Welverdiende koffie

Ik heb een jaar helemaal niet meer opgetreden omdat ik simpelweg niet meer durfde. Na een traumatische ervaring op het podium, in november 2015, waarin ik voelde dat mijn lichaam een barrière ophief en alle ellende in me ineens toeliet, voel ik me er niet meer veilig. Ik voel me naakt en bekeken, wil de mensen hun ogen sluiten zodat ze me niet meer zien en als ze dat niet doen wil ik me verstoppen.
Waar ik ooit hield van de spotlights, vond ik ze nu alleen nog maar akelig.
Het was de fijnste plek en de enige plek waar ik me thuisvoelde, maar ook die verloor ik.

Op deze ervaring volgden nog wel projecten waarin ik een kooraandeel had. Maar keer op keer sleepte ik me er met veel te weinig energie doorheen. Was ik er, maar sloopte ik mezelf met mijn aandeel. Wilde ik dood op het einde. Dus besloot ik afgelopen jaar geen enkel concert te doen.

Nu is het anders. Dit project voor vrouwenkoor en orkest kwam eraan en ik had er weer zin in. M’n stem voelde goed en ik voelde me zelf ook beter.
Op maandag keek ik mezelf streng in de ogen en gaf ik toe dat ik al weer een veel te ambitieus plan in mijn hoofd had. Maar die tijd ligt achter me en dat begrijp ik nu.

Ik repeteer elke dag maar anderhalf uur mee. Toch voel ik doodsangst, hyper-focus en vermoeidheid. Soms weet ik niet waar ik het zoeken moet en voel ik me ronduit ellendig en wanhopig. Maar dag 4 zit er nu op en ik kan zeggen: ik ben er nog. Ik heb mezelf niet opgeruimd in een of ander laatje ver weg in m’n hoofd, om gewetenloos mijn lijf te kunnen slopen met mijn eigen gedrag en pas achteraf de wonden te hoeven likken. Nee, ik ben er bij. Ik hou mezelf in de gaten. Neem mezelf mee naar een fijne koffietent na die anderhalf uur, terwijl de rest nog doorrepeteert.

En naast al die heftige gevoelens is er ruimte voor lol en voel ik dat mijn stem gek genoeg beter zit dan ooit, terwijl ik er nooit minder tijd aan heb besteed dan afgelopen jaar. Krijg ik complimenten van de dirigent, m’n collega’s en zangdocent.

Krachtige keuzes werpen vruchten af en vandaag voel ik me trots op mezelf. Hoef ik niet hardop te schreeuwen tegen stemmen in mijn hoofd die beweren dat ik faal.

Die koffie voor mijn neus heb ik dubbel en dwars verdiend.

4 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.