meisje dat schrijft

Wie schrijft die blijft

In deze blog gaat het over suïcidale gedachten. Heb je daar zelf ook last van en wil je er met iemand over praten? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie.

“Wie schrijft die blijft.” Dit spreekwoord is de laatste jaren echt waarheid voor mij geworden. Zonder schrijftherapie zou ik het leven niet zo kunnen leven als ik nu doe. Dan zou ik door overprikkeling/hyperarousal en alle angst en somberheid waarschijnlijk voor suïcide hebben gekozen. Of voor een euthanasietraject.

Toen ik in 2017 voor de tweede keer benoemde euthanasie te willen, opperde mijn huidige behandelaar om te gaan schrijven. Schrijven wat er aan gedachten en herinneringen in mijn hoofd zat opgesloten. En dat is – zo is de afgelopen jaren wel gebleken – ontzettend veel. Nog steeds verbaas ik mij over datgene wat mijn hersenen allemaal hebben opgeslagen. 

Doordat mijn hersenen vanwege ASS en hechtingproblemen anders werken, wordt alle informatie anders opgeslagen. Daarbij komt dat er tussen mij en mijn ouders nooit die communicatie was die helpend was om de openstaande mapjes dicht te doen. Ik mocht van degene die mij misbruikt heeft er niet over spreken. Dus sprak ik er niet over en over heel veel andere dingen ook niet. En met datgene wat wel uit mond kwam, werd weinig tot niets gedaan. Eerst door mijn ouders niet en later door vele hulpverleners niet.

Ik zou een persoonlijkheidsstoornis hebben en dysthymie. Dat mijn somberheid en angsten voortkwamen uit emotionele verwaarlozing en vroegkinderlijk trauma, daar werd geen aandacht aan besteed. Ik moest stappen zetten richting het leven en de maatschappij en niet zo afhankelijk en vermijdend zijn. Dus dat heb ik geprobeerd. Met als gevolg dat ik steeds verder weg raakte bij wat ik voelde en steeds vaker dood wilde. Vanwege loyaliteit naar mijn ouders ondernam ik geen pogingen, maar raakte ik wel steeds meer in de knoop met mezelf.

Ik heb EMDR en exposuretherapie gehad, maar beide hadden niet het gewenste effect.  De schrijftherapie en nabijheid van mijn huidige psychologe wel. Door haar betrokkenheid komen er eindelijk gaten in die enorme dikke beschermingsmuur. Zo komt er na twintig jaar hulpverlening eindelijk iets van verwerking op gang. Dit is niet eenvoudig en erg confronterend. Ik kom in aanraking met pijnlijke herinneringen en gevoelens.

Zoveel angst heb ik als jong meisje al ervaren, thuis en op school, dat het leven toen al als teveel voelde. Maar er was geen aandacht voor. Dus kwamen er in de loop van de jaren nog meer meisjes in mijn binnenwereld bij. Steeds duidelijker voel ik ze, hoor ik ze. Ze laten me mijn levensverhaal zien. Een verhaal wat ik dan weer mail aan mijn psychologen.

Tijdens de suïcidale crisis een paar maanden geleden heb ik mijn eerste blog opgestuurd. Het schrijven voor deze site is een soort van levensdoel geworden. Het is een uitlaatklep geworden voor mij en mijn binnenwereld. Een middel naast de officiële schrijftherapie om zaken in mijn hoofd te ordenen. En dat er mensen zijn die er herkenning in vinden en meeleven, is ook steunend voor mij. Want eindelijk word ik, worden we, niet afgewezen. Voelt het of horen we ergens bij. Dank je wel daarvoor…

“Wie schrijft die blijft.” Met een triggerperiode voor de deur een belangrijk punt om aan vast te houden.

Ook meeschrijven op dsmmeisjes? Stuur hier jouw blog in!