ze huilt maar ze lacht

Ze huilt maar ze lacht

Een paar maanden geleden hoorden we dit liedje van zangeres Maan voor het eerst. We voelden ons al emotioneel die dag en door de woorden die ze zingt, waren de tranen niet meer te stoppen. Ze zingt namelijk over een meisje in de trein dat een masker op heeft en haar ware ik niet laat zien. Ze voelt zich vervreemd van zichzelf en lacht terwijl ze wel kan huilen.

De tekst kwam erg binnen en herinnerde mijn 19-jarige zelf, Annemarie, aan de tijd dat ze dagelijks 4 uur in de trein zat. 2 uur heen en 2 twee uur terug in verband met haar studie. Op kamers wonen durfde ze namelijk niet. Er kwam een moment dat ze elke dag in de trein denkt aan niet meer willen leven. Maar ze zegt dat tegen niemand. Ze huilt van binnen maar ze lacht. Tot haar lichaam aangeeft dat het zo niet langer kan. Dus raakt ze ernstig vermoeid en heeft ze steeds meer buikpijn. Met moeite gaat ze nog naar school. Ze gaat naar de huisarts, maar onderzoeken wijzen niets uit. Hij vraagt haar of ze haar studie nog wel leuk vindt, maar omdat haar moeder naast haar zit, zegt ze dat alles oké is. Ze huilt maar ze lacht. De huisarts wil wel eens alleen met haar spreken, maar dat durft ze niet. Ook niet als ze later besluit te stoppen met haar studie.

De reden van de depressieve gevoelens en lichamelijke klachten waren destijds nog ver weggestopt. Het was kwijtgeraakt in haar hoofd, maar haar lichaam wist het nog. Want doordat haar ouders net als toen ze 7 jaar was 4 weken naar Amerika gingen, werd er van binnen iets getriggerd. Want toen we 7 waren, vond er tijdens de afwezigheid van onze ouders ernstig misbruik plaats door iemand die nota bene familie is.

Inmiddels weten we dit, maar destijds nog niet. Door dissociatie konden we overleven, tot het steeds minder goed lukte en we in therapie gingen. Maar ook daar was het vaak ze huilt maar ze lacht. Groepsleden vonden het maar raar dat we bij sommige dingen die we vertelden een lach op ons gezicht hadden. Helaas konden we toen nog steeds niet verwoorden wat er daadwerkelijk plaats had gevonden.

Nu zijn we meer dan 25 jaar verder sinds het reizen met de trein, maar draagt Annemarie nog steeds een masker. Ze vraagt zich net als het meisje uit het lied af hoe het zou voelen om jezelf te zijn en niet meer aan ieders verwachting te hoeven voldoen. Ze voelt zich net als het meisje uit het lied alleen als ze door de stad loopt. Maar ook alleen in het huis, wat nu blijkbaar haar huis is. Ze kijkt in de spiegel maar herkent zichzelf soms niet. Ze wil niet dat het verhaal wat nu van binnen verteld wordt haar verhaal is. Dus gaat ze door met de schijn. Ze huilt maar ze lacht.

Er wordt in het lied gezongen “en ze laat het los. Ze laat het los.” Oh, durfde ze maar los te laten en lak te hebben aan de wereld. Durfde ze maar zichzelf te zijn. Ook als dat betekent dat ze inderdaad seksueel misbruikt is en dat niemand haar beschermd heeft tegen het monster dat haar jongere delen ernstig beschadigd heeft. Durfde ze maar te huilen en te zeggen hoe bang ze is voor het leven. Maar nee, dat durft ze niet. Dus wil ze letterlijk loslaten. Niet alleen de pijn, schaamte, het schuldgevoel en alle andere moeilijke emoties, maar alles: het lichaam en het leven. Een leven wat te beangstigend voelt. Een lichaam dat niet meer van haar voelt. Ze wil het voorgoed loslaten.

Hier hoor ik in te grijpen, want we mogen immers huilen en hoeven niet bang te zijn dat iemand ons veroordeelt. Ik moet zorgen dat Annemarie zich veilig voelt en haar vertellen dat een huilbui een begin een midden en een eind heeft. Ik mag haar laten voelen dat het verleden voorbij is en dat ze er mag zijn. Maar dat gaat in kleine stapjes.

Dus is het : Ze huilt, maar ik lach.