youre not lost youre here

Ze bleef doorgaan tot haar lichaam haar vertelde te stoppen

Ik was altijd een sociaal meisje met veel vrienden dat alles deed waar ze zin in had. Ik was wel onzeker maar dat is iedereen wel op jonge leeftijd. Uitgaan, dagjes naar steden in Nederland, bioscoop, festivals, shoppen, stage lopen, school,  zwemmen, sporten en werken met ouderen. Ik deed het allemaal totdat dat allemaal ophield omdat ik zoveel had gedaan, mijn lichaam vertelde mij dat ik moest stoppen. Ik had wel wat dingen meegemaakt maar nooit verwacht dat ik door die gebeurtenissen psychisch ziek zou worden.

Ik was 17 jaar toen ik in de bus zat vanuit de bioscoop en ineens heel veel last kreeg van steken op mijn borst. Ik huilde en ik had ontzettend veel pijn. Deze avond vergeet ik nooit meer. Een paar maanden later had ik er een paar ziekenhuisbezoeken op zitten en had ik ook weer een paar van die aanvallen gehad. Het bleek niks te zijn. Ik vond het lastig want ik had veel pijn maar het was niks, is wat de artsen zeiden. Het bleken paniekaanvallen te zijn, kwamen we later achter. In die tijd ging ik naar een psychiater, ik kreeg Methylfenidaat voorgeschreven want ze dachten dat ik ADD had. Ik dacht het zelf ook, maar als ik had geweten wat de medicijnen met me deden had ik het liever niet genomen. Na drie maanden medicatie slikken bleek ik geen ADD te hebben. De psychiater bood haar excuses aan want ze hadden mij dit niet moeten geven. Ik zat dan wel bij een psychiater maar toch ging ik steeds verder achteruit omdat ik niet de juiste hulp kreeg en de medicijnen hadden me zieker gemaakt. Geestelijk en lichamelijk. 

Stress, angst, verdriet; het reageert allemaal op mijn lichaam. Er waren en zijn dagen dat ik bijna niet kan lopen door de pijn. Ik kreeg urenverkorting op school en stage, ging stoppen met werken en kon niet de dingen doen die je wilt doen op deze jonge leeftijd. Uiteindelijk haalde ik mijn diploma helpende zorg en welzijn waar ik heel trots op ben. Ze dachten aan een burn-out en later ook aan een depressie. Nooit hebben ze een diagnose gegeven. Ik zat een half jaar bij een psycholoog en ik had er weinig aan. Ze wilde geen depressieonderzoek meer doen omdat ze liever van me af wilden. Ze vertelde veel maar ze kwam weinig na. Zo denken mijn therapeuten van nu er ook over. Ze vertelde me ook dat ik ingeschreven stond bij een dagbesteding, wat uiteindelijk ook verzonnen was. Dat was moeilijk, want zo verloor ik ook het vertrouwen in de hulpverlening. 

In die tijd heb ik ook nog EMDR gehad, traumabehandeling. Met carnaval in 2017 had er een jongen aan mij gezeten. Hierdoor heb ik een angststoornis ontwikkeld. In oktober 2018 ben ik gestopt met school, ik was nog maar net bezig met een nieuwe opleiding. Het stoppen dat deed en doet mij ontzettend veel pijn. Ik zag iedereen verder gaan en mijn leven begon stil te staan. 

Uiteindelijk wilde ik toch nog een laatste onderzoek zodat ik zeker wist dat ik niks aan me lichaam had omdat ik zoveel lichamelijke klachten had en heb. Ik kreeg een pijnlijk neurologisch onderzoek. Uiteindelijk kwam er wel iets uit, eindelijk had ik er een naampje voor. Ik was daar blij mee hoe raar dat ook klinkt maar dan begrepen mensen het wel eerder. En ik had ook veel pijn en het is raar om pijn te hebben en geen oorzaak te hebben. Ze noemen het een conversiestoornis. Bij een conversiestoornis is de verbinding tussen je hersenen en zenuwen verstoord door trauma’s of chronische stress. Delen van je lichaam kunnen dan uitvallen of je kan veel pijn ervaren. Dit kan nog genezen, maar dat heeft tijd nodig. 

Tot maart 2019 zat ik thuis en moest ik mij aan een schema houden omdat ik overvraagd was. In februari werd ik depressief; of ik voelde te veel of ik voelde helemaal niks meer. In april begon bij een dagbesteding bij een zorgboerderij en vanaf mei ben ik begonnen met een revalidatietraject. Bij het revalidatietraject word ik goed geholpen en ga ik met kleine stapjes vooruit. 

Ik ben nu 19 jaar en ben nu ongeveer 1 jaar en 8 maanden psyschisch ziek en op het moment zit ik in een revalidatietraject en ben ik deelnemer bij een dagbesteding. Het revalidatietraject duurt drie maanden en ik en de therapeuten weten alleemaal dat ik ook daarna nog lang niet beter zal zijn. Ik krijg nog de bijbehorende diagnoses, een psycholoog en andere therapieën. 
Ik ben het met veel moeite aan het accepteren. Het is moeilijk maar ik kom er wel. Ik kom er sterker uit dan ooit, maar ik had het liever op een andere manier gehad. Als ik straks beter ben ga ik alle feestjes, afspraakjes, uitgaan, werken, festivals, sporten en alles inhalen wat ik nu niet meer kan. 

Ik ben er volwassener door geworden en ben erachter gekomen wie mijn echte vrienden zijn. En ik ben dankbaar dat mijn vrienden, vriend, familie en therapeuten mij er allemaal doorheen dragen, want zonder hen zou ik niet weten wat ik aan het doen zou zijn. 

Het vallen is niet zo erg, het steeds op moeten staan wel. 

Lees ook:

  • Giftige moeheid

    Ik ben zo boos. Zo boos dat ik niet eens weet of ik het in woorden kan uitdrukken. Het liefst zou ik willen schreeuwen of heel hard huilen. Ergens tegenaan slaan, iets kapot gooien. Maar…

  • Onzichtbare pijn doet ook zeer

    Ik heb een heupblessure en loop op krukken. De hele wereld is lief voor me, want de kwaal is zichtbaar, de pijn invoelbaar. Maar wat de wereld niet ziet is dat deze lichamelijke pijn slechts…

  • pexels photo 493528

    “Ik ben zo bang dat ik niet meer beter word. Mijn verstand en optimisme vertellen me dat ik niet zo mag denken. Dit is een ongelooflijk lastige periode, maar ik kom eruit. Mijn gevoel vindt…

4 reacties

  1. Heel heftig, als je je ‘oude leventje’ ineens achter je moet laten. Ik kan me goed voorstellen dat het toch ‘fijn’ was om een diagnose te krijgen. Toch een beetje erkenning. Sterkte; ik ben wel benieuwd naar een vervolg t.z.t.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Het gevoel van thuis

  2. pfoeeeh… dit is best herkenbaar! Ik heb jarenlang gekampt met echt extreme vermoeidheid en bijbehorend lichamelijk gerotzooi. Heb ontzettend veel moeten loslaten en opgeven en het was heel pittig. Ben nu een aantal jaar verder en dingen beginnen weer te lukken en ik kan echt steeds meer… Dus even om wat hoop te geven: het kan echt véél beter worden, zelfs al moet je lichamelijk en psychisch van nog zo ver komen. Sterkte en liefs!
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Mijn oude buurvrouw – deel 4

    1. Wat een fijne reactie dat je zegt dat het goed kan komen. En fijn dat het bij jou steeds beter gaat. Heftig wat je hebt meegemaakt en vooral die vermoeidheid is inderdaad heel vervelend. Jij ook nog heel veel sterkte!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.