“Wees autonoom!”

Ik ben een enorm krachtig persoon met een sterk karakter. Ik zie dit zelf nog niet altijd zo, maar het openbaart zich duidelijk. Ik heb een groot gevoel van autonomie nodig, anders loop ik spaak. Als ik die autonomie om wat voor reden dan ook even kwijtraak, raakt alles in mij in opstand. Ik zak dan weg in een crisis, zo diep dat ik bijna een opname in moet. Het enige wat mij dan helpt is iemand die mij herinnert aan het feit dat ík de touwtjes in handen heb en dat ik geen speelbal ben.

Als kind snapte ik dit natuurlijk niet en liet ik me gemakkelijk meeslepen. Ik wilde graag bijdragen aan harmonie en vrede, tot ik begreep dat dit niet het juiste was voor mij. Toen verbrandde ik de schepen achter mij, puur voor zelfbehoud. Er komen steeds meer verbrande schepen bij en mijn leven wordt steeds meer van mij. Ik verloochen namelijk niet, mijzelf allerminst. Ik kan alleen leven in volstrekte eerlijkheid.

Verwijten zit mij niet in het bloed. Ik geloof in de goede bedoelingen van mensen, ik geloof in oprechte pogingen om het leven zo goed mogelijk door te komen. Mijn beschermingsmechanisme is er niet eentje dat is opgebouwd uit haat of wrok. Het is voor mij de enige manier van (over)leven. Als ik hem laat vallen blijft er niets meer van mij over en eindig ik letterlijk als een kasplantje.

‘Wees autonoom’ is een van de eerste dingen die de psychiater tegen me zei. Die woorden zijn zodanig belangrijk voor mij, dat ze in het groot getekend aan mijn muur hangen. Passiviteit is niet aan mij besteed, ik moet actief het heft in eigen hand nemen. In de meute of de massa, in de lieve vrede of in ‘zo hoort het nou eenmaal’ hoor ik niet thuis en voel ik mij uiteindelijk erg ongelukkig.

Maar soms vergeet ik dat even. Dan ben ik als een vaantje in de wind, wapper ik alle kanten op. Dan kan je me omver blazen met woorden of een simpele blik. En in mij rijst dan de woede en de machteloosheid. Eentje die ik niet plaatsen kan en voornamelijk op mijzelf richt, tot ik het weer begrijp. Die woede in mij is omdat ik mijn kracht liet glippen. Want wie of wat ik ook ben: ik wil geen product zijn van mijn omgeving of oude pijn.

Ik ben sterk. Ik ben intens. Ik geef me niet makkelijk over. Ik ben een controlfreak.
Deze dingen maken me soms knettergek en ongetwijfeld ook niet de makkelijkste persoon om mee om te gaan. Maar zonder deze eigenschappen had ik het niet gered. Was alles wat mij tot Rivka maakt al lang geleden gesneuveld. En was ik niets anders geweest dan een optelsom.

4 Comments

  1. Wat een mooi Blog Rivka. Krachtig, sterk waar en herkenbaar. De enorme behoefte autonoom te zijn en niet zonder kunnen en tegelijkertijd soms een wind zijn niet te kunnen blijven staan en bijna letterlijk mee met de andere wind gewaaid te worden. Tot je je zelf weer beseft, nee zo gaat het niet goed, ik moet hoe eng soms ook autonoom blijven, voor mijn eigen kracht gaan staan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.