Zelfmoordgedachten

In deze blog wordt er gesproken over zelfmoord en euthanasie. Heb je naar aanleiding hiervan behoefte aan een gesprek? Neem dan contact op met 113 Zelfmoordpreventie.

Jups. Zelfmoordgedachten. Denken aan niet meer leven, denken aan dood willen. Soms verlangen naar er niet meer zijn, dat dat rothoofd van mij stil is en niet meer de hele dag loopt te blèren dat ik niet goed genoeg ben. Iets wat er bij mij is en ik weet dat het er bij heel veel anderen is. Misschien zijn deze gedachten nog wel het grootste taboe binnen en buiten de geestelijke gezondheidszorg.

Om even een paar dingen heel duidelijk te maken. Ik heb nooit dood gewild, denk ook niet dat ik ooit dood wil, ik wil af en toe niet meer leven. Dat die herrie stopt. Dat ik niet meer meegezogen wordt door de zwarte blob die depressie heet. Dat het rustig is. Dat er geen pijn meer is. Dat is wat ik dan wil.

Het is ook niet dat ik altijd suïcidale gedachten heb

Ze komen en gaan. En ze komen weer een keer en ze gaan ook weer een keer. Ik durf met vrij grote zekerheid te zeggen dat (in mijn geval) er geen gevaar is: de gedachten komen en gaan al jaren, ik heb nog nooit een poging – al dan niet serieus – ondernomen. Inmiddels zijn ze er gewoon soms, net zoals die schreeuwlelijkerd die zegt dat ik alles, maar dan ook alles verkeerd doe en dat ik een vreselijk mens ben. De laatste is overigens irritanter dan gedachten aan het stoppen van mijn leven.

Een zelfmoordpoging doe je niet zomaar. Dat doe je alleen als je letterlijk ál het andere al geprobeerd hebt. Dan ben je al door alle mogelijkheden die je kunt verzinnen heen om weer bij zinnen te komen. Dan heb je al alle stappen van je keurig gemaakte crisisprevientieplan gebruikt. Maar zonder effect, aangezien alles wat daar in staat niet tot gevolg heeft dat je weer wat rustiger bent.

Schreeuw om aandacht

Soms hoor ik heel denigrerend, als iemand een poging heeft gedaan om een einde te maken van zijn of haar leven, dat het alleen maar om aandacht ging. Ik zal je vertellen wat ik denk: alle zelfmoordpogingen zijn een schreeuw om aandacht. Zelfs het hebben van deze gedachten is een schreeuw om aandacht. Er gaat namelijk iets zo mis in de gedachtestroom dat het beëindigen van mijn leven een goede optie is geworden. In welke dimensie is het een normale gedachtestroom om even tussendoor een einde aan mijn leven te maken?

Hoe dan ook, ook als het gaat om bijvoorbeeld de euthanasie van Aurelia, moet gepraat worden over een zelfgekozen einde. Gedachten aan niet meer willen leven horen bij het leven, hoe vervelend en confronterend ook. Ook is het een ultieme manier van dat hoofd om aan te geven dat er iets moet veranderen, aangezien de huidige manier van leven of denken of bestaan niet meer door kán doorgaan.

In grote uitzonderingen is de dood echt de enige uitweg

Dan ben ik blij dat ik in een land leef waar euthanasie een mogelijkheid is. In het overgrote deel gaat het om zo vastzitten in de ziekte, denkpatronen, niet constructief gedrag, drang, dwang, leegte of pijn, dat er geen uitweg meer mogelijk lijkt. Dat alles wat ik probeer te ondernemen, hopeloos lijkt.

Tot nu toe is alleen nog maar het tegendeel bewezen. Tot nu toe zijn de donkerste perioden van mijn leven altijd weer over gegaan. Soms vanzelf, meestal doordat ik hulp heb gevraagd en gekregen van een professional die in de buurt is. Ik heb echt wel eens midden in de nacht met 113 gechat, omdat ik op dat moment geen uitweg meer zag. Gelukkig wist de persoon aan de andere kant van de chat me te laten zien dat het op dat moment geen slim plan was om er een einde aan te maken.

Zelfmoord is iets waar over gepraat moet worden

Zelfmoord is iets wat er is en niet ontkent kan en mag worden. Het is er. Al jarenlang sterven er gemiddeld vijf mensen per dag aan suicide. Dat zijn de mensen die daadwerkelijk doodgaan, niet de mensen die een poging doen en het overleven, al helemaal niet de mensen bij wie het door hun hoofd heen gaat en op dat moment niets doen.

Het enige wat ik probeer te zeggen is, als je gedachten hebt aan zelfmoord: praat er alsjeblieft over. Praat met je eigen hulpverlener en als dat, om wat voor reden dan ook, niet kan, praat dan met een buitenstaander zoals iemand van 113. Deze mensen zijn er op getraind om je te helpen. Wees niet bang om meteen opgenomen te worden, opgesloten of in de isoleer gegooid te worden. Ook dat is een uiterst redmiddel wat geen enkele hulpverlener graag wil inzetten. Het enige wat een hulpverlener wil, is dat je je beter gaat voelen. Op dat moment, maar ook op de langere termijn. Praat. Alsjeblieft, praat. Geheimen hebben werkt niet.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.