Zelfmoord moedig?

In deze blog gaat het over zelfmoord. Denk jij hier zelf over? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie.

Een tijdje terug was ik in gesprek met iemand die vertelde over een geslaagde zelfmoordpoging. Mijn gesprekspartner ervoer het als moedig. Toen dit bij een ander ter sprake kwam, merkte ik dat die schrok. Alarmbellen aan. Als ik me als toekomstig hulpverlener inleef in de opmerking, gaan er bij mij ook alarmbellen af. Als ik als mezelf luister, merk ik vooral begrip.

Het bracht me terug bij de momenten dat ik veel gedachtes had aan zelfmoord. Het maakte me verdrietig. Op die momenten voelde ik mij enorm alleen. Alleen op de wereld. Ik was er van overtuigd dat ik waardeloos was en dat het voor de hele wereld beter was als ik er niet meer was. Ik dacht dat ik zuurstof, water en energie verspilde. Ik voegde niks toe aan de wereld en zorgde alleen maar voor CO2. Op de kamer waar ik woonde, had ook iemand anders kunnen wonen. Iemand anders had wel een gezellige huisgenoot kunnen zijn. Ik voelde me waardeloos. Daarnaast voelde ik pijn. Ik kon de pijn niet definiëren. Ik kon geen onderscheid maken waar de pijn vandaan kwam. Ik wilde dat het stopte. Ik wist niet meer hoe ik het kon verdragen. Het was ieder moment van de dag aanwezig. Bij het wakker worden, bij het aankleden, bij het slapen gaan en in mijn dromen. Ik was op. Ik wist niet hoe ik verder moest. Ik zat vast. Ik hield in die tijd een dagboek bij. Toen ik er doorheen bladerde las ik alleen maar dezelfde gedachtes en gevoelens. Ik wilde dood. Dat was de oplossing voor al mijn problemen en voor de hele wereld.

Was het moedig als ik er op dat moment tussen uit was gestapt? Ik weet het niet. Wanneer ik er nu aan terug denk, vind ik mezelf moedig dat ik me door de dag heen heb gesleept. Ik zag niet hoe het beter kon worden, en toch bleef ik leven. Het is voor mij een loodzware periode geweest. Een tijd waar ik het contact met mijn omgeving verloren was. Ik had me terug getrokken uit elk contact in de overtuiging dat ik de ander alleen maar tot last was. Ik heb geen moment meegekregen dat er andere mensen waren die om mij gaven. Dat er andere mensen waren die zich zorgen maakten. Dat er andere mensen waren die niet wisten hoe ze contact met mij konden krijgen. Het ging langs mij heen, maar het was er wel. Ik voelde het niet, maar het was er achteraf gezien wel. Door therapie, door vallen en opstaan, dingen doen ik die ik niet durfde, iemand een stukje van mijn binnenwereld laten zien, proberen woorden te geven aan wat ik dacht en voelde, ging het stukje voor stukje iets beter met me. Terwijl ik er van overtuigd was dat ik het niet meer aankon.

Beetje bij beetje kon ik korte momenten voelen dat er een beetje hoop was, dat er iemand was die in mij geloofde. Beetje bij beetje heb ik een stukje eigenwaarde ontdekt. Heb ik ontdekt dat wat ik voelde niet de werkelijkheid was. Ik heb dit gevoel nog vaker gehad, maar ik ben blijven leven.

Zelfmoord moedig, ik weet het niet. Blijven leven terwijl iedere vezel in je lijf zegt dat je er niet meer verder moet leven, dat zie ik voor mezelf wel als moedig. Ik ben moedig omdat ik nog leef. Net als jij die dit leest. Je leest dit, dus leef je. Je ademt. Dat is moedig.

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!