meisje met kindjes

Werken met psychische problemen

Al jaren vind ik het bij sommige mensen lastig om open te zijn over mijn psychische problemen. Vooral op werk. Nou kan ik zelf door mijn problemen niet werken, maar om mezelf toch een beetje bezig te houden, heb ik laagdrempelige baantjes. Zo zit ik in de cliëntenraad van een GGZ-instelling, hier heeft iedereen zijn eigen problemen, dus open zijn is hier vrij makkelijk voor me. Maar ook pas ik op kinderen, en hier vind ik het wat lastiger om open te zijn. 

Als bijbaantje pas ik al een paar jaar op kinderen. Ik heb het er echt naar mijn zin. De kinderen zijn voor mij een reden om niet op te geven, ondanks dat ik vaak niks anders wil. Ik ben gek op de kinderen en zij op mij. Ik wil hen de onbezorgde jeugd geven die ik zelf niet heb gehad. Aan het begin vond ik het lastig, want hoe zouden de ouders erop reageren als ze wisten van mijn littekens en psychische problemen? Ik was zo bang dat ze me daarop zouden afwijzen. Vanaf het begin ben ik hierover open geweest en ze hebben er geen moeite meer mee, ook al hadden ze dit aan het begin wel. Ze hebben er nu alle begrip voor als het niet goed gaat en ik daardoor een keertje niet kan komen. Ook snappen ze dat het wel eens voorkomt dat ik opgenomen zit en daardoor wat minder beschikbaar ben. Ze zijn ook altijd geïnteresseerd in hoe het op therapie gaat. Ik heb het dus echt getroffen met dit baantje, want ik weet dat er niet overal evenveel begrip is voor mijn littekens en psychische problemen. 

De ouders van de kinderen waren zelfs zo enthousiast over me dat ze me hebben aangeraden bij vrienden van hen. Inmiddels pas ik daar ook op, op twee lieve kinderen. Maar het dilemma kwam al snel, want als het goed gaat word ik binnenkort opgenomen, en ben ik dus minder beschikbaar. Ze vroegen me voor een aantal data, maar deze kan ik helaas niet toezeggen, omdat ik niet weet wanneer ik opgenomen word. Wekenlang was ik aan het bedenken wat ik moest zeggen. Alle mogelijke excuses had ik bedacht waarom ik niet zou kunnen. Ik sprak er met meerdere hulpverleners en vrienden over en vroeg om advies. De meeste gaven aan dat ik gewoon open en eerlijk moest zijn, maar ook niet alles hoefde te delen. Het werd in mijn hoofd een groot ding. Ik was bang voor afwijzing. Ik was bang om daar niet mee om te kunnen gaan. 

Dit weekend raapte ik alle moed bijeen en heb ik ze uitgelegd dat ik waarschijnlijk opgenomen word. Ik heb niet verteld wat mijn diagnoses waren, want ik was bang dat dit ze zou afschrikken. Even bleef het stil op WhatsApp. Wat ik geleerd had in therapie was om geen invullingen te maken, maar dat deed ik juist wel. Een paar uur later kreeg ik een berichtje waarin ze er begrip voor toont en me veel sterkte wenste en waarin ze aangaf dat ze blij waren dat ik nog wel af en toe beschikbaar ben. Ik was zo opgelucht. Al het doemdenken was voor niks geweest. Gelukkig ben ik toch eerlijk geweest, ondanks dat ik het lastig vond.

Lees ook:

  • Omgekeerde wereld

    Dossiers opvragen. Ik denk voor vele dsm'ers herkenbaar. Waarom? Voor mij persoonlijk geldt dat ik vaak 'vergeet' hoe dingen gegaan zijn, wat er gezegd is en ik wil 'controleren' of de hulpverlening wel open is…

  • Wachten

    Mijn therapeut die ik twee jaar geleden elke week zag, zei op een gegeven moment steeds de afspraken af vanwege persoonlijke omstandigheden. Doordat de afspraken alsmaar niet doorgingen, ging het mij steeds slechter. Op een…

  • Want als ik …

    Zorgzaam. Alert. Fijngevoelig. Wijs. Dapper. Empathisch. Aardig. Creatief. Enkele woorden, kwaliteiten, eigenschappen, die mijn lieve groepsgenootjes van de dagbehandeling mij vandaag opplakten. Woorden die binnenkwamen, maar woorden die ook zo veel chaos in mijn hoofd…

1 reactie

  1. Zo herkenbaar! Ik werk inmiddels al een jaar niet meer, maar daarvoor vond ik het heel lastig. Mijn werkgever wist wel dat ik psychisch ziek was, maar dat moest alleen al omdat ik regelmatig afspraken had onder werktijd (ik werkte fulltime).
    Sommige bevriende collega’s wisten er ook iets van, maar toch hield ik het waar mogelijk stil. Ik had een leidinggevende functie en ik had het gevoel dat ik daardoor niet tegen anderen kon zeggen hoe het met me was. Want ja, ik was de leidinggevende, dan moesten ze toch op me kunnen bouwen? Echt heel lastig.
    Ik denk dat het heel goed is dat je open bent geweest! Eerlijk duurt nog altijd het langst en het voorkomt vaak lastige situaties (zoals een situatie zoals je die nu hebt gehad).
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: ‘Gezelligheid’ bij de tandarts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.