Conversiestoornis

“We weten dat je doet alsof”

“Doe niet zo flauw”, “werk even mee”, “stel je niet aan”, “we weten dat je doet alsof”.

Zomaar een paar zinnen die enorme impact kunnen hebben. Vanavond werden ze naar mij toe uitgesproken door een ambulancebroeder. Uitleg in het kort: ik ging boodschappen doen, zakte aan het eind van de steeg ineen, schoot van conversie door naar dissociatie en kwam vervolgens bij in een ambulance.

Dissociëren vergelijk ik bij mijzelf altijd als een laptop die vast loopt. Hij is aanwezig, hij doet het nog, maar hij functioneert niet zoals het zou moeten. Zo voelen voor mij de dissociaties. Hierbij verstijf ik (passieve dissociatie) of ik blijf de dingen doen die ik aan het doen was, maar vergeet het later allemaal weer (actieve dissociatie). Dan is er voor mij ook nog de overtreffende trap; de conversieaanvallen. Meestal is het zo dat ik dan ineen zak. Alsof mijn benen mijn lichaam niet meer kunnen dragen. Ik hoor niks meer en krijg niet mee wat er in mijn omgeving gebeurt.

Nu heb ik de laatste dagen veel last van conversieaanvallen. Toch zeker wel een paar keer per dag zak ik door mijn benen, vandaag alleen al drie keer. Meestal ben ik weer bij bewustzijn voor de ambulance arriveert, maar de laatste keer niet. Ik was aan het dissociëren, lag buiten in de kou, werd gedwongen te gaan staan (wat niet lukte) en moest de ambulance in. Ik kwam bij op het moment dat ik op de brancard gelegd werd. En wat ik toen te horen kreeg achtervolgt mij nu nog steeds.

“We weten dat je doet alsof.” Vreselijk vond ik het om dat te horen. Een van mijn grootste angsten rondom conversie is dat mensen denken dat ik het doe voor de aandacht. Ik doe het niet voor de aandacht. Ik zak letterlijk door mijn benen heen en het lukt me niet mijn spieren aan te spannen. Ik voel op zo’n moment niet heel veel. Alleen rust. Ik voel de spanning wegglijden en ik ben er even niet.

“Je bent nu in de ambulance, nu kun je weer normaal gaan doen.” Beste ambulancebroeder, probeer je eens in te leven in mijn situatie. Je valt ergens op straat neer, er kan van alles met je gebeuren, de mensen die komen helpen (als die er al zijn) weten ook niet wat ze moeten doen, het enige wat je voelt is de kou en je krijgt vervolgens ook nog eens herbelevingen naar eerdere keren dat je in de ambulance lag. Laat mij je vertellen dat het geen pretje is, zo iets doe je niet voor de aandacht.

Nu is het gelukkig zo dat ik ook positieve ervaringen heb met de ambulancebroeders/ zusters, maar deze ervaring maakt dat ik nog meer angst krijg. Ik ben al bang om de straat op te gaan en in conversie te raken, maar als er door professionals dan zo gereageerd wordt, wordt de stap om naar buiten te gaan nog groter. Mocht er nog een conversieaanval volgen op straat (grote kans), dan hoop ik iets begripvollere professionals tegen te komen.