Welkom in het hoofdkwartier – dwang

Welkom in het hoofdkwartier – dwang

Hallo, mijn naam is Lotte. Mensen van Instagram kennen mij misschien wel als @grotetijger. Ik ben nieuw hier op deze site, maar ik wil jullie graag wat vertellen over een thema dat op het moment heel actueel is voor mij: dwang. Ik neem jullie even mee in mijn hoofd, recht naar het hoofdkwartier, waar de belangrijke beslissingen genomen worden (deze metafoor werkt het beste als je de film ‘Inside out’ gezien hebt, echt een aanrader).

Het gaat nu eerst over de dwanggedachten, soms komen die gewoon random met de gedachtetrein mee. Dat zijn losse gedachten, die gooien we zo bij alle herinneringen die vergeten worden. Ze zijn niet belangrijk, ze zijn maar klein en ik hoef er niet naar te handelen. Maar ik heb bepaalde overtuigingen, die deel uitmaken van mijn kernherinneringen, die maken dat er kleine dwang-gnomen in de muren van mijn hoofdkwartier leven. Ze zijn misschien maar klein, maar het zijn er op het moment héél veel, het is een beetje een plaag geworden. Soms beginnen ze nare dingen te fluisteren, dingen die ik MOET doen.

Toen het nog maar één of twee gnomen waren gaf ik gewoon een ram tegen de muur en zei ik dat ze stil moesten zijn, maar met zoveel demoontjes werkt dat niet. Fluisteren is niet zo erg, toch? Nee, fluisterende gnoompjes kan ik wel hebben, die maken me niks. Het wordt vervelend wanneer ik merk dat ze niet meer stoppen en steeds harder tekeer gaan, tot schreeuwen aan toe. En er is niks dat het stopt, niks dat werkt, behalve…

Als ik toegeef aan wat ze van me willen, dan is het stil, zomaar, van het ene op het andere moment. Dat klinkt natuurlijk vet makkelijk, maar het blijft nooit lang stil. Ik doe mezelf schadelijke dingen aan om de dwang-gnomen stil te krijgen, zoals automutilatie en eetgestoorde dingen, en werk mezelf steeds verder de problemen in. Waarom geef ik er dan toch steeds aan toe, als ik weet dat ze nooit lang stil zijn?

Omdat ik nog veel banger ben voor de gevolgen als ik het niet doe. Dwang heeft te maken met het gevoel te hebben iets te moeten doen, omdat je bang bent dat er anders iets ergs gebeurt. Hoe langer ik de handelingen uitstel, hoe ernstiger de dingen worden die ik ‘moet’ doen. Ik ben zo bang dat als ik het niet doe ik nog ergere dingen ga doen, dat ik de controle verlies. Controle, dat is ook een belangrijk ding bij dwang.

Wat ga ik hier aan doen? Dat is een goede vraag! Denk ik, want die vraag krijg ik heel veel op het moment. Het antwoord: ik weet het nog niet zo goed. Ik heb het met mijn behandelaar besproken en zij ziet er zeker mogelijkheden in. Ik loop er op het moment vooral nog ontzettend tegenaan dat niks lijkt te helpen. Ik houd hoop, maar bah wat is het soms moeilijk.

Ik hoop dat je leesplezier ervaren hebt, ik vond het in ieder geval heel leuk dat ik hier wat mocht schrijven. Ik wil graag even benadrukken dat dit geschreven is vanuit mijn ervaring met dwang en dat iedereen dit soort dingen anders kan ervaren. Laat gerust een reactie achter, vind ik alleen maar tof, ik zal ook mijn best doen zo snel mogelijk op berichten te reageren.

Lees ook:

  • Donkere ruimte met een vuur en man bij het raam

    Hallo lieve lezers, mijn eerste blog hier is zo goed ontvangen en dat gaf me echt een boost! Ik ben gelijk meer gaan schrijven. Er staat al een nieuw bericht klaar als concept, waar ik…

  • Dwang

    Toch nog een keer kijken. Vier knopjes. Vier knopjes dichtgedraaid, de witte streepjes op de knopjes wijzen naar boven. Het gasfornuis is uit, echt uit. Ik ga de trap op. Derde traptrede. Nog een keer…

  • Vrouw in bontkraag kijkt snel om zich heen foto is wazig

    Ik ben een controlfreak en wil de regie in handen hebben. In mijn huis ben ik continu alert op vreemde geluiden, geuren of kleine veranderingen. Sta ik midden in de nacht op het balkon in de…

14 reacties

    1. Dankje voor je waardevolle reactie meis, die waardeer ik ontzettend. Wat naar dat je je erin herkent, ik hoop dat jij ook snel een manier gaat vinden om van van die nare gnomen uit de muur te bannen. Dikke knuffel voor jou!

    1. Zoals ik bij Rivka ook al schreef, dat is toch ook een beetje ‘t doel van deze metafoor. Je mag je blij voelen bij ‘t lezen, ik wil ‘t niet te zwaar schrijven, als ‘t ook maar wat duidelijkheid geeft.
      Dankje voor je reactie en je welkom, ik ben ook heel benieuwd 😉

  1. Laten we er vanuit gaan dat ze er echt zitten en dat het niet helpend is om mezelf ervan te overtuigen dat ze niet bestaan, dan zou ik er namelijk ook niks mee kunnen. Maar ermee in discussie gaan is iets wat we in het hoofdkantoor inderdaad wel eens neigen te doen en wat ook niet altijd helpend is.
    Ken je de paardenbloem metafoor? in deze metafoor gaat het erom dat je soms van je onkruid moet gaan leren houden om er mee om te kunnen gaan.

    1. Ik merk inderdaad dat je wat rechtlijnig denkt, maar ik wil je hierover best wel meer uitleg geven. Het is absoluut niet dat ik dit zelf doe maar deze gedachten komen natuurlijk wel vanuit mijzelf. Dit heeft te maken met de kernherinneringen die ik benoem in mijn blog, deze gaan over de overtuiging dat ik mijzelf moet vernietigen, deze overtuiging is behoorlijk hardnekkig. Ik benoem kernherinneringen omdat het voortkomt uit ingrijpende trauma’s die een behoorlijke aanslag hebben gedaan op hoe ik mijzelf zie.

      1. Misschien iets wat deze ideeën verbindt;
        Het hielp mij erg om de boosheid of angsten die ik van buitenaf ervoer als (mijn eigen) stenge stemmen, de zelfhaat en dictator, meer te gaan zien als mijn eigen boosheid in mij. Alsof ik het moest omarmen. Dat Is niet wegmaken maar ook niet als iets engs buiten mijzelf zien.
        Maar is echt nog n heel proces, echt n lange weg, het Is erg lastig dit soort gevoelens om te zetten in taal. Mooi geschreven. Fijn met die fotos. Liefs!

  2. Hoi Pieter, allereerst; leuk dat je er bent, meeschrijven en kijken mag altijd. Hou er wel rekening mee dat wij dsmmeisjes allemaal kwetsbaar zijn en op onze eigen manier daarmee omgaan.

    Voor onze schrijvers is het gebruikelijk om te zeggen ‘ik vind’ en ‘ik denk’. Dat geldt zelfs als regel. In blogs mag er niet naar anderen gewezen worden als ‘schuldige’ en ook geen dwingende adviezen gegeven worden aan ‘anderen’. We houden onze strijd bij onszelf.

    Ik vind het dan ook niet prettig als je mensen aanspreekt met ‘je moet’ of ‘je lijkt net een kind’. Ik wil je dan ook vragen om het bij jezelf te houden.

    Dat scheelt mij met mijn sociale angst enge dingen zoals mensen moeten aanspreken of reacties te moeten modereren.

    Bedankt voor je begrip!
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Sneeuwbol

  3. Lieve Lotte, ik ken je al iets langer en ik vind je echt een topper!!
    Wat een mooie blog meis, doe je weer goed!! En die dwanggedachtes in je hoofd begrijp ik helemaal, ook daarin ben ik een lotgenoot..
    ik geloof in jou en geef niet op meis, ook voor jou gaat de zon steeds harder schijnen..
    wat anderen ook van/over/tegen je zeggen!
    Kus en knuffel Marja
    @marjajustmemarr op instagram

    1. Dankje voor je mooie reactie Jade, dit gaf me net het zetje dat ik nodig had om weer even flink te gaan knallen op het toetsenbord. Heb weer wat ingezonden, hoop dat het binnenkort gepubliceerd word.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.