Wie ben ik?

Ik moet een persoonlijk plan inleveren voor de aanvraag voor dagbesteding. Het onderdeel persoonsgegevens is prima te doen… Maar dan. Ik loop helemaal vast op de vraag: ‘Wie ben ik?’ Ik kan wel janken, of nee, dat kan ik niet. Kón ik het maar.

Iets zit me ontzettend dwars, maar het wil er niet uit komen. Ik weet ook niet goed wat het is, als ik het wist was het makkelijker, dan kon ik alle aandacht daarop vestigen, mezelf vertellen dat het er mag zijn, verstopt onder de dekens en dan komen de tranen wel. En dan, in no time, komt de pijn los uit mijn borst en projecteert mijn lichaam het letterlijk naar buiten. Met een beweging die op kokhalzen lijkt. Alleen is het niet tastbaar wat eruit komt. Het is die allesverslindende pijn die naar buiten gegooid wordt. Dan ben ik weer even vrij. Heeft mijn lijf weer even ruimte om plezier en liefde te voelen. Soms best lang, weken zelfs. Soms heel even, 5 minuutjes.’De draden om mijn hart’, heb ik het ooit genoemd bij de afsluiting van deeltijd. Ik zal eens kijken of ik die tekst nog ergens heb.

Maar goed, dat ben ik dus meestal. De pijn. Tenminste, die overheerst alles. Ik weet dat ik dat andere deel eigenlijk ben, dat deel wat tussen de pijn door vrij komt. Maar dat is zo minimaal dat ik haast niet meer durf te zeggen dat ik dat ben. Dus… Wie ben ik? Vrouw, moeder; alle kruimels van het mooie mens dat daarbinnen ergens zit wil ik aan mijn kinderen geven. Ik wil ze laten voelen dat ik van ze houd!

En nu komen de tranen, nu heb ik de kern geraakt. De pijn van nu, ik rouw om alles wat ik niet voel. Maar het gemene binnenin is sterker en de tranen stoppen weer. Want dit mag niet. “Ik houd toch altijd van mijn gezin?! Doe niet zo stom. Ik heb niks om verdrietig om te zijn, stel je niet aan, je hebt zoveel om dankbaar voor te zijn.”

Ik zoek naar de gezonde volwassene in mij om te mogen huilen. Maar ze is zoek. Druk met het formulier wat ik in moet vullen, denk ik. Want, wie ben ik? Ik weet het niet. Ik ben er te weinig.

2 Comments

  1. Hoi Madelief,

    Dat is ook een hele ingewikkelde vraag. Eigenlijk ben je door die vraag toch tot een mooi inzicht gekomen. Een confronterende, dat wél!

    Ik hoop heel erg dat je stukje bij beetje meer van jezelf mag voelen en daarmee ook mag huilen en rouwen. Dat is een proces, dat kost tijd, het komt wel. Je werkt hard en je hebt een goed zelfinzicht. Je doet het goed.

    Liefs,

    mij

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.