nadenkende vrouw

Wat wil jij?

“Wat wil jij?” Dat vroeg mijn psychotherapeut aan mij tijdens een van mijn eerste sessies. Nu, anderhalf jaar later, weet ik echt niet meer waar ik het over had. Maar zijn vraag kan ik me nog zo goed herinneren. Wat wil ik? Weet ik dat wel?

Ik groeide op met een narcistische moeder. Zoals wel vaker gebeurt bij kinderen van ouders met psychische problemen, leerde ik vooral om mezelf weg te cijferen. Ik deed wat nodig was om positief gezien te worden door mijn moeder. Ik paste mij aan, cijferde mezelf weg en deed vooral wat zij wilde. De boodschappen en het huishouden, ik nam het al voor mijn rekening toen ik in de eerste jaren van de middelbare school zat. Later kwam daar de zorg voor uitwisselingsstudenten bij en het passen op kinderen van vrienden van mijn moeder. Gratis natuurlijk, van ’s ochtends vroeg tot laat in de avond.

Als ik zo terugkijk op mijn jeugd dan ben ik eigenlijk verbaasd dat het me gelukt is om een studie af te ronden, 40 uur in de week te werken en pas in te storten toen de kinderen jong waren. Voordat de kinderen er waren kon ik ergens nog wel een gaatje vinden om te doen wat ik wilde en vooral ook om op adem te komen. Maar als je gewend bent om je op te offeren tot je echt niet meer kan, dan stort je met jonge kinderen op een gegeven moment in.

Toen ik met therapie begon was ik ervan overtuigd dat mijn therapeut mij ging helpen bij het inzien dat ik niet goed genoeg was. En als ik dat maar genoeg besefte, dan zou ik snappen waarom het leven zo lastig was. Zijn vraag ‘Wat wil jij’ paste niet in het beeld dat ik van therapie had. Hoezo, wat wil ik? Wat wil ik eigenlijk? Wat past bij mij? Ik weet het helemaal niet.

De afgelopen anderhalf jaar ben ik langzamerhand erachter gekomen dat ik ook tel, dat ik gevoelens mag hebben. Sterker nog, dat het normaal is om gevoelens te hebben. Wat ik mocht leren in therapie was aan mezelf denken, ruimte te maken voor mijn behoeften en wensen. Ontdekken waar ik blij van word. En ontdekken dat ik helemaal niet verkeerd ben, maar dat ik de pech had dat ik een moeder heb die mij liet geloven dat alles aan mij verkeerd is.

Ik ben er nog niet: er zijn nog steeds dagen waarop ik het gevoel heb dat ik er niet mag zijn en dat ik verkeerd en slecht ben. Maar daarnaast zijn er steeds meer dagen waarop ik daar helemaal niet mee bezig ben. Waarbij ik uren in de zon in de tuin kan zitten, gewoon omdat dat in februari opeens kan.

Wat wil ik? Genieten van het leven, mijn leven gaan beleven en ervaren waar ik gelukkig van word!