meisje en fotos

Weggestopt verleden

Ik deed domme dingen, ik deed stomme dingen. Alleen maar om een bepaald gevoel weg te stoppen, om het niet te hoeven voelen. Mijn thuissituatie was niet echt geweldig en ik kreeg altijd het gevoel dat ik niet goed genoeg was. Ik voelde me zo klein en waardeloos.

Was ik altijd een lieverdje? Haha, nee, echt niet. Ik was kind en vervelend. Ik kon het bloed onder je nagels vandaan halen, maar verdiende ik daarom de harde woorden dat ik nooit had mogen bestaan? Verdiende ik daarom de blauwe plekken en de gevechten die wij hadden? Praten ging niet, want ik stelde mij toch aan werd er gezegd. Ik werd bang en geloofde daadwerkelijk dat ik niks waard was… Chaos in mijn hoofd, zoveel chaos..

Ik ging met jongens daten en hadden het leuk en gezellig, maar relaties duurden nooit lang. Toen gebeurde er iets wat ik nooit verwacht had. Ik werd gedwongen tot dingen. Ik moest wel, ik kon niets anders dan meewerken. Ik voelde me zo dom, ik voelde me zo stom. Hoe had ik dit kunnen laten gebeuren?! Ik schaamde me zo erg… ‘Waaraan heb ik dit te danken? Is dit mijn eigen schuld? Had ik het kunnen voorkomen?’ vroeg ik mij steeds meer af.

Ik duwde het ergens weg in een hoekje. Ver weg, zodat niemand het kon zien en ik deed mijn masker op. Het gekke is, ik ging gewoon verder waar ik gebleven was. Waarom? Geen idee. Ik denk eerlijk gezegd omdat ik mijn gevoel had weggestopt en een muur om me heen had gebouwd. Maar ik voelde me eenzaam en schaamde me…

Ik zocht weer aandacht van de mannen en liet mijzelf overtuigen dat echt niet iedereen zo slecht is. Eigenlijk wilde ik alleen maar liefde. Iemand die mij leuk vond om wie ik was. Maar dit liep altijd alleen maar uit op fun

Vijf jaar lang heb ik dit vol kunnen houden. Vijf jaar lang heb ik alles weggestopt en een masker opgezet. ‘Ja hoor, het gaat prima! Alles gaat goed!’ Totdat ik brak. Mijn werk ging steeds slechter, ik kon me niet meer concentreren en werd steeds somberder. Ik wilde niks meer, had nergens zin meer in en bouwde steeds meer een muur om mij heen, duwde mensen weg en ik sliep niet. Ik dacht dat dit normaal was en vast wel weer over ging… ‘Ja hoor, alles gaat goed!’ Chaos in mijn hoofd, zoveel chaos…

Het ging helemaal niet zo goed met mij. Ik was een wrak en zo moe van alles wegstoppen. Ik kon dit niet meer langer volhouden en moest iets doen voor mezelf. Een goede vriend zag al een tijd dat ik niet ik was, ik deed mij voor als iemand anders, zei hij. “Je gaat zitten en vertellen wat er is!!” Ik barstte in huilen uit. Ik was bang, wist niet wat ik moest doen en liep weg. Maar ik haalde diep adem en draaide me om. Ik ging weer zitten en zei “praten is niks voor mij en helpt niks.” Toch liet ik alles los en alles gaan. Ik vertelde wat er op mijn hart lag, maar niet alles, want dat was te veel voor mij in een keer. Op dat moment realiseerde ik dat ik hier wat mee moest doen en ben ik professionele hulp gaan zoeken. Ik vond het zo verschrikkelijk eng, ik was bang enorm bang voor wat er zou gebeuren. Komt het wel goed met mij? Zou ze me geloven? Is alles mijn eigen schuld?

De eerste sessies waren heel erg zwaar. We hebben erg veel gepraat en ik kreeg ook een EMDR sessie, waardoor je terug gaat denken en kijken in het verleden wat er is gebeurd. Dit viel mij erg zwaar, maar heeft wel geholpen om over mijn problemen te kunnen praten zonder dat ik angstig word of wegduik. Ik heb geleerd dat iedereen fouten maakt in het leven. We vallen, we staan op en worden sterker.

Hoe het nu met mij gaat? Het gaat goed! En nu ook écht goed. Ik ben blij met mijzelf, hoe ik ben en ik ben trots hoe ik hier zo snel uit ben geklommen en hoe ik heb geleerd van mijn fouten. Ik ben nog steeds bezig om aan mezelf te werken, aan mijn onzekerheden en leren omgaan met tegenslagen. Ik heb nog weleens mijn ups and downs en mijn angst duikt zo nu en dan nog op, maar ook hier kom ik wel weer uit!