Yep, ik heb een stoornis

Oké, here we go… de schaamte voorbij.
In mijn kleine blauwe Citroën zit een meisje te snikken op de achterbank. Haar wederhelft zit er stilletjes naast en kijkt mij vragend aan. Alsof haar ogen vragen ‘wat moet ik doen mama?’. Ik glimlach naar haar en zet de auto stil aan de kant van de weg. “Waarom huil je lieverd?” vraag ik. “Ik ben nog niet klaar voor groep 4!” snikt ze luidkeels. Terwijl ik een zakdoek uit mijn handtas vis, vervloek ik mezelf. Waarom moest ik nou zo nodig kinderen? Wilde ik dan echt zo graag mijn genen doorgeven? Mijn vervloekte genen!

Mijn huilende dochter is een spiegel voor mij. Ik was het verlegen meisje in de klas en ook ik kon moeilijk genieten van de lange zomervakantie omdat er na die zomer er een nieuwe groep kwam, nieuwe sommen en nieuwe taalbegrippen. Mijn geluk was dat ik Jenaplan-onderwijs volgde en dat betekende drie jaar dezelfde juf of meester. Een wedstrijdelement was ons vreemd, iedereen die mee deed kreeg een prijs!

Ik heb echt een gelukkige jeugd gehad, twee liefdevolle ouders, twee grote broers en een top school. En toch… ik was als klein meisje al onzeker en bang aangelegd. Misschien was het fout dat ik prijzen kreeg voor meedoen of dat er altijd wel een broer was die me naar vriendinnetjes fietste. Leren kon ik prima, sociaal zijn was ook geen probleem, maar zolang ik me kan heugen ben ik bang geweest voor kritiek of falen. Mijn dochter houdt me die spiegel nu voor. Au! Het is zo niet nodig, want wat is ze toch mooi en slim! En sociaal handig ook.

Het probleem is gewoon dat ze na de zomer naar groep 4 moet en dat is onbekend. Ik klim op de achterbank en omhels haar. Ik doe mijn best haar te kalmeren en fluister bemoedigende woorden. ‘s Avonds als zij slaapt, fluister ik zacht in de lucht of iemand daarboven haar helpen wil. Dat ze hierover heen mag groeien, want ze is zo perfect, mijn meisje… Ze ziet het zelf alleen niet.

Misschien mogen wij samen hier doorheen groeien, goden en godinnen? Want ook mij wacht een nieuwe baan. De laatste drie mislukten. Het is tijd om eerlijk te zijn. Ik heb drie banen verkloot. Omdat ik wel graag wil werken maar niet nog een werkgever slapeloze nachten wil geven, wordt de volgende een vrijwillige. In dat bange hartje van mij groeit een beetje licht door de hoop dat ik op die manier mijn kracht kan hervinden om vanuit dit baantje opnieuw te kunnen bloeien. Het liefst samen met mijn spiegelbeeld van een dochter want heus, wij kunnen het best. We moeten enkel vertrouwen hebben!

Het zou helpen als er mensen om ons heen waren die onze mooie kanten zien en dat het liefst ook vaak benoemen. Die wat we beter zouden kunnen even zouden laten rusten, want dat verbeteren komt later wel. Laat ons eerst maar gewoon zijn we zijn.

Dit ben ik en mijn persoonlijkheidsstoornis cluster c. Dysthyme stoornis en angststoornis zijn ook termen die de ggz aan mij verbindt. Ook ben ik trotse moeder van een meisjes-tweeling.

Lees ook: