meisje dat omhoog kijkt

Wat zou er gebeuren als…?

Wat zou er gebeuren als ik opgaf? Niet dood, nee, gewoon ophouden met de dagelijkse dingen. Niet meer vechten voor alles maar toegeven aan de vermoeidheid en veilig in mijn bed blijven. 
Ik heb het gevoel dat ik heel mijn leven al aan het vechten ben om mee te doen, om me niet zo slecht te voelen en om wat van mijn leven te maken en ik ben moe. Niet alleen gewoon moe maar vooral geestelijk moe.

Dus wat zou er gebeuren als ik dat allemaal niet meer deed? Zou ik begrip en steun krijgen? Tijd om te rusten? Of zullen er boze woorden zijn en word ik min of meer gedwongen in actie te komen? Ik denk niet dat ik ooit zal weten wat er zou gebeuren, want ik kan niet stoppen met functioneren. Dat heeft niks met kracht te maken, maar alles met angst en de voor mij noodzakelijke structuur. Ik ben bang dat ik mensen teleurstel of pijn doe als ik niet blijf vechten. Ook tegen de angst moet ik vechten, want het toelaten kan ik niet, verdraag ik niet.  Dus ga ik door en door tot… ja, tot wat?

Ik heb wel eens echt opgegeven. Ik nam een overdosis medicatie. Ik kon niet meer en wou dood. Maar toen dat niet werkte ging ik gewoon naar mijn werk, alsof er niks gebeurd was.
Het nadeel van gewoon doorgaan is dat mensen lijken te denken dat het dan wel meevalt. Ik kan schreeuwen dat ik het niet aankan maar als mijn acties dat tegenspreken, dan hebben mijn woorden weinig gewicht. En trouwens, schreeuwen kan ik ook niet. Ik heb echt veel moeite om mezelf te uiten op z’n manier, dat mensen weten, voelen hoe het echt met mij gaat. Het lukt me niet ervoor te zorgen dat mijn buitenkant reflecteert wat er binnenin leeft en dat is eenzaam en vermoeiend.

Hopelijk krijg ik passende hulp. Ik weet alleen niet wanneer dat gaat gebeuren en ben erg bang dat ze gaan zeggen dat ik niet meer geholpen kan worden of nog even een jaartje moet wachten op een wachtlijst. Zou er een wachtlijst zijn voor een cursus leren opgeven? Leren me erbij neer te leggen en in bed te blijven liggen? Of een workshop effectief schreeuwen om hulp? Mocht iemand zo’n les geven: laat me het maar weten, ik meld mezelf graag aan.

Lees ook:

  • Onvoorspelbaarheid, ik kan er niets mee, het geeft me zorgen en onrust en angst. Angst laat mijn brein op volle toeren werken. In mijn nooit eindigende zoektocht naar rust werkt mijn brein continu en wordt het gestuurd en gevoed door…

    Lijstjesleven

3 reacties

  1. Ik ben al een tijdje op zoek naar manieren om mijn behandelaren te vertellen dat het echt slecht gaat, maar ik weet gewoon niet hoe dat moet. Ik krijg steeds complimenten van ze over hoe goed ik het doe en hoe ik me staande houd en huil dan vervolgens thuis omdat ik me zo onbegrepen voel. Ik zeg dat ik me niet goed voel en krijg dan te horen ‘maar je bent toch zo goed bezig!’.
    En nu heb ik dit. Kant en klaar geserveerd in de vorm van een blog. Duizend maal dank voor het opschrijven van de woorden die ik zelf niet vinden kon.

  2. Soms is “functioneren” geen teken van “herstel” maar een symptoom van het probleem. Ik heb mijn eeuwig functioneren in ieder geval wel eens gezien als onderdeel van mijn psychische issues, toen ik maar bleef functioneren ondanks alles wat ik achter dat functionerende masker verborg.

    Tegenwoordig functioneer ik met alles wat ik meezeul. Dat klinkt hetzelfde of heel zweverig maar het is voor mij iets concreets en fundamenteel iets anders. En als ik anderen kon uitleggen hoe ik van daar naar hier ben gekomen was ik miljonair, want dan gaf ik nu die cursus …

    Dus ik kan het niet. Maar ik ben er gekomen. Het kan. Echt.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Spaanse zegen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.