Zelfacceptatie in het openbaar

Naast bloggen op dsmmeisjes ben ik openbaar gaan bloggen onder mijn eigen naam. Ook over onze financiële problemen als gevolg van ons vastlopen. Ik deel links ernaar op social media en heb allemaal mensen uitgenodigd om vriendjes mee te worden.

Blijkbaar was ik er klaar voor. Het laatste jaar is vooral gegaan over het accepteren van mezelf zoals ik ben. En nu moet het naar buiten. Niet zo gedetailleerd als hier, maar een beetje ‘dagelijks’. Met veel remmende gedachten erbij genoteerd en af en toe ook helpende gedachten.

Het bewust daarmee bezig zijn helpt me bij het signaleren van mijn remmingen, het zijn er nogal wat. Als ik vijf minuten bezig ben een zin te formuleren, weet ik dat het tijd is uit te pluizen wat de demonen in mijn hoofd aan het rondfluisteren zijn. Dat varieert van ‘sukkel, schrijffouten’ tot ‘net alsof er iemand op jouw gezeur zit te wachten’ en ‘stel je niet zo aan!’ En er zijn nog veel meer onvriendelijke critici.

Op de een of andere manier verliezen de critici door ze te noteren vaak hun kracht en kan ik gewoon verder met mijn verhaal. De reacties zijn zo lief! Natuurlijk breekt mijn hoofd ze met veel enthousiasme af. ‘Dapper’ wordt ‘dom’, maar zo’n commentaar verliest zijn geloofwaardigheid als er zoveel mensen reageren zoals ze doen. Zoals ik al zei, blijkbaar was ik er klaar voor, want de paniek die ik vaak voel na zulke openbaringen van kwetsbaarheid blijft meestal uit.

‘Nou gaat iedereen denken dat je beter bent en moet je weer volledig meedraaien in de maatschappij’ Dat moet ik helemaal niet, ik heb een stoornis. Ik blijf kwetsbaar, maar ik laat mijn leven er gewoon niet meer door bepalen. Ik mag blij zijn met mijn successen, dat betekend niet gelijk dat ik perfect moet zijn.

7 Comments

  1. Amena

    Wat een fijne blog om te lezen! Dank je wel. Ik ben beginnende blogger zowel hier als privé en heb erg last van die verdraaide demonen in mijn hoofd als ik mijn blogs heb geplaatst. In mijn privé blogs gaat het verre over mijn psychische problemen, wat ik gewoon weg nog niet durf.

    Wat ik bij mij zelf erg merk is dat wanneer er geen reacties komen, ik er van alles negatief over ga denken. Kennelijk is de waardering van anderen erg belangrijk. Terwijl als ik mijn blogs geschreven heb ik er tevreden over ben en ze makkelijk durf te posten.

    Dus heel blij met je blog! Herkenning is voor mij op een of andere manier ook waardering.

    Lieve groeten

    1. Heel erg herkenbaar hoor! Ik ben net na het posten ook vaak erg onrustig en ga steeds kijken of er gereageerd of gelezen is. Het wordt inmiddels wel minder. Mijn verhaal delen begint belangerijker te worden dan hoe en of erop gereageerd wordt. Daardoor merk ik ook dat ik weer sterker aan het worden ben, wel heel prettig na jaren lang mijn eigenwaarde niet gezien te hebben.
      Bloggen heeft me daar zeker bij geholpen, maar als ik er eerder mee begonnen was, had was ik niet eerder sterker geworden. Snap je hoe ik dat bedoel? Het is onderdeel van mijn zelfacceptatie, maar geen middel om mezelf te accepteren. Dat komt van binnenuit.

      1. En nu denk ik alweer vanalles over deze reactie; “Wie ben jij om zo wijs te doen? Net alsof je het beter weet. Je ligt al een eeuwigheid in de lappenmand, moet ook wel een keer beter gaan. Je moet niet benoemen dat het beter gaat, het gaat straks toch weer slechter. Opschepper.” En zo kan ik ook nog wel even doorgaan. Maar het zijn maar gedachten. Heb jij ze gedacht toen je mijn eerste reactie las? Zo ja, jammer voor jou. Zo nee, zie je wel, ik maak het mezelf onnodig moeilijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.