De zachte stem in mijn hoofd

Ik heb zin om werkelijk alles te doen wat je als weldenkend mens niet zou moeten doen. Ik wil destructief zijn, zonder ook maar een seconde te denken aan de langere termijn. Ik wil de logica en het rationalisme aan de kant schuiven en mijn innerlijk draak vrijuit zijn gang laten gaan. Het is tijd voor ontploffingen. Liever dan het voelen van de daadwerkelijke pijn die achter de woede verstopt zit.

Ik mail mijn psychiater. Ik vertel haar alles wat ik denk. Zelfs die dingen die ik nooit tegen iemand zou zeggen omdat ze te duister zijn. Die me, eenmaal uitgesproken, zouden omringen als donderwolken waar je niet meer doorheen komt. Te zwart, te gevaarlijk.
Het zou me iemand maken bij wie je liever ver weg blijft. Iemand om te vrezen.

Ik schrijf op wat ik denk en zou willen doen. Het lucht op. De woorden, pikzwart op wit. Maar ik weet dat ranten uiteindelijk niks oplost. Zelfs op de meest zwarte dagen, valt er soms een plan te verzinnen. De psychiater heeft me geleerd om plannen te smeden en te vertrouwen dat ik dat heus zelf kan.

Want diep in dit woest briesende hoofd zit in een andere stem. Eentje die te allen tijde logisch kan nadenken. Maar ze fluistert nogal zacht en daarom hoor ik haar soms niet. En dan is het tijd om even aandachtig te luisteren.
Ik luister en ik hoop dat ze een idee heeft. Dat ze me kan vertellen wat ik moet doen.

Daar is ze. Ik hoor haar verhaal, gevuld met simpele, fijne dingen die ik zou kunnen doen. Ook betuigt ze me haar steun. Ze vindt me niet gek. Ze vindt niet dat ik te weinig doe. Ze vindt niet dat ik ‘normaal’ zou moeten doen. Ze is mild en ziet me beter dan die woeste innerlijke draak ooit zou kunnen.

Ik schrijf haar woorden op papier. Het neemt veel minder ruimte in beslag dan mijn geraas, maar het ís er. Ik lees het en voel me heel even rustig worden. Ook ditmaal heeft ze een plan voor mij. Ook ditmaal blijkt ze niet van schrik voor goed te zijn weggevlucht.

Mijn ogen schieten langs haar lijstje en ik prent het in mijn hoofd, zodat het kan dienen als leidraad voor mijn dag. Ik ga het proberen op te volgen, ook al vervult de draak al mijn gedachten en gevoelens met schroeiend vuur. Ook al blakert zijn hitte alles in mij roetzwart.

Zij is het die me er altijd doorheen heeft gesleept, hoe klein en teer ze ook is.
Ik ga haar lijstje volgen en ik begin bij stap één. En ook al verpruts ik het volledig, ik weet dat ze me niet alleen zal laten. Want zij is niet trots op mij omdat ik exact haar plannen ten uitvoer weet te brengen. Ze is trots op mij, gewoon omdat ze dat in de basis al is. Eindeloos trots om in mij te wonen.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.