Zelfzorg gaat met vallen en weer opstaan

Zelfzorg, ik vond het altijd maar een gek en raar woord. Want wat houdt dat eigenlijk in, zelfzorg? Hoe zorg je voor jezelf als je altijd enkel voor anderen heb gezorgd? Gedurende de jaren therapie, viel het woord vele malen. Vaak samen met ‘goed’. En wat is dat dan, goede zelfzorg? Ik heb het lang niet geweten. Ik wilde het ook niet weten. Zorgen voor mezelf, dat was in mijn hoofd gewoonweg geen optie. Zorgen voor anderen deed ik graag, maar niet voor mezelf. Ik wist niet eens hoe ik dat moest doen en dus negeerde ik het bestaan van (goede) zelfzorg gemakshalve. Niet bewust, hoor. Het ging gewoon zoals het ging.

Ook de afgelopen maanden heb ik regelmatig nagedacht over zelfzorg, zowel over goede als over slechte zelfzorg. Ik kwam tot de conclusie dat ik wel heel hard mijn best kon doen om goed te zorgen voor Bhodi, mijn (hulp)hondje, maar dat ik haar lang niet alles kon bieden omdat ik nu eenmaal niet zo goed voor mezelf zorgde. Het besef bracht verdriet met zich mee, boosheid naar mezelf, angst, wanhoop. Ik voelde me gefaald en had nog meer redenen om niet goed voor mezelf te mogen zorgen. Ik had immers gefaald in de zorg naar Bhodi en ik verdiende daarom geen goede zelfzorg.

De afgelopen weken zijn ontzettend hectisch geweest. In plaats van zomervakantie te vieren, ging ik keihard aan de slag in therapie. Tussendoor probeerde ik te leren voor een herkansing, was ik op zoek naar een ander huisje en deed ik mijn best om de trainingen met Bhodi door te laten gaan. Bhodi signaleerde heel wat bij mij, maar ik zag het niet. Ik wilde het niet zien. Ik kon het niet zien, hoe hard ik ook mijn best deed. En toch ging ik door. Ondanks alle aanwijzingen die Bhodi mij gaf, ondanks alle signalen die mijn lichaam mij gaf, ondanks alles wat er gebeurde in m’n leven en waaruit ik had kunnen opmerken dat het niet goed ging.

Tot vanmorgen.

Vanmorgen had ik eigenlijk rond 8:00 uur op de fiets moeten zitten (of naar de bus moeten lopen) om naar de dagbehandeling te gaan. Het was ook oprecht mijn plan om te gaan. Twee uur later dan ik al onderweg had moeten zijn, schrok ik wakker. Ik was door mijn drie wekkers heen geslapen en was te laat voor de dagbehandeling. In eerste instantie werd ik boos op mezelf, hoe kon ik dit toch doen? Ik belde met de dagbehandeling, ik belde met m’n behandelaar. Ik voelde me rot en ik had een gevoel van keihard falen. Ik baalde en viel vervolgens weer in slaap op mijn bank. En daar waar Bhodi al wekenlang heel onrustig was, me geen seconde met rust liet, liet ze me vandaag slapen. Zij sliep ook. Dicht tegen mij aan. Ik voelde haar warme lijfje en haar rustige ademhaling. En opeens realiseerde ik me dat zelfzorg best wel oké is. Soms is even pas op de plaats het allerbeste wat je kunt doen. Het is geen falen om een keer te vallen. Het is geen falen om een keer niet naar behandeling of een afspraak te gaan. Het is geen falen om een keer wat langer te slapen.

Zelfzorg, het gaat met vallen en weer opstaan.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.