Wil je thee?

Iedere week vraagt Peut me het weer en iedere week zeg ik weer hetzelfde: “Nee, water is prima.” Al anderhalf jaar. Dezelfde vraag krijg ik om de week bij de fysio, maar daar kom ik ook niet verder dan een glaasje gemeentepils.

Niet omdat ik geen thee drink trouwens, ik ben een enorme theeleut. De doosjes kamille en rooibos vliegen hier de deur uit en mijn theebekers zijn XXL. Maar bij Peut en Fysio drink ik water. Gek eigenlijk….

Het is weer eens een prachtig staaltje vermijden voor gevorderden. Ik drink al jaren geen zwarte thee of groene thee, laat staan koffie. Enkel kruidenthee, maar dan absoluut zonder zoethout. Zoethout vind ik zo vreselijk vies. Maar voordat ik dus het zakje gevonden heb naar mijn smaak, ben ik wel even bezig en dat durf ik dan weer niet. Dat is onnodig lastig zijn, dat is opvallen. Dat is aandacht vragen en moeilijk doen, dus drink ik water.

Afgelopen week heb ik Peut dit kleine geheimpje maar eens opgebiecht. Uiteraard per e-mail, want het pratend doen, durf ik ook niet. Veel te bang dat ze het niet snapt, of dat ik het niet kan uitleggen. Dat ik dichtklap. Dat ik op het laatste moment bang word en het dus over het weer ga hebben, een geweldige strategie trouwens.

PEUT VROEG WAAR IK BANG VOOR BEN

Nou ja, dat ik hét smaakje niet kan vinden, dat er niets is wat ik wél fijn vind, dat ik iets anders moet, dat ik misschien zelfs zwarte of groene thee moet drinken, waar ik potentieel last van mijn darmen van kan krijgen. Dat dat dan dus gebeurt, dat ik ineens diarree krijg, dat ik dat niet durf te zeggen en ik dus met een poepbroek bij Peut in de kamer zit en dat stinkt echt vreselijk. Dus doe maar water.

Ik ben constant bang voor de meest idiote dingen en er is eigenlijk niemand die dat weet. Constant verzint mijn hoofd de meest achterlijke scenario’s over van alles en nog wat. Weinig mensen die het weten, en nóg minder mensen die het doorhebben als het gebeurt. Ik heb inmiddels zo veel verschillende manieren gevonden om het te verbergen, dat ook dat bijna een tweede natuur is geworden.

WATER DRINKEN IS ER DAAR DUS ÉÉN VAN

Niet eten bij anderen (en al helemaal niet als ik niet bij het bereiden aanwezig was), want ik weet nooit zeker of er iets in zit waar ik niet tegen kan. Geen andere dingen in de supermarkt kopen. Nooit eens kleding in een andere stijl kopen, mijn haar eens anders laten knippen, of naar een concert gaan van een artiest die ik niet zo goed ken. Allemaal no no’s.

Alleen al bij de gedachte om zulke dingen te doen, krijg ik het benauwd. Mijn buik knijpt samen, en ik krijg geen lucht meer. Ik voel dat allerlei spieren zich spannen, dat mijn kaken zich op elkaar klemmen, een onbestemd gevoel in mijn maag. Maar er is niemand die dat mag weten of zien. Als ik alleen ben laat ik het gebeuren. Als er anderen bij zijn fake ik een hoestbui, rook ik een sigaretje en ga ik weer terug alsof er niets aan de hand is.

Eigenlijk moet alles constant zo blijven als het nu is, maar verlang ik tegelijkertijd naar een leven waarin juist alles dynamisch is, waar beweging in zit. Maar vooral verlang ik naar vrij zijn. Ik verlang ernaar de wereld een beetje kunnen vertrouwen, zonder dat ik constant en tegen mijn wil, de meest vreselijke scenario’s verzin, die uiteraard niet uitkomen. Dat ík kan kiezen in plaats van die stomme angststoornis.

Lees ook:

  • Poes past op

    Je hebt van die dagen dat het gewoon niet wil. Althans ik heb ze. De hele dag angstig, half aan het hyperventileren, geen lucht krijgen, hartslag niet onder controle en het voelt echt vreselijk. Gelukkig heb ik een hele lieve…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer