Wil je thee?

Iedere week vraagt Peut me het weer en iedere week zeg ik weer hetzelfde: “Nee, water is prima.” Al anderhalf jaar. Dezelfde vraag krijg ik om de week bij de fysio, maar daar kom ik ook niet verder dan een glaasje gemeentepils.

Niet omdat ik geen thee drink trouwens, ik ben een enorme theeleut. De doosjes kamille en rooibos vliegen hier de deur uit en mijn theebekers zijn XXL. Maar bij Peut en Fysio drink ik water. Gek eigenlijk….

Het is weer eens een prachtig staaltje vermijden voor gevorderden. Ik drink al jaren geen zwarte thee of groene thee, laat staan koffie. Enkel kruidenthee, maar dan absoluut zonder zoethout. Zoethout vind ik zo vreselijk vies. Maar voordat ik dus het zakje gevonden heb naar mijn smaak, ben ik wel even bezig en dat durf ik dan weer niet. Dat is onnodig lastig zijn, dat is opvallen. Dat is aandacht vragen en moeilijk doen, dus drink ik water.

Afgelopen week heb ik Peut dit kleine geheimpje maar eens opgebiecht. Uiteraard per e-mail, want het pratend doen, durf ik ook niet. Veel te bang dat ze het niet snapt, of dat ik het niet kan uitleggen. Dat ik dichtklap. Dat ik op het laatste moment bang word en het dus over het weer ga hebben, een geweldige strategie trouwens.

PEUT VROEG WAAR IK BANG VOOR BEN

Nou ja, dat ik hét smaakje niet kan vinden, dat er niets is wat ik wél fijn vind, dat ik iets anders moet, dat ik misschien zelfs zwarte of groene thee moet drinken, waar ik potentieel last van mijn darmen van kan krijgen. Dat dat dan dus gebeurt, dat ik ineens diarree krijg, dat ik dat niet durf te zeggen en ik dus met een poepbroek bij Peut in de kamer zit en dat stinkt echt vreselijk. Dus doe maar water.

Ik ben constant bang voor de meest idiote dingen en er is eigenlijk niemand die dat weet. Constant verzint mijn hoofd de meest achterlijke scenario’s over van alles en nog wat. Weinig mensen die het weten, en nóg minder mensen die het doorhebben als het gebeurt. Ik heb inmiddels zo veel verschillende manieren gevonden om het te verbergen, dat ook dat bijna een tweede natuur is geworden.

WATER DRINKEN IS ER DAAR DUS ÉÉN VAN

Niet eten bij anderen (en al helemaal niet als ik niet bij het bereiden aanwezig was), want ik weet nooit zeker of er iets in zit waar ik niet tegen kan. Geen andere dingen in de supermarkt kopen. Nooit eens kleding in een andere stijl kopen, mijn haar eens anders laten knippen, of naar een concert gaan van een artiest die ik niet zo goed ken. Allemaal no no’s.

Alleen al bij de gedachte om zulke dingen te doen, krijg ik het benauwd. Mijn buik knijpt samen, en ik krijg geen lucht meer. Ik voel dat allerlei spieren zich spannen, dat mijn kaken zich op elkaar klemmen, een onbestemd gevoel in mijn maag. Maar er is niemand die dat mag weten of zien. Als ik alleen ben laat ik het gebeuren. Als er anderen bij zijn fake ik een hoestbui, rook ik een sigaretje en ga ik weer terug alsof er niets aan de hand is.

Eigenlijk moet alles constant zo blijven als het nu is, maar verlang ik tegelijkertijd naar een leven waarin juist alles dynamisch is, waar beweging in zit. Maar vooral verlang ik naar vrij zijn. Ik verlang ernaar de wereld een beetje kunnen vertrouwen, zonder dat ik constant en tegen mijn wil, de meest vreselijke scenario’s verzin, die uiteraard niet uitkomen. Dat ík kan kiezen in plaats van die stomme angststoornis.

5 Comments

  1. Hoi! Heel herkenbaar! Ik ben sinds kort pas het vermijdende in min aan het bekijken. Een heel nieuw licht schijnt dat- want inderdaad je kan jezelf ver wegstoppen en de kleinste dingen vermijden en dat perfect verdoezelen. Met iets te drinken of logeren heb ik dat ook.
    En grappig om te lezen ook dat de strategieën zo verscjillend kunnen zijn, jij vermijd door je haar niet tw veranderen en dingen hwtzelfde te houden. Ik doe dat juist door mn uiterlijk steeds drastisch te veranderen, een voorkeur voor chaos want orde impliceerd vanalles wat ik vermijden wil. Ik verstop mij achter geen keuzes maken en niet durven aangeven wat mijn voorkeur Is. Bijvoorbeeld bij de thee zou ik juist bang zijn dat ik het verkeerde kies, dat ik iets van mezelf zou laten zien. Inzichtelijk dit! Het Is het mechanisme, niet de oorzaak of de uitting.
    Fijn om dit soort dingen te ontdekken.
    In therapie vind ik het wel heel zwaar… Ik loop zoooo tegen mezelf aan! Lange stiltes, wel willen delen maar niet kunnen, wel of niet bang voor kritiek.. Het onder ogen zien van mijn strategieën die zo goed werkten… Etc etc..
    Sterkte ook! We zijn opweg!!

  2. Ik ben zo blij met deze site en jullie allemaal! Het helpt me zo vanalles te plaatsen. Ook dit is weer herkenbaar. Alleen ga ik na een paar keer wel aan de thee, omdat ze het me blijft vragen. Ik ga het aan omdat ik anders bang ben dat ze me raar vindt.
    En dat is weer een vermijding die ik aan ga… Het woord ‘vindt’, want ik weet niet of ik het goed schrijf, ik kan die regels nooit onthouden (nutteloze info in mijn brein blijkbaar) dus ik heb de neiging de hele zin de te veranderen zodat ik het niet hoef te gebruiken. Bij deze dus wel… goed of niet.

  3. Jenna

    Heel herkenbaar! Ik vermijd zoveel dat ik sommige dingen niet eens meer doorheb zoals dit, ik doe vaak hetzelfde met thee. Of ik neem water zodat ik een potentiële ‘er zit geen thee tussen die ik wil drinken dus nu zit ik met een glas warm water en ik voel me heel lastig, een zeur en ongemakkelijk’ situatie vermijd. Of ik drink dan thee die ik niet lekker vind of waar ook ik last van krijg, omdat ik niet eerst durf te vragen welke thee er is zodat ik kan bepalen of ik thee wil of iets anders wil drinken, dus zeg ik ja…want eerst nadenken over keuzes en dan toch nee mogen zeggen geeft heel veel spanning en dat vermijd ik liever. Superknap dat je dit aan je therapeut hebt durven vertellen!

    1. Dat proces dus exact. En ik/we zijn juist met al dat vermijdende gedrag bezig om aan te pakken, dus daar hoorde dit bij. Dit is juist veilig, omdat ik bij Peut direct kan oefenen met gedragsverandering. Scheelt weer. En ik kan er ook niet echt onderuit. Tenzij ik echt water wil 😉 Zit nu met het volgende probleem: ja maar, wat als ik mijn kopje thee niet leeg krijg, omdat ik zo veel zit te lullen? Want dat kopje moet natuurlijk wel in die drie kwartier op een gelijkmatige wijze langzaam leeggedronken worden. Goed, dat hoofd blijft leuk. Maar euhm: kaart het aan. Heb het er over. Komt goed!
      Laura onlangs geplaatst…Kunst is krachtigMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.