Winkel gevuld met DSM-labeltjes

Sinds ik me aangemeld heb bij de GGZ-instelling waar ik een nieuwe therapie ga volgen, regent het vragenlijsten. De tel ervan was ik al even kwijt. Over de hoeveelheid vragen over allerlei klachten die je als mens kunt ervaren durf ik niet na te denken. Ik heb al vier verschillende mensen gesproken. Dat heet dan een intake traject. Ik vind het moeilijk omdat ik dan steeds weer moet bedenken dat diegene oké is. Dat ik open moet zijn omdat dat het enige is wat gaat helpen om de mensen van deze instelling een beeld te laten vormen van waar ik last van heb.

Gelukkig is de vierde persoon de psychologe die mijn behandelaar wordt en kan ik dus eindelijk echt wennen aan deze nieuwe therapeut. De laatste twee gesprekken wandelen we samen nog meer vragenlijsten door en belanden dan bij de vraag welke diagnose het beste past. Ze is nog steeds zoekende.  Want waarom is mijn energie zo laag? En wat is de oorzaak van het feit dat mijn geheugen soms wat te wensen over laat? Dat ik mij bepaalde dingen niet of moeilijk kan herinneren? Ze vertelt dat mijn geheugenklachten door de dissociatie kunnen komen maar net zo goed aan de depressieve stemmingen kunnen liggen.

Op mijn zeventiende rolde ik de GGZ in met een flinke depressie. Vanaf die leeftijd worstel ik van tijd tot tijd met sombere gevoelens en donkere gedachten. De ene periode zit ik dieper in de put dan de andere. Na het hele verhaal is ze er in ieder geval vrij zeker van dat het labeltje dysthyme stoornis passend is. Verder vraagt ze me of ik dat herken en waar ik me in me nog meer in herken. Het voelt even alsof ik in een winkel gevuld met DSM-labeltjes sta. En dat ik er een uit mag kiezen die past bij de klachten die ik heb.
Ze vraagt of ik het eens ben met dat ze het zelf nu even op de depersonalisatiestoornis wil houden. Omdat dat is wat ze ziet en hoort van mij. En omdat ze (nog) niet weet hoe we het grijze gebied van klachten die overlappend zijn bij de verschillende diagnoses moeten doorkomen. En ik? Tja, ik heb me allang bedacht dat zolang ze niet een labeltje op mij plakken waarin ik me totaal niet herken, ik het wel best vind. Ik hoop vooral dat het me kan helpen omdat er een behandeling voor bestaat.

Dan vertelt ze me dat ze de therapie over een andere boeg wil gooien. Geen traumaverwerking, of blijven kijken naar alles waar ik tegenaan loop, maar kijken naar het halfvolle glas. Bedenken wat ik vroeger leuk vond en of dat nog zo is. Kijken naar de leuke kanten van het leven. En daarbij vertelt ze dat het goed is tegen de dissociatieve klachten om bijvoorbeeld koekjes te bakken en met aandacht te proeven. Therapie kan ook leuk zijn volgens haar. Dat laatste wil nog niet passen in mijn hoofd. Maar dat kan misschien nog komen. Ik ben bang, ondanks het feit dat ik opgelucht ben dat ze me niet nog meer EMDR adviseren. Bang voor het nieuwe. Ik voel hoe er in mij een deel van mij zit te kijken en af te wegen. Is het veilig? Is ze te vertrouwen? Mag ik me laten zien? Dus ik moet nog erg wennen.

Dat koekjes bakken moet er nog een keer van komen. Want na het gesprek en de telefoontjes en appjes van de mensen die willen weten hoe het gesprek was, ben ik zo moe dat ik niet tot veel kom. Maar daarnaast begint er ook een soort van gevoel te komen dat het oké is. Dat ik dit nieuwe traject, waarvan ik nog niet precies weet hoe het eruit gaat zien, een kans wil geven. Want ondanks dat ik bang ben om weer meer te gaan leven, is dat ook wat ik graag zou willen. En ja, ik heb de hel waar ik doorheen moest tijdens de EMDR0sessies ook overleefd, dus waarom zou ik dit niet ook kunnen?

4 Comments

  1. Sae

    Hey you, ik lees deze blog nu pas, maar wilde er toch nog even op reageren! Ik vind het fijn en mooi om te lezen dat je in die zin ‘vrede’ hebt met labeltjes (dat is ook altijd mijn motto: het maakt niet uit, tenzij ik denk dat het onzin is). Hopelijk kan deze nieuwe behandeling je houvast bieden; het lijkt me heel fijn dat ze het eens over een andere boeg gooien? Ik ben benieuwd hoe het zal gaan lopen enne… heb je inmiddels al koekjes gebakken? 😀
    Liefs, Sae

    1. Hoi Sae,
      Ik merk dat ik nog moet wennen. Zowel aan het feit dat er naar die andere kant gekeken word als dat het weer een nieuwe therapeut is. Ik denk wel dat het oké is. Maar ik vind het gewoon moeilijk.
      Ik was op vakantie maar heb toevallig vanmiddag koekjes gebakken 🙂

      <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.