Welkom in het hoofdkwartier – depressie

Hallo lieve lezers, mijn eerste blog hier is zo goed ontvangen en dat gaf me echt een boost! Ik ben gelijk meer gaan schrijven. Er staat al een nieuw bericht klaar als concept, waar ik nog maar een paar dingen voor hoef te doen. Waarom ik dat dan niet gewoon gelijk doe? Goede vraag, die krijg ik vaker! Het gebeurt me namelijk weer met meer dingen de laatste tijd.

Ik heb last van een recidiverende depressieve stoornis. Dit houdt in dat ik eerder depressies heb gehad en dat de kans groot is dat ik in mijn leven meerdere depressies meemaak. Ik wil jullie graag meenemen in ‘het hoofdkwartier’ (bekend uit de film “Inside Out”) en een beetje uitleggen hoe ik zo’n depressieve episode ervaar.

Kom voorzichtig binnen. Er hangt een dikke mist die je ogen misschien wat waterig maakt. Maar maak je geen zorgen, huilen mag. Probeer wel in beweging te blijven, want er zit een dikke laag van iets kleverigs op de vloer. Het loopt wat moeilijk, maar als je stil staat loop je vast. Ik weet dat het niet zo netjes staat, maar ik kom er niet aan toe het op te ruimen, want ik moet de kasten nog doen, de dieren verzorgen, ik moet eten, ik moet boodschappen doen, ik moet slapen, ik moet huiswerk maken, ik moet schrijven, ik moet koken, ik moet opruimen, ik moet naar therapie en oh ja, ik moet de vloer soppen hé?

Het is zó mistig dat ik de draad wat kwijt raak. Ik heb geen idee meer wat ik allemaal moet of wil doen, of in welke volgorde het moet gebeuren. Zo is namelijk 2 uur ‘s nachts mijn favoriete moment om te gaan douchen, maar op zich is dat ook wel een goed moment om te slapen.

Dit klinkt allemaal vast heel erg druk en chaotisch. Zo kom ik ook nog steeds over op de buitenwereld, maar ik word zo moe van die mist. Ik ben dan ook heel snel verdrietig, angstig en prikkelbaar. Plezier (ook wel bekend als “Joy” in de film “Inside Out”) staat niet aan het roer in zo’n episode. Dit betekent echter niet dat ik geen plezier kan ervaren wanneer ik depressief ben, het gaat alleen wat moeilijker.

Het is vooral heel vermoeiend allemaal, maar wat nog t lastigste is, is dat omdat mensen het niet aan me zien, ze het niet altijd geloven. Moet ik het dan gaan bewijzen? Nee! Ik ben wel gek, maar niet zó gek. Je kunt ook helemaal niet bewijzen hoe je je voelt, als mensen je niet begrijpen, dan is dat hún stukje.

Bedankt voor het lezen. Hopelijk heb je er iets aan gehad!

Lotte

3 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.