meisje is verdrietig

Wat was er mis met me?

Daar zat ik dan, meer dan vier jaar geleden. Tegenover me zaten een man en vrouw me aandachtig aan te kijken. Ze hadden een papier vast, op dat papier stond een diagnose die ze hadden vastgesteld. De man, een psychiater, en de vrouw, een psycholoog, begonnen een heel verhaal te vertellen. Zenuwachtig keek ik naar mijn ouders, wat dachten zij nu, wat vonden ze nu van me? 

Het begon in de derde van de middelbare. Ik was al langere tijd erg ongelukkig. Op school droeg ik mijn masker en lachte en praatte ik mee alsof er niks aan de hand was.  Maar van binnen ging ik kapot, haatte ik mezelf, voelde ik me duister en ongelukkig. Als ik thuis kwam gleed het masker eraf en brak ik, kon ik mijn emoties uiten. Niets was zo vermoeiend als die neppe glimlach. Kon ik maar aan mensen uitleggen hoe ik me voelde, maar wie zou me begrijpen? Er waren dagen waarop ik alleen maar kon huilen en piekeren en het leven niet meer zag zitten. Wat was er mis met me? Waarom genoot ik niet meer van de dingen en waarom schoten er alleen maar donkere gedachten door me heen? 

Terug naar het papiertje waarop een diagnose stond. Eindelijk werd duidelijk wat er aan de hand was, zou ik dan eindelijk bevestiging krijgen? 

De psycholoog begon met praten, hele verhalen over het vorige gesprek. Al mijn klachten, angsten en dingen die ik heb gedeeld werden opgenoemd. Ik voelde me zwak. Hoe dom was ik dat ik zulke gedachten had, dat ik me zo voelde? En toen kwam het papier mijn kant op, ik mocht meelezen met hun conclusie. Mijn ogen scanden het papier en daar stond het: “We hebben geconstateerd dat Albertine last heeft van een zware depressie.” Ik staarde er naar en voelde me leeg, ontzettend leeg. Veel dacht ik toen niet. Ik liet het over me heen komen, terwijl de psychiater mijn ouders uitlegde wat voor behandeling ik zou krijgen.  

Ik weet nog hoe ik op mijn kamer zat en naar het papier staarde. Een zware depressie, waarom ik? Allemaal gedachten vlogen door mijn hoofd en het enige wat ik kon doen was huilen. Boos smeet ik het papier bovenop mijn klerenkast. Nooit maar ook nooit zou ik daar meer naar kijken. Het was zo confronterend, die letters, die zin. Ik kon niet beseffen dat het over mij ging. Tuurlijk had ik die gedachten, was ik ongelukkig, maar heb altijd onbewust gedacht dat het niks was. Dat het na een paar weken wel over zou zijn. Maar die weken waren maanden geworden, en nu stond het op papier…

Ik kan nu, na vier jaar, zeggen dat het een stuk beter met me gaat, en wat ben ik daar blij mee. Het waren vier zware jaren en nog steeds is het niet altijd makkelijk. Ik slik nog steeds medicatie, dus vind mezelf daarmee nog niet helemaal genezen. Want ik ben pas ‘beter’ als ik het zelf kan, zonder de zoals ik het noem happy pilletjes. Hopelijk kan ik daar binnenkort mee stoppen en blijft de depressie dan ook weg!

Al lange tijd heb ik het gevoel dat ik iets moet doen met mijn verhaal. Met de dingen die ik heb meegemaakt in mijn depressie. Ik hoop dat ik mensen kan helpen, kan laten zien dat ze niet alleen zijn, maar ook laten zien dat het beter wordt! Dit is mijn eerste verhaal, ik hoop er nog meerdere te maken over hoe ik ben gekomen waar ik nu sta.