De weg naar de diagnoses (2014)

februari 2014

‘Je bent nog zo jong om met dit alles bezig te zijn..’, hoor ik in mijn omgeving zeggen.

‘Zo jong’ is in de ogen van mijn collega’s piepjong, in die van mij iets minder piep. In mijn leeftijdscategorie, laten we zeggen halverwege de twintig, worden de meiden aanbeden, gehuwd en bevrucht. De ene helft van mijn vriendinnengroep zit midden in dat hormonale schouwspel, de andere helft durft die onderwerpen op iedereen behalve zichzelf te projecteren. Oftewel: Het volwassen leven staat in de kinderschoenen, we zijn nog ‘tamelijk jong’.

‘Dit alles’ kan ik het beste omschrijven als het drijfzand aan psychische rompslomp waar ik momenteel in rond zwem. Of beter gezegd: waar ik in rond spartel. Van (onverklaarbare) anorexia in de puberteit, belandde ik (na een opname in een eetstoorniskliniek en wat jaartjes worstelen met mezelf) in het begin van mijn ‘twintigerjaren’. M’n diploma had ik op zak. Geen universiteit, maar wel een landelijke prijs voor mijn afstudeeronderzoek, dus ik was (redelijk tot aardig) tevreden. Ik vond een leuke baan die ook nog eens niet te ver, maar net ver genoeg van huis was. Een jaar later kreeg ik, voor exact het aantal uren dat ik mezelf toewenste, een vast contract (in m’n schoot geworpen).
Driekwart jaar later liep ik ‘ineens’ vast.

Dat ineens is natuurlijk gelogen. Sinds mijn puberteit heb ik twee jaar zonder psych, peut of iets dergelijks rondgelopen, maar volledig uit de knoop ben ik in die jaren misschien niet geweest. Bovendien voelde ik iets, wat ik even niet nader kan omschrijven, alweer een tijdje oplopen. Ineens of niet, ik kwam ‘even’ thuis te zitten.
De anorexia had ondertussen plaats gemaakt voor ‘eetstoornis NAO (niet anderszins omschreven)’. Bij gebrek aan ondergewicht voldeed ik niet meer aan de stempel anorexia en zonder eetbuien ben ik nooit in aanmerking gekomen voor welke andere categorie dan ook. Snel kwam (voor mij vanuit de lucht) de vraag of er misschien ook sprake zou zijn van persoonlijkheidsproblematiek. Een duur woord waar ik minder dure (lees: armzalige) vooroordelen over had. Een onderzoek later werd het vermoeden bevestigd met de diagnose ‘persoonlijkheidsstoornis (daar gaan we weer) NAO’ (van niks alles, van vanalles een beetje). Die stempel kwam hard aan kan ik je zeggen. Sterker nog: Ik heb er nu, ruim een half jaar later, nog koppijn van. En van mij uit was er in eerste instantie wel een beetje herkenning, maar vooral geen erkenning.

Het ‘iets’ waar ik het eerder over had liep in sneltreinvaart nog verder op. Toen ik in de blubber dreigde te verzuipen volgde een korte crisisopname, met daarop volgend weer wat meer herkenning. Aanmelding, intake en diagnostisch onderzoek voor intensievere en meer gespecialiseerde behandeling volgden in de maanden daarna.
En dan zijn we in het heden: De depressieve klachten zijn toegenomen en de verschillende stemmingen wisselen elkaar snel en onverwacht af, maar.. Er is ligt aan het eind van de tunnel: ik ben ‘aangenomen’ voor een intensieve gespecialiseerde behandeling waar verschillende hulpverleners om mij heen erg lovend over zijn. Mijn vertrouwen daarin groeit gestaag. En dat moet ook wel, want ik heb niet veel keus: al mijn hoop is op deze behandeling gevestigd.
Ondertussen wordt mijn geduld en zelfredzaamheid ernstig op de proef gesteld: ik moet nog zes tot negen maanden wachten voor ik met die ‘nieuwe’ behandeling aan de slag kan. Dit probeer ik te overbruggen met de wekelijkse sessies met mijn huidige therapeute, wat alternatieve werkzaamheden op therapeutische basis, regelmatig contact met de huisarts, medicatie en niet te vergeten mijn bucketlist die ik in het leven heb geroepen om mezelf te stimuleren leuke, spontane dingen te doen op de momenten dat ik daar wel van kan genieten.

Behalve dat schrijfsels ontzettend stompzinnig en (al dan niet terecht) niet gewaardeerd kunnen zijn, kan het neerkladden van hersenspinsels wel een leuke bezigheid en een goed tijdverdrijf zijn. Al is er slechts een enkele ziel, zijnde ik zelf, die dit leest, ik heb weer een uur van mijn niet zo kostbare tijd in rust ingevuld.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.