Welkom in het hoofdkwartier – dwang

Hallo, mijn naam is Lotte. Mensen van Instagram kennen mij misschien wel als @grotetijger. Ik ben nieuw hier op deze site, maar ik wil jullie graag wat vertellen over een thema dat op het moment heel actueel is voor mij: dwang. Ik neem jullie even mee in mijn hoofd, recht naar het hoofdkwartier, waar de belangrijke beslissingen genomen worden (deze metafoor werkt het beste als je de film ‘Inside out’ gezien hebt, echt een aanrader).

Het gaat nu eerst over de dwanggedachten, soms komen die gewoon random met de gedachtetrein mee. Dat zijn losse gedachten, die gooien we zo bij alle herinneringen die vergeten worden. Ze zijn niet belangrijk, ze zijn maar klein en ik hoef er niet naar te handelen. Maar ik heb bepaalde overtuigingen, die deel uitmaken van mijn kernherinneringen, die maken dat er kleine dwang-gnomen in de muren van mijn hoofdkwartier leven. Ze zijn misschien maar klein, maar het zijn er op het moment héél veel, het is een beetje een plaag geworden. Soms beginnen ze nare dingen te fluisteren, dingen die ik MOET doen.

Toen het nog maar één of twee gnomen waren gaf ik gewoon een ram tegen de muur en zei ik dat ze stil moesten zijn, maar met zoveel demoontjes werkt dat niet. Fluisteren is niet zo erg, toch? Nee, fluisterende gnoompjes kan ik wel hebben, die maken me niks. Het wordt vervelend wanneer ik merk dat ze niet meer stoppen en steeds harder tekeer gaan, tot schreeuwen aan toe. En er is niks dat het stopt, niks dat werkt, behalve…

Als ik toegeef aan wat ze van me willen, dan is het stil, zomaar, van het ene op het andere moment. Dat klinkt natuurlijk vet makkelijk, maar het blijft nooit lang stil. Ik doe mezelf schadelijke dingen aan om de dwang-gnomen stil te krijgen, zoals automutilatie en eetgestoorde dingen, en werk mezelf steeds verder de problemen in. Waarom geef ik er dan toch steeds aan toe, als ik weet dat ze nooit lang stil zijn?

Omdat ik nog veel banger ben voor de gevolgen als ik het niet doe. Dwang heeft te maken met het gevoel te hebben iets te moeten doen, omdat je bang bent dat er anders iets ergs gebeurt. Hoe langer ik de handelingen uitstel, hoe ernstiger de dingen worden die ik ‘moet’ doen. Ik ben zo bang dat als ik het niet doe ik nog ergere dingen ga doen, dat ik de controle verlies. Controle, dat is ook een belangrijk ding bij dwang.

Wat ga ik hier aan doen? Dat is een goede vraag! Denk ik, want die vraag krijg ik heel veel op het moment. Het antwoord: ik weet het nog niet zo goed. Ik heb het met mijn behandelaar besproken en zij ziet er zeker mogelijkheden in. Ik loop er op het moment vooral nog ontzettend tegenaan dat niks lijkt te helpen. Ik houd hoop, maar bah wat is het soms moeilijk.

Ik hoop dat je leesplezier ervaren hebt, ik vond het in ieder geval heel leuk dat ik hier wat mocht schrijven. Ik wil graag even benadrukken dat dit geschreven is vanuit mijn ervaring met dwang en dat iedereen dit soort dingen anders kan ervaren. Laat gerust een reactie achter, vind ik alleen maar tof, ik zal ook mijn best doen zo snel mogelijk op berichten te reageren.

Lees ook:

  • Ga weg

    Deze blog gaat in op ernstige vormen van automutilatie. Mocht je behoefte hebben aan een luisterend oor, neem dan contact op met Mind Korrelatieof de luisterlijn. Zodra ik heb bedacht waar ik over wil gaan schrijven begin ik te huilen,…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer