De weg naar huis

De weg naar huis

Buiten regent het. Eigenlijk regent het de hele dag al. Het weer ziet er troosteloos uit. ‘Goedemiddag, deze alsjeblieft’. Alweer iemand die een paraplu bij me koopt. Ik grap ‘Oh is het weer zo ver in ‘t land’. Van binnen vloek ik. ‘Wat een rotweer. Ik moet daar straks zeker weer doorheen. Gadverdamme.’

Zodra het tijd is, vlieg ik naar mijn kluisje. Ik trek vliegensvlug m’n jas aan, gooi m’n tas op m’n rug en zeg zo vriendelijk mogelijk gedag tegen mijn collega’s. Daar gaan we dan… De weg naar huis.

Net zo snel als ik weg ging wil ik mijn fiets pakken. Shit, er staan 5 andere fietsen om heen gebouwd. Voorzichtig probeer ik een van de fietsen te verplaatsen. Het lukt niet. De fiets staat klem. Uit frustratie geef ik een harde ruk aan mijn eigen fiets. De fiets naast mij valt om. Daarna vallen ook alle andere fietsen. Het lijkt wel Domino Day. Ik baal als een stekker, maar denk tegelijkertijd: ‘Dan hadden die mensen hun fiets maar netjes in het rek moeten zetten.’ Boos en gefrustreerd laat ik de fietsen liggen en race ik de stalling uit.

Nu als een speer naar huis fietsen. Natuurlijk rijden er allemaal slome mensen voor me. Hebben die mensen nog nooit gefietst of zo? Daar steekt weer iemand plotseling over. Weer op de rem. Een aantal langzame fietsers haal ik in. Ik ben nog steeds boos. Het liefst trap ik die mensen die in slakkentempo vooruit gaan van hun fiets af. Gelukkig besluit ik om niet mijn been uit te steken, maar er om heen te sturen. Bijna ben ik thuis. Bam. Een automobilist die probeert in te parkeren. Hallo ik moet er langs… Hebben ze dat niet door? Ik rijd de stoep op om de auto te ontwijken. Daar, eindelijk zie ik de fietsenstalling van mijn flat.

Wat een rampzalige rit naar huis. Als ik binnen ben besef ik dat deze hele rit maar 5 minuten duurde. Maar 5 minuten. Dieren hebben vaak een gekke 5 minuten.. Ik heb denk ik een boze 5 minuten..
Maar nu is het weer voorbij. En ben ik alweer 55 minuten blij.

Lees ook:

  • Ga weg

    Deze blog gaat in op ernstige vormen van automutilatie. Mocht je behoefte hebben aan een luisterend oor, neem dan contact op met MIND Korrelatie of Sensoor. Zodra ik heb bedacht waar ik over wil gaan…

  • pexels photo 568027

    Ik wil weer normaal zijn. Ik wil weer gedoseerd zijn. Ik wil weer rustig kunnen reageren. Ik wil er geen grote bak ellende uitgooien als ik eigenlijk mijn grens wil aangeven. Ik wil duidelijker hebben…

  • De weg naar volwassenheid

    Volwassen zijn, wat houdt dat eigenlijk in? Ik dacht vroeger dat het automatisch zou gaan, wanneer ik eenmaal twintig was. Twintig klonk oud, de kennis die bij het volwassen zijn hoorde, zou vast vanzelf komen.…

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.