Wolf of hond

Nu er wolven in onze buurt zijn gespot, is het een hot item. Schaaphouders hebben het er moeilijk mee. Die arme schaapjes zijn niet veilig. In dit geval ben ik toch echt een nuchtere boerendochter. Een boerendochter mét een traumatische ervaring met een hond, dat wel. Wolf of hond… voor mijn gevoel zit er niet heel veel verschil in. Al had ik een aanval van een wolf toen waarschijnlijk niet overleefd. Ik kan er wel van genieten dat de natuur zich niet laat temmen. Voor mij is de aanval van een wolf als getroffen worden door de bliksem, domme pech. In je gezicht gebeten worden door een hond voelt meer als een auto-ongeluk, je weet dat het risico er is als je je op de weg begeeft.

De meeste mensen denken er anders over. Ze zijn angstiger dan dat ze eerder waren. Stel je voor dat er een mens wordt aangevallen. Die kans schijnt erg klein te zijn, we zijn te groot voor ze. Onze kinderen lopen meer risico, maar als je die alleen door een natuurgebied laat wandelen ben je in mijn ogen sowieso al niet handig bezig.

Al gehoord trouwens? Voor de schapen hebben ze een hypermoderne gadget uitgevonden; de waakhond. Geniaal, vindt je niet? Die voorouders van ons waren zo dom nog niet.

Het schijnt vooral de schuld van mensen te zijn als wolven schapen aanvallen (voor zover je van schuld kunt spreken). Hun natuurlijke voorkeur gaat uit naar wild. Alleen als het te moeilijk wordt om wild te vangen gaan ze over op de arme schaapjes. Dus jagers, laat de hertjes en zwijntjes lopen. En stropers blijf van de wolven af, want zodra er een dominant roedellid wegvalt, weet de rest niet meer wat ze moeten doen en gaan ze op zoek naar een makkelijke maaltijd. Ik heb er geen wetenschappelijk onderzoek naar gedaan, maar met mijn kennis van hondengedrag klinkt het logisch. Als klein meisje was ik geobsedeerd door honden. Ik kende alle rassen en hun eigenschappen. Best logisch, want als je ergens bang voor bent kun je maar beter zorgen dat je er zoveel mogelijk vanaf weet. Dan kan het je niet opnieuw zo overvallen, zoals dat eerder bij mijn hondenbeet het geval was.

Toen ik als kleuter bij een prachtig mooi hondje neerknielde om zijn betoverende vacht te strelen, had ik niet aan zien komen dat het hondje zou proberen mijn gezicht eraf te rukken. Toen ik kon lezen, las ik dat het ras Chow Chow bijzonder eenkennig was, en het helemaal geen uitzondering was dat een streling van een vreemde deze hond niet beviel. Maar welke vierjarige ziet dat aankomen? Helemaal als je de kamer deelt met zo’n heerlijke pluizebol, speelkameraadjes en een bak speelgoed? Ik niet, in ieder geval. Wél ongeveer twee seconden voordat ze haar tanden in mijn wang zette, toen voelde ik ook wel dat het niet goed zat. Daarentegen had ik wel geweten dat ik moest maken dat ik weg kwam als ik een wolf tegen was gekomen in een donker bos. Vele sprookjes waarschuwen daarvoor, dus waarom maken we zo’n poeha van een paar wilde dieren die zich over ons landgoed verplaatsen? Terwijl er in vele woonkamers een potentieel moordwapen zit?! Dat Bello begint te flippen door een tumor in zijn kop is wel minstens zo geloofwaardig als dat de grote boze wolf op zondagmiddag je wandelpad kruist.

Eigenlijk is ieder contact dat mijn kinderen met honden hebben wel minstens net zo spannend als een eenzame wandeling door een pikdonker bos. En ik heb zelf een hond, hoe krom wil je het hebben? Een psycholoog heeft me ooit laten weten dat ze niet begreep dat ik met mijn mogelijke PTSS zelf een hond bezat. Ik zat toen met mijn mond vol tanden, maar toen ik uren later weer bij zinnen was, heb ik me best kwaad gemaakt over die opmerking. Ik heb niet de illusie dat ik een voorbeeldrelatie heb met mijn hond, maar hij is op mijn pad gekomen en daar ben ik dankbaar voor. Inmiddels is hij oud, grijs en dement. Hij heeft door de jaren heen zonnige en duistere kanten van me gezien. Van me gehouden, zoals alleen een hond dat kan. En ik van hem, want hij is mijn maatje, dus hij woont met zijn warrige oude koppie in mijn huis, met mijn gezin. Daar waar geen wolf komen zal. En de angst sluimert. Triggers liggen op de loer, altijd en overal. Zoals zelfs een schaaphouder ze nu even kent, nu de wolf hier nieuw en onbekend is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.