Wat ik je na al die jaren wil vertellen

Let op! In deze blog wordt gesproken over zelfmoord en zelfbeschadiging. Mocht je n.a.v. deze blog behoefte hebben om te praten, neem dan contact op met Sensoor of Mind Korrelatie. Denk je aan zelfmoord? Neem dan contact op met 113 zelfmoordpreventie.

Zelfdoding is één van de voornaamste doodsoorzaken bij jongeren. Ook ik ondernam meerdere pogingen. Ik overleefde het, maar kan nu nog niet zeggen dat ik daar dankbaar voor ben. Ik heb het zo moeilijk met mijn verleden. Daarnaast nog met het opgroeien en de verantwoordelijkheden die daarbij komen kijken. We kunnen de klok niet terugdraaien en ik leef in een wereld, waarin ik maar weinig controle heb.

In mijn jeugd voelde ik me nergens goed genoeg. Tijdens de speeltijd zat ik vaak op het toilet om daar gewoon te zitten. Er was toch niemand die naast me wilde zitten, dus was ik liever alleen, zodat ik minder het gevoel had dat ze mij konden buitensluiten. Nooit heeft iemand me ooit verdedigd, zelfs de leerkrachten niet. Ik heb een trauma opgelopen. Ik heb zitten huilen, zo vernederd en gebruikt voelde ik me. Na de schaamte kwam de boosheid. Toen pas werd de omvang van zijn daden duidelijk. Ik legde de schuld volledig bij mij, ik voelde me een last. Dit had heel mijn leven verwoest. Ik was niet de enige, er waren meer slachtoffers. Ik weet jammer genoeg alleen nog steeds niet wie de dader is.

Ik wilde niet meer naar school met de fiets. Ik wilde überhaupt die weg niet meer afleggen. Er zat maar één ding op; van school veranderen. Toen ik op een internaat ging, bloeide ik weer een beetje open. Nieuwe omgeving, nieuwe mensen, nieuwe start. Ik ontdekte dat ik wél sociaal kon zijn. Ik voelde me wel super onzeker en ik vertrouwde niemand, maar ik wist niet hoe ik daarmee om moest gaan. Ik was bang om mensen te verliezen. Mijn eerste opname is geweest toen ik 17 was. Ik zat tussen de volwassenen, wat ik echt niet oké vind. Na 9 maanden mocht ik eindelijk naar huis, mits ik de nodige nazorg zou krijgen. Ik heb mijn school afgemaakt.

Na het behalen van mijn middelbareschooldiploma, ben ik aan de hogeschool een opleiding begonnen. Deze maakte ik niet af en ik begon weer aan een andere, maar plotseling stortte ik compleet in. Het werd té veel, ik was op. Als kind had ik nooit echt kind kunnen zijn, ik was als een tweede ouder geweest voor mijn jongere zusjes en moest mijn mama altijd helpen. Altijd maar geven, maar nooit iets krijgen.

Ik heb weken in bed gelegen en ik kon niks meer. Ik weende de hele dag en wilde niemand zien. Daarna ben ik een beetje in de war geraakt. “Zie me hier nu zitten” dacht ik vaak. “Zo jong en nog altijd niks bereikt. Iedereen in mijn omgeving heeft al een diploma, werk en een rijbewijs. Ik heb vanaf mijn geboorte tot nu toe alleen maar tegenslagen gehad. Als dat mijn hele leven zo blijft, wil ik er mee stoppen.” Ik nam een overdosis. Daarna heb ik een opname van 2 jaar gehad.

Toen ben ik gaan werken. Ik voelde me weer een beetje oké.  Ik kon weer redelijk functioneren en kreeg een vriend, maar steeds kwam dat vervelende gevoel terug. Ik voelde me nergens meer veilig en het leek alsof ik op straat ieder moment weer aangevallen kon worden. Op straat stond ik vaak angstig en aandachtig om me heen te kijken. Bij ieder geluidje dat ik hoorde, dacht ik terug aan vroeger. Het ging steeds slechter met me. Ik kwam niet meer buiten en had amper nog sociale contacten. Ik wist niet meer wie ik was of wat ik wilde met mijn leven. Ik zocht naar antwoorden die niemand me kon geven. Niks had nog geen zin. Ik begon te piekeren en voelde me niet goed in m’n vel. Het enige wat ik echt wilde was rust, rust in mijn hoofd. Ik wilde nog maar één ding: dood zijn.

Aan mijn mama vroeg ik regelmatig de toestemming om te mogen sterven (nog steeds trouwens). Elke gelegenheid die ik kreeg, gebruikte ik, om mezelf te snijden. Dat deed me zo’n deugd. Alsof ik alleen op die manier de pijn kon laten wegvloeien uit mijn lichaam. Ik raakte ervan in een roes. Ik nam opnieuw een overdosis. Dat was een verschrikkelijke ervaring. Toch weerhield dat me er niet van, om het precies een maand later opnieuw te proberen.

De tranen in de ogen van mijn mam en zussen waren voor mij de druppel. Ik besefte dat ik niemand wilde kwetsen, maar hun desondanks veel pijn aandeed. Nu, na al die jaren heb ik mijn verhaal pas tegen mama verteld. Ze was zó aangedaan. Mijn zussen en vriend begrepen er niks van. Ik had alles in het leven om maar gelukkig te kunnen zijn, maar soms is het leven gewoon ondraaglijk. Oneindig veel tijd die je alleen met jezelf moet doorbrengen. Ik heb het gevoel dat dit buiten mijn eigen wil om is gebeurd, want de echte “ik” zou hier nooit voor gekozen hebben. Zij zou juist willen rondreizen, leuke dingen willen doen en de wereld willen verkennen…

Nu probeer ik mijn leven weer op te pakken. Ik heb nog veel werk aan mezelf, mijn zelfbeeld, de verwerking, maar ergens heeft dit me ook wakker geschud. Ik heb ingezien dat het niet allemaal mijn fout is geweest; de scheiding van mijn ouders, de pesterijen en het verlaten worden. Door mijn huidige vriend zijn er weer doelen en vooruitzichten. Ik verlang nog steeds naar rust, maar niet meer in de zin van dood te willen.

Als ik hier doorheen kom, ga ik weer leven. Ik heb genoeg pijn gehad, genoeg afgezien. Daarom wil ik mijn verhaal doen. Wie weet kan ik andere meisjes behoeden voor de hel waar ik doorheen gegaan ben. Wacht niet te lang met praten, vooraleer al je problemen erger worden.

2 Comments

  1. Ik zou proberen niet te snel het leven ‘op te pakken’… Wel het leven aangrijpen, maar het niet weer helemaal op je rug te dragen.

    Werken aan jezelf is een (meer dan fulltime) baan. En je echte “ik” zoals ze nu is wil misschien wel liever rust dan leuke dingen en reizen (maar misschien ook niet).

    Er doorheen gaan is ook, gek genoeg, leven. Of af en toe een stukje stil staan, in de wind, zonder omvallen.
    Anne onlangs geplaatst…SmondayMy Profile

  2. Dapper dat je dit allemaal hebt gedeeld. Dat toont kracht. Je hebt veel meegemaakt, en dat zal ook wel tijd nodig hebben om te helen. Gun jezelf die tijd ook zeker… En vallen en opstaan horen erbij. Hopelijk heb je fijne en goede begeleiding die je hierin bijstaan.
    Zet ‘m op!! Liefs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.