ga vinden.

Herkenbaar dat je de hastags die ik aan het begin benoemde veel gebruikt, maar eigenlijk helemaal niet goed weet hoe je lief moet zijn voor jezelf? Vraag jezelf eens af, net zoals mij gevraagd werd, of je dit in je opvoeding überhaupt wel meegekregen hebt. Het heeft mij in ieder geval weer een nieuw inzicht gegeven.

Tot slot

Vermijding ligt op de loer, want mijn aangeleerde copingmechanismen zijn erg sterk, maar ik ga het aan, hoe zwaar ook. Ik kies voor herstel en daarmee voor mezelf! Ik neem mijn problemen serieus, ik neem mezelf serieus. Nu zeg ik vanuit mijn verstand tegen mezelf ‘ik ben het wel waard’, maar ooit ga ik dit hopelijk weer kunnen voelen. Daar vecht ik voor. En dat gun ik jullie ook, want het is het waard, jij bent het waard!

Oh en dan één ‘tip’ die mij helpt. Mijn psycholoog zegt vaak: ‘Neem de kleine Stef van vroeger maar op schoot/ neem haar bij de hand. Wat zou je tegen de kleine Stef nu zeggen, want tegen haar zou je ook niet zo streng zijn en lelijk praten als je nu over jezelf doet.’ Als ik zelf niet door heb hoe gemeen ik naar mezelf ben, helpt dit mij, want meestal raakt het me wanneer ze dit zegt.