woordpijn

Woordpijn – Sam Mollee

Deze bundel is een uitlaat voor al mijn pijn. Pijn beschreven in woorden. Woordpijn.’ Dit schrijft de pas 19-jarige dichtster Sam Mollee in het voorwoord van haar boek. Het klinkt me zwaar in de oren; ik ben dan ook nieuwsgierig naar de heftigheid van haar gedichten. Gelukkig beschrijft ze in ditzelfde voorwoord ook heel positief over haar herstel van haar psychische problematiek en is ze blij dat ze met schrijven een negatief gevoel kan omzetten in een positief resultaat. Ook spoort ze de lezer aan geloof te blijven houden in herstel, en de mogelijkheid om weer gelukkig te worden. ‘Gedachtes loslaten om te kunnen blijven drijven’, luidt de ondertitel op de, overigens schitterende, voorkant van haar boek. Ik vind het mooi.

Ik neem twee weken de tijd om steeds een paar gedichten te lezen. In die tijd weet ze me te raken, ze weet me te laten glimlachen en ze weet herkenning op te roepen. Een hele enkele keer voelt het als een sinterklaasgedicht maar dat zijn dan ook de gedichten die waarschijnlijk geschreven zijn in een moeilijke periode. 

Soms zijn de onderwerpen waarover ze dicht helemaal duidelijk, soms niet en dat  maakt ze juist bijzonder. De gedachte ‘zou ze nu bedoelen dat…?’ gaat regelmatig door me heen, en dat is mooi. Ze zet aan tot nadenken. Soms zijn de gedachte heftig en wordt duidelijk dat ze de bodem van de put gezien heeft. Dan ben ik weer blij met het voorwoord waarin ze beschreef dat het helemaal goed is gekomen met haar.

Knap werk, deze dichtbundel, en ik vind het zeker een aanrader!