Vrouwachterlaptop

Lieve jij, zelfbeschadiging is geen oplossing

Deze blog gaat in op zelfbeschadiging, let op jezelf en lees deze niet als je weet dat dit niet goed voor je is. Iemand nodig om mee te praten over zelfbeschadiging? Neem contact op met Stichting Zelfbeschadiging of de Luisterlijn.

Zelfbeschadiging…. Ik weet niet hoe ik het zo ver heb laten komen. Ik weet eigenlijk ook niet waarom ik ben begonnen. Of nou ja, dat weet ik wel. Ik beschadig mezelf om de spanning te verminderen. Soms ook omdat ik het gevoel van zelfhaat niet meer kan verdragen. Dan moet ik iets drastisch doen, dan moet ik zorgen dat ik mijn gedachtestorm kan stoppen. Dan kan ik alleen nog maar denken aan zelfbeschadiging. Dat is altijd nog beter dan mijn gedachtes aan de dood. Dat is wat ik op dat moment denk.

Voordat ik begon met dit destructief gedrag had ik al redelijk wat gelezen over automutilatie. Echter dacht ik dat wat ik deed vrij onschuldig was, het waren immers ‘maar’ krassen. Echter, het bleef niet bij die eerste paar krassen. Ik had steeds vaker het idee dat ik de spanning moest doorbreken en voordat ik het wist greep ik er echt veel te vaak naar. Op dit punt probeerde ik mezelf nog steeds wijs te maken dat het niet erg was. Het zijn maar krassen en ik kon er op elk moment mee stoppen. Maar nu is het krassen echt snijden geworden. Nu kan ik niet meer zeggen dat het meevalt. Al zeurt dat stemmetje nog steeds in mijn hoofd: “Het is niet erg. Ik kan stoppen wanneer ik wil”.  Diep van binnen weet ik dat dat niet waar is. Dat ik niet echt meer de controle heb.

Er komt zoveel meer bij kijken, bij dit destructief gedrag. Op het moment dat de drang hoog wordt dan denk ik niet aan de gevolgen. Dan denk ik niet aan de wonden die littekens kunnen worden. Dan denk ik niet aan het feit dat ik voor de rest van mijn leven met deze periode geconfronteerd ga worden. Nee, op dat moment wil ik alleen dat de psychische pijn even stopt. Dan heb ik liever fysieke pijn. Dan wil ik echt even iets kapot maken. Dat hetgeen wat kapot gaat mezelf is, is natuurlijk niet zo handig.

Automutilatie. Het maakt me bang. Ik ben doodsbang wat ik mezelf mogelijk allemaal kan aandoen. Die rem is er steeds minder en dat is echt beangstigend. Ik ben zo bang dat ik op een gegeven moment te ver ga en dat er dan hechtingen nodig zijn. Daarom wil ik zo graag stoppen met dit gedrag. Dat ging even goed maar ik heb me helaas na zeventien dagen weer vergrepen. Maar het is oké. Zoals herstel ook met vallen en opstaan gaat, gaat dit ook op deze manier. Ik moet erop blijven vertrouwen dat het stoppen me echt gaat lukken.

Ik heb mezelf een brief geschreven. Ik hoop dat ik mezelf kan stoppen, als ik hem op moeilijke momenten erbij pak. Dat ik kan zien dat ik waardevol ben en mezelf geen pijn hoef te doen. Ik hoop dat ik kan inzien dat ik niet kapot hoef. Helaas kan ik niet terug in de tijd. Maar als dat wel kon, zou ik mezelf een dikke knuffel willen geven. Mezelf vertellen dat ik er niet aan moet beginnen en dat ik waardevol ben. Ik hoop daarom dat dit me wel wat verlichting kan geven. Een probleem minder is er toch al één.

Lieve jij,
Voor jij die denkt dat op dit moment alles onmogelijk is. Voor jij die op dit moment zo in de put zit dat er geen (goede) uitweg lijkt. Dat alles onmogelijk is en dat je denkt dat het nooit meer goed gaat komen. Voor jij die je op dit moment gewoon ongelofelijk kut voelt. Voor jij die niet weet niet wat je moet doen om even wat rust te krijgen in je hoofd en lichaam. Je wilt voorkomen dat je gaat huilen. (Of misschien ben je al aan het huilen). Om dit alles weg te krijgen, zul je denken dat zelfbeschadiging dé oplossing is. Dat het een oplossing gaat zijn voor al jouw problemen. De gedachtes die je nu hebt en de bijkomende drang, proberen je wijs te maken dat het echt even zal opluchten. Dat alles daarna opeens veel beter zal zijn, beter zal voelen. Dat is niet waar. Dat is een leugen waar je telkens weer in trapt. Elke keer weer. Je zult je al snel enorm rot en schuldig voelen. Niet alleen maar omdat je jezelf opzettelijk pijn hebt gedaan, wat trouwens echt niet oké is. Het geeft je misschien wel tijdelijk een fijn gevoel, maar dat is het nou net. Het is tijdelijk. Je denkt alleen maar aan het positieve, als je dat zo wilt noemen. Maar denk je ook aan de nadelige gevolgen? Sta je daar wel bij stil?

De nadelige gevolgen… Kort na het beschadigen zul je je enorm verdrietig voelen omdat je er alweer een kras of een wond bij hebt. Je zult bang zijn dat eentje daarvan misschien wel een lelijk litteken zal worden. Het zal een klap voor je zelfbeeld zijn dat op dit moment al zo wankel is. Elke keer zul je je een beetje meer zorgen maken over wat anderen er van zullen vinden. Je zult het moeilijk vinden om rond te lopen in een bikini. En hoe denk je dat dat straks moet met een relatie? Misschien zul je je er voor schamen of jezelf zelfs haten als je naar de wonden kijkt. Ook brengt zelfbeschadiging een heel onrustig gevoel met zich mee, misschien zelfs een beetje paniek. Denk maar aan die ene keer waarop je nog voor ruim een uur zat te trillen van de schrik. Dat is ook niet wat je wilt.

Je moet weten dat het echt niet helpt. Als het hielp, dan was je wel gestopt na de eerste keer. Dan had je maar één kras gehad die ondertussen al volledig was geheeld. Je hebt niet nog meer krassen nodig. Je kunt helaas niet terug gaan in het verleden en voorkomen dat je er mee begint maar je kunt wel stoppen met dit gedrag. Je kunt voorkomen dat je jezelf nog meer pijn en schade toebrengt.

Ik snap dat je even afleiding wilt hebben van de psychische pijn. Het is zeker niet niets en het mag ontzettend rot zijn. Het is alleen veel beter om op een gezondere manier met die gedachtes en emoties om te gaan. Of wat dacht je van die emoties er even te laten zijn om te kijken wat er dan gebeurt?

Lees ook: Omgaan met zelfbeschadiging, bij jezelf of bij een naaste

Lees ook:

  • Weer een verkeerde steen

    Deze blog gaat in op zelfbeschadiging. Lees deze blog daarom niet als je weet dat dit niet fijn voor je is. Zoek je iemand om mee te praten? Neem dan contact op met de vrijwilligers…

  • Littekens van de oorlog

    Onze schrijfster Noa is op 2 juni 2019 overleden. Ze is 17 jaar geworden. In haar indrukwekkende biografie beschreef ze op 16-jarige leeftijd haar strijd. Let op: in deze blog wordt ingegaan op een ernstige…

  • brief schrijven

    Verschrikkelijk stomme, ontzettend geliefde en zeer betrouwbare vriendin, Ik had nooit met je in zee moeten gaan. Je kwam in mijn leven toen ik 13 jaar was. Een tijd waarin ik me afgewezen, buitengesloten en…

2 reacties

  1. Heel heftig om te te lezen. Maar ook… Wat knap dat je er zo open over durft te zijn. Reageren vraagt tact, maar als ik iets niet zo handigs ‘zeg’, weet dan dat ik het goed bedoel. Zelfbeschadiging is zeker geen ‘oplossing’, maar het is wel een signaal dat je hulp nodig hebt en dat er vanbinnen veel gebeurt. Ik hoop dan ook dat je, met de juiste hulp, de weg uit de zelfbeschadiging zult kunnen vinden én dat je je er dan niet meer schuldig om zult voelen.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Houd het vast op hout

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.