Meisjealleen

We zijn iemand kwijt

Voor zover ik weet, zijn we met z’n achten in mijn hoofd. Alters, delen, persoonlijkheden – hoe je het ook wilt noemen, al heb ik de voorkeur voor de term ‘delen’. Ik begin in therapie meer en meer te leren over de manier waarop alles werkt van binnen, wat vaak best confronterend kan zijn. Recent heb ik geleerd dat één van de delen – Bo – een soort ‘toezichthouder’ is. Zij heeft meer zicht op de functies van de verschillende delen, wat ze doen en hoe ze zich voelen.

Bo is ongeveer 10, geloof ik. Ze vindt het moeilijk om te praten en te bewegen – ze voelt zich vaak bevroren. Bo wil graag antwoorden, ze wil weten hoe alles werkt, waarom dingen zijn zoals ze zijn. Of zoals ze het zelf zegt: de puzzel oplossen. Het is moeilijk voor Bo als ze het overzicht kwijt is of als ze het antwoord niet weet op een vraag.

Tijdens een recente therapiesessie, vroeg Peut aan Bo of zij wist hoe het gaat met kleine sae, omdat die al een tijdje niet meer met Peut heeft gepraat. Moeilijk. Schouders ophalen. Dissociëren. Uiteindelijk: “Ik ben kleine sae kwijt. En de baby ook.”

Zomaar verdwenen?

Doordat ik DSNAO heb (de niet anders omschreven variant van DIS), krijg ik van een afstandje mee wat er gebeurt als ik naar een ander deel ben geswitcht. Dat kan verwarrend zijn en deze uitspraak was bij uitstek verwarrend. Ik had er geen flauw benul van dat kleine sae en de baby ‘kwijt waren’: ik wist alleen dat ik al een paar weken opgelucht was dat ik niet constant de intense pijn en verdriet van kleine sae voelde doorstralen naar mezelf. Ik dacht dat het allemaal wel goed zat.

Zoals Peut ook tegen Bo zei: delen kunnen niet zomaar verdwijnen, waarschijnlijk hebben kleine sae en de baby zich ergens verstopt. Of Bo ook wist waarom dat misschien zo was? Dat kleine sae heel bang was, heel verdrietig, en dat ze daarom weg wilde. Op de achtergrond luisterde ik mee en later realiseerde ik me dat ik me misschien zelfs een beetje schuldig voel. Ik weet wel dat ik moeite heb met de delen en ze vaak probeer weg te duwen, maar een klein meisje en een baby zomaar in hun eentje ergens laten verpieteren? Dat klinkt toch wel heel gemeen…

Samenwerking

Peut vroeg of er ook iemand is, van binnen, die kleine sae en de baby kan helpen of troosten. Volgens Bo is zo iemand er niet, en ik heb er ook nog nooit iets van meegekregen. Dat zegt trouwens niet alles, soms blijken er ineens delen te zijn die ik nog niet ‘kende’ (al hoop ik dat het bij 8 blijft, dat vind ik meer dan genoeg…). Later, toen Bo weg was en ik er weer was, vroeg Peut of het een idee was om te kijken of er misschien zo iemand kon komen in de binnenwereld: een trooster, iemand die steun kan bieden en naar de kleintjes kan luisteren. Ik vind het maar vreemd en zie niet helemaal voor me hoe zoiets zou werken, maar ben benieuwd naar de ideeën van mijn therapeut.

Ik vind het maar moeilijk, die kleintjes in m’n hoofd. Zeker als ze (te) veel emoties hebben. Het maakt me vaak boos als ze verdrietig zijn: ik kan nauwelijks lief zijn voor mezelf, moet ik de anderen dan ook nog gaan troosten?! In die zin zou het misschien wel fijn zijn als er een deel kan zijn wat die ‘last’ een beetje op zich kan nemen. Ondanks de chaos die het oplevert, hoop ik toch dat we kleine sae en de baby weer terugvinden… Een voetbalwedstrijd win je immers ook niet met de helft van het team en ik probeer te onthouden dat wij een team zijn. Alle delen zijn er om te helpen, of zijn in ieder geval met die reden ontstaan.

We moeten een team zijn.

Lees ook:

  • Hallo hoofd, we moeten praten!

    Hallo hoofd, we moeten praten!   Dat je denkt dat mensen niet van je houden, he? Dat is niet waar. Dat je denkt dat je van niemand kan houden, he? Dat is ook niet waar.…

  • Tijd kwijtraken

    Hoe kan je iets weten, als je het ben vergeten? Hoe kan je het je herinneren, als je het niet kan onthouden? Deze vragen zitten sinds vorige week in mijn hoofd, toen mijn behandelaar een…

  • ‘had ik nou maar…’

    Vandaag opende ik nietsvermoedend mijn Instagram-app. Ik scrolde wat, maar stuitte plots op het overlijdensbericht van een ster uit een realityserie die ik graag kijk. Ik maakte uit de reacties op dat het om zelfmoord…

24 reacties

  1. Wat goed dat je meer bekendheid geeft hoe het is om hiermee te leven. Er is zoveel onwetendheid. Hoe sta jij tegenover de film split dan? Ben ik wel nieuwsgierig naar. Als je vervelende vraag vind, hoef je niet te antwoorden.

    1. Dankjewel!
      Ik heb de film Split bewust niet gekeken (en ga het vervolg ook niet kijken), maar heb wel reacties uit de ‘community’ en van therapeuten gelezen. Mijn mening is dus niet helemaal gefundeerd aangezien ik de film niet heb gezien, maar van wat ik heb gelezen vind ik het een slechte film. Iemand met een psychische stoornis als de slechterik neerzetten vanwege de psychische stoornis, is naar mijn mening altijd een slecht idee.

      Daarnaast heb ook ik vragen gekregen – semi voor de grap – als ik vertel dat ik alters heb: “oh, haha, heb jij dan ook een moordenaar?” En hoewel ik weet dat mensen het niet 100% serieus bedoelen, vragen ze het tóch. Natuurlijk is Split (net als alle hollywoodfilms) gemaakt voor entertainment, en ik heb gehoord dat de film het daarop het goed doet. Toch blijft het jammer dat sterk gestigmatiseerde en/of onbekende psychische stoornissen op deze manier onder de aandacht worden gebracht.

      Daarbij ontstaan DIS en DSNAO als gevolg van (vroeg)kinderlijk trauma en zijn mensen met deze problematiek veel ‘gevaarlijker’ naar henzelf (+-70% van de mensen met DIS/DSNAO doet op een zeker moment een suïcidepoging) dan naar anderen. DIS/DSNAO ontwikkelt om zichzelf te beschermen en is zelden zo ‘zichtbaar’ als (naar wat ik heb gelezen) in de film wordt afgebeeld.

      Mocht je iets willen kijken wat ik wel een leuke en goede afspiegeling van DIS vond, kijk dan vooral de serie The United States of Tara. Ook daarin worden de ‘switchtes’ extreem overdreven afgebeeld, maar het wordt in ieder geval duidelijk dat het om trauma gaat (dus pas op met triggers) en dat het een heel complexe stoornis is die zowel voor de personen zelf als voor de mensen om hen heen erg ingrijpend is.

      Sorry voor de lange reactie, haha! Ik had er blijkbaar veel over te zeggen 🙂 Ik bedoel trouwens niet dat mensen Split niet mogen kijken, maar ik hoop wel dat mensen onthouden dat het geen betrouwbare bron is over wat DIS/DSNAO is.

      Liefs, Sae

          1. Beter van niet Anne en wat zou de zin daarvan zijn?
            Het boek is deskundig en wetenschappelijk uitstekend onderbouwd.
            Zelf denken en voelen wat je voelt en zelf leren ; begint bij jezelf.
            *Ook wanneer dit Zelf nog Verdeeld Voelt.
            Om zelf breder van inzicht te worden moet je echt Zelf het boek lezen en dat geeft ook nieuwe richtingen aan *naar kundige therapeuten.
            Werken aan jezelf is werkelijk persoonlijk aan de slag gaan. Daardoor kom je op nieuwe wegen …je leert er alleen op uit te gaan en vertrouwen op andere mensen.
            Je zult wel moeten en hebt geen keus in het leerproces en nu en dan zul je ook op je bek gaan maar je kent de diepte en leert nu ook de hoogte kennen van contacten.
            Tot slot…**herkennen van elkaars gevoel en gemis en pijn
            is geen heling en herstel.
            Mijn ervaring is dat een onafhankelijke liefdevolle en gezonde andere mens van levensbelang is om *echt verbonden te gaan voelen. Therapeut of vriendin of tante…zolang die ander maar zelf verbinding ervaart en onafhankelijk en heel is.
            Liefs Annemarie

          1. Hallo Sae
            Ik las een eerdere blog van jou over jouw tweelingzussen en jij.
            Dat jij je in die periode niet durft te verdiepen.
            Het is 1961…
            Mijn moeder probeerde mij ‘ los te schudden’ toen ze tijdens de zwangerschap een bloeding kreeg en in het zkh werd gezegd dat ze waarschijnlijk een tweeling droeg. Echo kenden ze nog niet.
            Ze sprong herhaaldelijk van de trap ..maar ik liet niet los.
            Ze probeerde een abortus op te wekken omdat ze bang was dat ik een afwijking zou hebben en vertelde me dit ‘terloops ‘ eens enkele jaren geleden….
            *Recent zag ik een verwarmend boekje over ,, het drama in de moederschoot” 9789077247679 en dit gaf of geeft me werkelijk n boost. Het laat op een natuurlijke manier zien hoe gevoelens gedeeld en verstrengeld raken en is *echt interessant en geeft vernieuwende verfrissende inzichten (over tweelingen) en de periode in de baarmoeder en juist erna. Dan begrijp je waardoor of waarom ietsje beter….
            Ik ben niet zo,n boekenaanrader
            hoewel dat ik dit nu 2 keer deed. Jouw boek is heel verhelderend en inderdaad… geen roman maar studie en overdenking.
            Liefs en wijsheid Annemarie

        1. Omdat er mensen zijn die zoeken naar recensies voordat ze een boek aanschaffen… als je het een waardevol boek vindt kan dat anderen helpen in hun beslissing. Maar ik denk dat deze reacties misschien al recensie genoeg zijn voor geïnteresseerde zoekers 😉
          Lees een van mijn persoonlijke blogs: Trouwfoto

          1. Hi Annemarie,
            Dat boek ken ik inderdaad al (en heb ik in mijn kast staan 😉 ). Wat een heftig verhaal, ik kan me voorstellen dat je op zoek bent naar (h)erkenning. Liefs!

        2. Hoi Sae,
          Ik ben zo blij met de blogs die je schrijft. Heel herkenbaar…En voelt daardoor wat minder “alleen” met deze manier van “zijn” en wat er aan mee komt.
          Het hierboven genoemde boek is echt een aanrader. Het geeft heel veel duidelijke uitleg en inzicht. Ben er nu mee bezig, samen met mijn therapeut de hoofdstukken te bespreken.

  2. Wat dapper van jou dat jij dit zo kan en durft te verwoorden en te delen. Er is nog zoveel onbekend over DIS/DSNAO. Ik zelf weet er ook weinig tot niks van, maar door jouw blog begin ik het een beetje beter te begrijpen en probeer ik dat ook te doen. Ik kijk uit naar meer blogs van jou, want ik vind het erg leerzaam en interessant om van jou te lezen.
    xx

    1. Dankjewel voor je lieve woorden, Bewoordsel 🙂 Als je nog vragen hebt of dingen die je graag in één van mijn blogs zou willen lezen, laat het dan vooral weten (je kunt me ook altijd een PB sturen). Liefs!

  3. Dankje voor je openheid. Super herkenbaar hoe je over je binnenwereld en team praat alsof ik mezelf hoor. Ik denk niet dat er iemand bij hoeft te komen eerlijk gezegd, zou ook niet weten hoe je dat zou moeten doen eigenlijk. Ik mag gelukkig ervaren dat een vriendin van mij mijn kleine delen ook troost kan geven, natuurlijk niet altijd omdat ze er natuurlijk niet altijd is maar doordat zij ze troost geeft leer ik zelf ze ook steeds meer troosten en erkennen. Blijft zwaar als je het verdriet van je delen voelt maar ook iets waar je altijd iets mee zult moeten denk ik, wegdrukken heeft in mijn ervaring geen goede gevolgen accepteren des te meer. Fijn te lezen dat je het je team noemt dat doe ik ook want met alle delen samen hebben we het trauma overleeft en daarom ben ik ze allemaal dankbaar
    Groetjes Hope

    1. En jij bedankt voor je fijne reactie! Wat mooi om te horen dat een vriendin soms troost en steun kan bieden aan kleine delen, dat lijkt me erg waardevol. Ik denk dat je zeker gelijk hebt; wegdrukken werkt (op langere termijn) zeker niet. Toch is het heel lastig, omdat ik vaak merk dat wegdrukken mijn eerste (automatische) reactie is, puur omdat ik emoties heel moeilijk vind, en extra moeilijk als het niet ‘mijn emoties’ zijn.
      Ik vind je laatste zin mooi, dat probeer ik inderdaad te onthouden: we/ze zijn er allemaal o te helpen, dus dankbaarheid is zeker van toepassing 🙂
      Liefs, Sae

  4. Zelf ben ik niet bekend met dit onderwerp en ik vind het ontzettend leerzaam om jouw stukjes te lezen. Ik vind het mooi dat je hier zo open en duidelijk over schrijft, zodat er meer bekendheid komt over dit onderwerpen en mensen met DIS/DSNAO meer begrip kunnen krijgen. Ik blijf jouw schrijfsels volgen, Sae.

    Verder: ik wil nog eens een boek lezen over dit onderwerp, geschreven vanuit persoonlijke ervaringen (dus geen studieboek). Heb jij interessante aanraders? En heb je er wel eens over nagedacht om zelf zo’n boek te schrijven? Jij weet een onbekend en ingewikkeld onderwerp begrijpelijk te verwoorden. Ik denk dat jij met deze vaardigheid iets waardevols kunt toevoegen. Mocht je schrijfambities hebben, hou me dan op de hoogte, dan wil ik jou lezen 🙂

    1. Wauw Ellen, bedankt voor je ontzettend fijne reactie!

      Ik doe zeker mijn best om blogs te blijven schrijven, al vind ik het soms lastig om te bedenken waarover. Dus als je nog dingen hebt waar je over zou willen lezen met betrekking tot did/dsnao, laat het vooral even weten 🙂

      Ik heb zeker de stiekeme droom om te schrijven – een boek, een dichtbundel. Ik heb alleen geen idee hoe ik zoiets aan zou moeten pakken. Maar mocht het ervan komen, ooit, dan zal ik proberen je te vinden om het te laten weten, haha!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.