De weg naar volwassenheid

Volwassen zijn, wat houdt dat eigenlijk in? Ik dacht vroeger dat het automatisch zou gaan, wanneer ik eenmaal twintig was. Twintig klonk oud, de kennis die bij het volwassen zijn hoorde, zou vast vanzelf komen. Ik zou snappen hoe ik belastingen aan moest geven, ik zou een duidelijke toekomstvisie hebben en zou nergens meer bang voor zijn. Ik zou zelfs doktersafspraken durven te maken door ze gewoon op te bellen (dit bezorgt me nog altijd nachtmerries). Volwassenen zijn nooit bang, dacht ik. Mijn ouders leken namelijk nooit bang te zijn. Ze hadden de touwtjes van het leven stevig in hun handen, wisten waar ze heen wilden en gingen vol vertrouwen die kant op. Tenminste, zo leek het toen.

Daar ging ik de fout in. Bij het idee dat volwassenen ook maar enig idee hebben waar ze mee bezig zijn. Dat ze geen angsten kennen, dat ze de wereld begrijpen en alles op een rijtje hebben. Ik ben inmiddels 22 en voel me nog meer verloren dan ooit. Net toen ik het idee had dat alles samen viel, dat ik weer grip kreeg op mijn leven en weer plannen kon maken voor de toekomst, verdween het weer als sneeuw voor de zon. Ik viel en ik viel diep. Dieper dan ik dacht dat ik zou vallen. Voor mijn gevoel was ik al over bergen heen geklommen die ik eerder te hoog had gevonden. Had nooit gedacht dat ik ooit weer onderaan diezelfde berg zou staan.

Soms voel ik me weer een klein meisje, die zich vastklemt aan mijn moeders been en zich erachter verschuilt wanneer vreemde mensen te dichtbij komen. Soms gaat het nog verder terug, voel ik me weer een foetus in een baarmoeder wanneer ik met mijn knieën opgetrokken tot aan mijn kin onder de deken lig. Het is warm, bijna benauwd, maar wel veilig. Het is mijn eigen cocon waar niemand me kan raken. Ik wil me ontpoppen, maar het gaat niet. Iets houdt me toch tegen. De angst, denk ik. Angst voor wat er buiten mijn cocon ligt te wachten.

Ik vraag me af of mensen ooit echt volwassen zijn, of dat we allemaal maar doen alsof. Dat het eigenlijk maar één groot toneelstuk is waarbij sommigen de tekst kunnen dromen terwijl anderen juist moeite hebben hun zinnen te onthouden. Maar uiteindelijk is alles gespeeld en wanneer het doek valt, zijn we allemaal weer kleuters op zoek naar moeders hand. Iedereen heeft angsten, ongeacht leeftijd. Misschien is het juist een goede test, om weer voor dezelfde berg te staan die ik ooit al getrotseerd had, want dit keer weet ik hoe ik erover heen kan komen. Dit keer heb ik de juiste middelen in mijn rugzak, zodat ik iets sneller boven ben. Misschien is dat wat me volwassen maakt. Doodsbang zijn, maar het uiteindelijk keer op keer doen.

2 Comments

  1. Ik word bijna 24 en ik heb/ had dit ook echt super erg!! Kan wel zeggen dat er in een paar jaar echt extréém veel kan gebeuren als je blijft leren. Ik voel me alweer veel verder dan toen ik 22 was, wijzer, of zo. Dat is wel fijn. Het is niet ineens weg die angsten, sterker nog, ze zijn er alsnog heel heftig, maar er zit wel beweging in en daardoor is het te doen. Vraag me inderdaad af of er mensen zijn die totaal zeker zijn in alles… Denk het niet. En anders drukken ze vast wat weg haha. 😉
    Rivka onlangs geplaatst…Kerst, we moeten pratenMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.