Woedende tiener

In een andere blog schrijf ik over de verschillende delen die ik in mijzelf ervaar.  In deze blog kan je een stukje meer lezen over wat er gebeurt met mij.

Ik lig in bed maar ontspannen en slapen wordt even niet begrepen door mijn lichaam. Ik ben onrustig en bang. Ik woel en raak in de knoop met de lakens. Dan vindt mijn hand een knuffeltje. Ik pak het vast en duw het tegen mijn gezicht zoals kleine kinderen dat soms doen. Ik voel hoe een stukje van mij een beetje ontspant. De zachtheid van het knuffeltje stelt blijkbaar de kleintjes in mij iets op hun gemak.

Ik begrijp wel dat ze van slag zijn. Maar ik weet (nog) niet altijd hoe ik ze kan beschermen tegen alles wat ze bang maakt. Tegen de woedende tiener in mij die het liefst de boel af wil breken. Die zegt dat ik uit het leven moet stappen. En dat als dat niet mag, ik kapot moet. Wanneer er iets gebeurt wat haar boos maakt dan word haar woede vuriger. Mijn psycholoog probeert me te leren haar te begrijpen. Waarom is ze zo boos? Wat is er gebeurd dat ze niet wil leven? En ik leer manieren om de boosheid toe te laten zonder gehoor te geven aan de destructieve impulsen die er zijn.

Het lastige is dat deze tiener de gesprekken met mijn psycholoog moeilijk maakt. Ze sluit zich af en timmert alles dicht. Ze vertrouwt de boel niet. En waarom zou ze ook? Zij is het gepeste meisje en het meisje dat zich ook door hulpverleners in de steek voelde gelaten. Ze werd niet gezien toen ze het nodig had. Maar nu er iemand is die haar niet afwijst en dus blijft, weet ze ook niet hoe ze daarmee om moet gaan. Ik kan dan ook niet zeggen dat het echt een gesprek is, dit soort sessies. Vaak heb ik het gevoel dat ze in haar eigen ruimte zit, ramen en deuren dichtgespijkerd, terwijl mijn psycholoog voorzichtig een ingang zoekt. Of pogingen om contact te krijgen onderneemt. Het is niet dat ik niet wil praten, het is meer dat ik mijn best doe om de vragen te beantwoorden. Maar vaak blokkeer ik gewoon en kan ik niet praten. Soms kan ik een vraag met ja of nee beantwoorden, kan ik achteraf wel nog zeggen of het klopte of niet. En soms lukt het later om dingen op te schrijven. Zo ontrafel ik langzaam stukjes van haar verhaal.

Ik probeer tussen dit alles door de juiste weg te vinden in de chaos die zij kan creëren in mijn hoofd en de destructieve dingen die ze kan doen. Ik probeer te voelen dat ze boos is en te leren dat zij, en dus ook ik, niet kapot hoeven.

7 Comments

  1. Wat lastig, zo’n innerlijk deel dat niet mee werkt maar vanuit haar perspectief daarin gelijk heeft… lijkt me moeilijk om haar de ruimte te geven en tegelijk al de andere delen ook. Voor zover ik het kan begrijpen natuurlijk…sterkte!
    Anne onlangs geplaatst…Open deurenMy Profile

  2. Ik weet niet heel erg goed wat ik kan zeggen, maar ik vind het dapper dat je dit durft te schrijven en aan de slag durft te gaan met dat tienermeisje diep ik jou. Dat jij haar er laat zijn en probeert er mee om te gaan iedere dag weer. Respect en ik ben trots op jou.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.