Zee van emoties

Ondanks jaren aan therapie voor mijn borderline, vind het ik nog steeds heel lastig om mijn emoties en pijn te verdragen. Ze kunnen onvoorspelbaar zijn of zo omslaan en in alle hevigheid uitbreken. Mijn emoties lijken zich niet te bewegen als water. Ze voelen niet aan alsof ze rustig oplopen. Voor mijn gevoel is pootje baden in de zee dan ook onmogelijk. In plaats daarvan transporteer ik mijzelf van de duinen, ver weg van het water, naar het midden van de Stille Oceaan. Binnen enkele ogenblikken slaan de golven mij onder het oppervlak en word ik opgeslokt door alle emoties die mij overspoelen. En net zo snel sta ik weer op uit het water, keer ik de zee de rug toe, en loop ik weg. Wat ik niet zie, is er niet en voel ik niet.

Affectfobie

Uiteindelijk kom je toch altijd weer terug bij de zee en staar je naar het water. Alleen al kijken naar de watermassa maakt dat ik mij vastzet in de grond. Alles in mij trapt op de rem, schreeuwt dat ik mij om moet draaien. Dat ik weg moet rennen, weg moet kijken. Ik raak gefrustreerd over het feit dat ik niet eens één stap richting het water zetten kan. Of misschien wil ik het niet. Zo intens is de angst voor de emotie, want elke keer als ik iets voel, is het teveel. Ik leerde dat dit een ‘affectfobie’ is. Letterlijk angst hebben voor gevoelens, vooral die van jezelf. En vreemd is dat ook niet, als je emoties heen en weer slingeren tussen ‘alles of niets’ en de middenweg vaak ver te zoeken is.

Te veel emoties om te verdragen

Mijn strategie is dan ook altijd wegrennen geweest. Ontwijk alles wat angst geeft. PTSS maakt dat niet makkelijker, aangezien ik mij nergens veilig voel, moeite heb met het vertrouwen van anderen. Het ergste blijft alleen altijd de verstikkende gevoelens van herbelevingen. Die overweldigende splitsing tussen de realiteit van het hier en nu en de pijn die je van binnenuit weg sleurt van het hier zijn. Emoties die ongecontroleerd door je lijf gieren en waarbij je lichaam fysiek een reactie geeft op de pijn die je gevoelens teweeg brengen. Een onverdraaglijke hoeveelheid emotionele pijn die je lam legt. Onverdraaglijke pijn die ik per se wilde gaan leren verdragen.

Van de duinen naar de zee

Zo sta ik weer op mijn metaforische duin, starend naar de zee op een veilige afstand. Mijn tenen graven in het zand op zoek naar grip. Ergens in mijn buik voel ik een krampachtig gevoel, dat mij laat weten dat ik mij om moet draaien. Dat ik weg moet lopen. In plaats daarvan kijk ik naar boven, neem ik een diepe zucht en laat ik mijzelf van het duin af glijden. Ik stel mij voor dat de zon aan het ondergaan is en aan de horizon het water glinstert. Bij de volgende stap voel ik mijn rug vastzitten. Mijn ademhaling en hartslag gaan omhoog. Halverwege het strand stop ik en ga ik op mijn knieën zitten. Pijn raast door mijn lijf en met diepe zuchten probeer ik te ontspannen. Langzaam rollen de tranen over mijn wangen. Mijn ziel doet pijn. Het doet mij verdriet. En ik verdraag mijn verdriet.

Tussen zwart en wit

Nog geen tel later open ik mijn ogen, grijp een zakdoek voor mijn tranen, en prop de emoties net zo hard weer weg. Alsof ze er nooit waren. Toch voelde ik dat er iets anders was. Ik wist het alleen niet aan te wijzen. Het was de eerste keer sinds lange tijd dat ik bewust een emotie verdroeg. Niet alleen had ik het verdragen, het had mij niet overspoeld. Mijn ogen konden zich niet wijder openen van verbazing. Als ik alleen ben lukt het trouwens nog steeds niet, ik heb er wel een therapeut bij nodig die mij begeleidt. Pas nu kan ik het benoemen als een verademing. Een lastige verademing, met veel letterlijke hoofdpijntjes. En toch, weten dat er een strand loopt tussen de duinen en de zee, weten dat er grijs is tussen zwart en wit… Dat ervaren is heel waardevol voor de toekomst. Misschien is voelen zo slecht nog niet.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.