Wat helpt?!

Laatst ging het een paar weken niet goed met me. Ik was somberder, had veel suïcidale gedachten, m’n achterdocht nam toe net als zelfbeschadiging. Het hing er om of ik het veilig voor mezelf kon houden. Het was zoeken naar wat me hielp om hieruit te komen. Wat helpt?

Met m’n therapeuten had ik het erover wat me zou kunnen helpen. We zochten naar acties die ik zou kunnen doen om erdoorheen te komen en de stijgende lijn in te zetten. Het was niet makkelijk mezelf te motiveren om daadwerkelijk stappen te zetten. Ik zat in de mood van ‘het is niets en niets gaat helpen om het beter te laten worden’.

Maar ja, toch maar het een en ander geprobeerd. Zo zorgde ik ervoor dat ik meer contactmomenten had door de week heen. Ik maakte meer afspraken met vrienden om te bellen of elkaar te zien. Ook mocht ik vaker naar m’n therapeuten. Hierdoor kon ik minder goed wegzakken in de neerwaartse spiraal van me ellendig voelen en me afsluiten.

Iets anders wat ik heb ingezet gedurende deze periode, is het me terugtrekken in m’n veilige plek. Ik ben een aantal keer bewust in m’n hoekje gaan zitten onder een plaid. Soms zette ik ook stevige muziek op, terwijl ik daar zat. In die relatieve veiligheid kon ik rustiger worden. Daarnaast kon ik me focussen op de muziek, zodat ik niet in m’n hoofd kon gaan zitten.

Verder heb ik muziek ingezet. Ik schreef al over het muziek luisteren, maar ook ging ik bewust muziek maken. M’n gitaar heb ik vaker gepakt en ook heb ik een nieuw muziekinstrument aangeschaft. Door muziek te maken, kan ik me uiten. De spanning kon ik wat verminderen als ik muziek maakte.

Als laatste heb ik medicatie ingezet. Doordat ik zo achterdochtig was, nam de spanning meer toe. Doordat de spanning toenam, kon ik niet helemaal meer voor mezelf instaan. Dus om het veilig te houden, moest de impact van de achterdocht omlaag. Dat vond ik eng, want voor mij voelt het veilig om te checken of ik in de gaten gehouden wordt. Straks kon ik mezelf niet meer beschermen, doordat een pilletje m’n alarmsysteem ontregelt. Uiteindelijk heb ik in overleg m’n antipsychotica licht opgehoogd, zodat ik nog wel het gevoel had dat ik controle had. Dit hielp om de ergste angst wat te dempen.

Oftewel, ik heb vier dingen ingezet om meer uit het negativisme te komen: contact, m’n veilige plek, muziek en medicatie. Eigenlijk geloofde ik van tevoren niet dat het zou gaan helpen. Uiteindelijk hielp het wel. Het hielp om de rotperiode dragelijker te maken en het hielp me waarschijnlijk ook om uit de rotperiode te komen.

Nu is het zaak te onthouden wat geholpen heeft en dat een volgende keer weer toe te passen in een vergelijkbare situatie. Ook is het voor mezelf een reminder dat ik wél het tij kan keren als het slecht gaat. Dat helpt!

Wat helpt jou?

Heb jij ook last van suïcidale gedachten en wil je daar met iemand over praten? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie.

Lees ook:

  • Sluipmoordenaar

    Het gaat niet over eten, over gewicht, uiterlijk. Het gaat niet om de calorieën of het eindeloze sporten. Het gaat niet over de weegschaal of het meetlint. Het gaat niet over mooi gevonden worden, er leuker uitzien. Het gaat niet…