Conversiestoornis

“We weten dat je doet alsof”

“Doe niet zo flauw”, “werk even mee”, “stel je niet aan”, “we weten dat je doet alsof”.

Zomaar een paar zinnen die enorme impact kunnen hebben. Vanavond werden ze naar mij toe uitgesproken door een ambulancebroeder. Uitleg in het kort: ik ging boodschappen doen, zakte aan het eind van de steeg ineen, schoot van conversie door naar dissociatie en kwam vervolgens bij in een ambulance.

Dissociëren vergelijk ik bij mijzelf altijd als een laptop die vast loopt. Hij is aanwezig, hij doet het nog, maar hij functioneert niet zoals het zou moeten. Zo voelen voor mij de dissociaties. Hierbij verstijf ik (passieve dissociatie) of ik blijf de dingen doen die ik aan het doen was, maar vergeet het later allemaal weer (actieve dissociatie). Dan is er voor mij ook nog de overtreffende trap; de conversieaanvallen. Meestal is het zo dat ik dan ineen zak. Alsof mijn benen mijn lichaam niet meer kunnen dragen. Ik hoor niks meer en krijg niet mee wat er in mijn omgeving gebeurt.

Nu heb ik de laatste dagen veel last van conversieaanvallen. Toch zeker wel een paar keer per dag zak ik door mijn benen, vandaag alleen al drie keer. Meestal ben ik weer bij bewustzijn voor de ambulance arriveert, maar de laatste keer niet. Ik was aan het dissociëren, lag buiten in de kou, werd gedwongen te gaan staan (wat niet lukte) en moest de ambulance in. Ik kwam bij op het moment dat ik op de brancard gelegd werd. En wat ik toen te horen kreeg achtervolgt mij nu nog steeds.

“We weten dat je doet alsof.” Vreselijk vond ik het om dat te horen. Een van mijn grootste angsten rondom conversie is dat mensen denken dat ik het doe voor de aandacht. Ik doe het niet voor de aandacht. Ik zak letterlijk door mijn benen heen en het lukt me niet mijn spieren aan te spannen. Ik voel op zo’n moment niet heel veel. Alleen rust. Ik voel de spanning wegglijden en ik ben er even niet.

“Je bent nu in de ambulance, nu kun je weer normaal gaan doen.” Beste ambulancebroeder, probeer je eens in te leven in mijn situatie. Je valt ergens op straat neer, er kan van alles met je gebeuren, de mensen die komen helpen (als die er al zijn) weten ook niet wat ze moeten doen, het enige wat je voelt is de kou en je krijgt vervolgens ook nog eens herbelevingen naar eerdere keren dat je in de ambulance lag. Laat mij je vertellen dat het geen pretje is, zo iets doe je niet voor de aandacht.

Nu is het gelukkig zo dat ik ook positieve ervaringen heb met de ambulancebroeders/ zusters, maar deze ervaring maakt dat ik nog meer angst krijg. Ik ben al bang om de straat op te gaan en in conversie te raken, maar als er door professionals dan zo gereageerd wordt, wordt de stap om naar buiten te gaan nog groter. Mocht er nog een conversieaanval volgen op straat (grote kans), dan hoop ik iets begripvollere professionals tegen te komen.

Over dit artikel
"We weten dat je doet alsof"
Titel
"We weten dat je doet alsof"
Beschrijving
Conversie-stoornis: Je valt op straat neer, verlamd, mensen die helpen weten niet wat ze moeten doen. dat is geen pretje, je doet dat niet voor de aandacht.
Schrijver
Verschenen op
dsmmeisjes
Logo

Lees ook:

  • We too

    Deze blog gaat in op seksueel misbruik. Lees deze blog niet als je weet dat dit niet prettig voor je is. Heb je behoefte aan een gesprek? Neem dan contact op met Sensoor. Me Too sloeg…

  • Meisjealleen

    Voor zover ik weet, zijn we met z'n achten in mijn hoofd. Alters, delen, persoonlijkheden - hoe je het ook wilt noemen, al heb ik de voorkeur voor de term 'delen'. Ik begin in therapie…

  • En dan heb je je diagnose. Ik loop de deur uit. Kijk om me heen. Ik weet dat het gek klinkt, maar ik vraag me af of ik er anders uit zie. Ik kijk ook…

11 reacties

  1. Hoi Emmy-lou,

    Wat een ongelooflijk nare ervaring voor je. Helaas wordt er over conversie nog weinig gesproken, en ontbreekt het medisch personeel nogal eens aan kennis. Dan nog is het natuurlijk belachelijk dat ze dergelijke uitspraken doen.

    Ik heb zelf ook last van dergelijke ‘verlammingsverschijnselen’ (vooral tijdens therapie/ traumabehandeling), dus ik begrijp hoe naar het is om de controle over je lijf te verliezen. En zulke opmerkingen van onprofessionele ‘professionals’ laten je nou niet bepaald veiliger voelen op zo’n moment. Ik hoop echt dat daar verandering in komt.

    Heb je er al eens over gedacht om hier een klacht over in te dienen? Ik zou het ook begrijpen als je daar helemaal geen zin in hebt hoor. In ieder geval goed dat je er een blog over hebt geschreven. Wie weet komen je woorden via deze weg alsnog terecht bij mensen die met mensen werken. ♡

    Liefs,

    Mij

    1. Hi, bedankt voor je reactie. Mijn hulpverleners vinden ook dat ik een klacht moet indienen. En ik denk daar steeds vaker over. Dus denk wel dat ik dat ga doen

  2. Tegen een jeugdvriend van me zeiden zijn ouders toen hij vreemd begon te doen steeds: stel je niet zo aan, o wat stel je je weer vreselijk aan. Hij kwam in een inrichting terecht, wat later was hij terminaal zwerver en is hij op een trieste dag door zijn vader gevonden in een daklozenopvang in het centrum van Amsterdam. Maagbloeding, dood, 42. Waarom vertel ik dit? Weet ik eigenlijk niet. Hij begon te flippen zo tegen zijn 20e. Blowen, trippen enz. Misschien heeft dat zijn psychosegevoeligheid getriggerd of versterkt. Hij heeft nog gewoon in dienst gezeten, jaren ’70. Ik heb me eraan geërgerd dat hij in feite thuis gewoon ontkend werd. Niet serieus genomen. Kennelijk was het voor de moeder te vernederend onder ogen te zien dat haar zoon bezig was te ontsporen en de grip op zijn geest verloor. Ik maakte het mee. Misschien was dat de diepste achtergrond. Misschien was hij altijd al ontkend vanaf de wieg en de box. En dat ging gewoon door natuurlijk, werd erger toen hij begon af te wijken. Hij was altijd al nobody. Hij was al niet ok en toen hij gek werd nog minder. Ik zou zeggen: jij weet zelf het beste wie en wat je bent. Als je niet eerlijk tegenover jezelf was zou je hier niet schrijven neem ik aan. Laat je niet ontkennen. Be strong en trek je niks aan van de mensen. Verreweg de meesten denken niet of nauwelijks. En onthoud als je tegen zoiets weer aanloopt: zwijgen kan niet verbeterd worden. Sterkte met alles. Het ga je goed.

  3. Hoi Emmy-Lou, wat een ontzettend vervelende ervaring. Onze dochter heeft vanaf vorig jaar februari ook regelmatig conversieaanvallen gehad. Van niet meer kunnen lopen, veel ‘gewoon’ wegvallen, maar ook dat haar tong uitviel (niet meer kunnen slikken en praten). In het begin eng om als buitenstaander mee te maken. Huisartsenpost hebben we gebeld, maar hadden we niets aan. Uiteindelijk hielp haar psycholoog ons nog het beste (om half 1 ‘s nachts, en meerdere malen). Ik hoop dat je therapie hebt en dat je samen kunt gaan uitzoeken wat je kunt doen om de conversieaanvallen af te wenden/ voor te zijn. Uiteindelijk is het een uiting van mega angst door iets of iemand veroorzaakt. Onze dochter kauwt dan bijv. hele sterke menthol kauwgum, soms helpt het haar, maar soms gaat het gewoon door. Ook wij liepen tegen het onbegrip aan, en dat is precies wat je niet nodig hebt. Het zou zo fijn zijn als er wat meer bekendheid voor kwam. Ik wens je sterkte en ik hoop dat het snel minder wordt.

  4. Echt heftig dat je dit (nog) meemaakt met mensen die hoogstwaarschijnlijk reageren vanuit extreme onwetendheid! Hoop dat dat over een aantal jaar beter zal zijn, maar goed, daar heb jij voor nu weinig aan. Dus hoop ik maar dat je voor nu veel lieve, begripvolle hulpverleners treft of mensen die bereid zijn van je te leren. Liefs!
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Het is maar een mening

  5. Woorden schieten te kort, maar wat erg dat dit gezegd wordt door juist mensen waarvan je het niet in eerste instantie van verwacht. Echt vreselijk. Dit zijn van die momenten die je continu blijven achtervolgen, maar ik hoop oprecht dat je zo’n ervaring nooit meer hoeft mee te maken..

  6. Ik had hier nog nooit van gehoord, maar ik ben blij dat ik nu weet dat dit ‘een (groot) ding’ is. Maar zoals iemand al heeft gezegd: zelf als een ambulancebroeder onwetend is, zou hij/zij zo niet mogen reageren. Verschrikkelijk voor je. Had nooit verwacht dat zoiets zou kunnen gebeuren. Ik wens je dat je de volgende keer lieve hulpverleners hebt (al wens ik je nog meer dat het niet meer gebeurt).

  7. Wat enorm naar, maar ook heel herkenbaar voor mij.
    Ik heb dat voornamelijk met mijn pnea( psychochene epilepsie aanvallen, voortkomen uit disociaties stress paniek en herbelevingen. Dit zijn dus geen echte epilepsie aanvallen. Maar doordat ik ook echte epilepsie heb maakt het het dubbel lastig voor profesionals ye weten wat echt is en spanning).
    Zo heb ik in een groot winkel keten eerst een verlammende pnea (ook ppea genoemd) gehad waarna het doirsxhoot in echte bewusteloosheid en schokken. Ik zal jr niet vermoeien met de medische termen. Na 5 aanvallen en 10min 112 aan de relefoin werd besloten toch de ambu te sturen. De aanvallen werden toen rustiger en kwam er sneller uit. Toen ze kwamen knepen ze in een spier in me nek terwijl ik bij kwam waardoor 1 van de drie zei ok dit is nep ze reageert. Duh tuurlijk eikel ik was al aan het bij komen. Toch mee genomen naar de ambu met kindje en hulphond en toen deden ze ff de deur dicht en bleek dat een stagere dit had gezegd en stonden hem flink op zijn flikker te geven.(1 van de broeders leek mij te kennen dus wist dat het echt was dat krijg je als je veel in gele taxis ligt helaas)
    Mijn hartsvriendin was helemaal overstuur er van en uit eindelijk mochten we naar een half uur bij komen lekker naar huis maar god wat waren we kwaat en nog hoor. Dat zeg je niet tegen een patient.

    Blijf wel de straat op gaan en laat je niet door zijn non profesionele gedrag binnen blijven dat is hij niet waard.
    Ik heb een brief /kaart aan mijn hulphobd haar tuig met de medische gegevens. Misschien geeft dat wat meer respect

  8. Jeetje Emmy-Lou wat een nare ervaring voor je! Ik herken heel erg wat voor impact dit soort gebeurtenissen op je kan hebben. Het kan alle positieve ervaringen met hulpverleners volledig overschaduwen.. Ik vind het wel echt heel tof dat je hierover een blog hebt geschreven! Ik zou het bijna willen printen en willen verspreiden over SEH posten. Sowieso vind ik dat er bij veel ‘medische hulpverleners’ (weet even niet goed hoe ik t moet noemen) vaak bijzonder weinig kennis is over psychische ziekten/symptomen.. Je bent (helaas) niet de enige die tegen onbegrip aanloopt.. Ik gun je in de toekomst alle begripvolle hulpverleners van de wereld, mocht je ze ooit nog/weer nodig hebben!

    Liefs!

  9. Komt meteen bij me op, is het mogelijk, want in alle opzichten veiliger, om een soort informatie, kaart/armband/oid bij je te dragen over hoe het beste met je om te gaan, als dit met je gebeurt?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.